บทที่ 308 - เหนื่อยใจ

บทที่ 308 - เหนื่อยใจ

ช่วงบ่าย

ภายในห้องประชุม

กลุ่มคนกำลังจ้องมองซูอิงฮุยที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานด้วยความหวาดหวั่น

นายกเทศมนตรีคนใหม่ผู้นี้ ช่างแตกต่างจากภาพที่พวกเขาวาดฝันไว้โดยสิ้นเชิง

เวลานี้ ท่านซูกำลังนั่งเอาขาสองข้างพาดไว้บนโต๊ะ มือซ้ายคีบบุหรี่ มือขวาถือมือถือไถดูคลิปวิดีโอ

ท่าทางดูราวกับพวกอันธพาลกุ๊ยข้างถนนไม่มีผิด

ข่าวลือเกี่ยวกับนายกเทศมนตรีคนใหม่นี้ แพร่สะพัดมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการ ไม่มีขั้นตอนพิธีการใดๆ

จู่ๆ ก็โผล่มารับตำแหน่งแบบดื้อๆ แบบนี้ เป็นเรื่องที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนจริงๆ

แถมยังเป็นชายหนุ่มอายุยังน้อยอีกต่างหาก

ทุกคนต่างก็คาดเดากันไปต่างๆ นานา ว่าซูอิงฮุยผู้นี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่

"ท่านนายกฯ ซูครับ คนมาครบแล้ว จะเริ่มการประชุมเลยไหมครับ?" ซุนเต๋อเซิ่งกระซิบถามข้างหูซูอิงฮุย

ซูอิงฮุยละสายตาจากมือถือ ลุกขึ้นยืน คาบบุหรี่ไว้ในปาก แล้วเริ่มเดินวนไปรอบๆ ห้องประชุม

ระหว่างนั้นไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเลย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของซูอิงฮุยเพียงอย่างเดียว

หลังจากเดินวนไปสามรอบ ซูอิงฮุยก็เอ่ยขึ้น

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คำพูดของฉันคือประกาศิต ลูกไม้เดิมๆ ของพวกนาย เลิกเอามาใช้ต่อหน้าฉันได้แล้ว"

คำแทนตัวเองว่า 'บิดา/ฉัน' ทุกคำของซูอิงฮุย ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับอ้าปากค้าง

"ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกนายจะมีเส้นสายอะไรเบื้องหลัง ไม่สนว่าพวกนายจะรู้จักคนใหญ่คนโตที่ไหน และไม่สนว่าพวกนายจะมีการจับกลุ่มเล่นพรรคเล่นพวกอะไรกัน"

"ถ้าทำให้ฉันอารมณ์เสียเมื่อไหร่ ก็เก็บข้าวของไสหัวออกไปได้เลย"

ซูอิงฮุยยื่นมือออกไป ชี้หน้าคนเหล่านั้นเรียงตัว "ไม่ต้องสงสัยหรอกนะ ถ้าฉันสั่งให้ใครไสหัวไป ฉันก็ทำให้คนคนนั้นต้องไสหัวไปได้จริงๆ ใครอยากจะเป็นหน่วยกล้าตาย ก็ลองดูได้"

ทุกคนถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

นี่มันใช่การประชุมจริงๆ เหรอเนี่ย?

นี่มันการข่มขู่ชัดๆ...

"แล้วก็นะ ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉัน ใจต้องกล้า ลุยให้เต็มที่"

"ทุกคนในที่นี้ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องพวกนายทั้งนั้น ฉันรับประกันเอง!"

ซูอิงฮุยชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "คนเดียวที่จะแตะต้องพวกนายได้ ก็คือฉัน! ซูอิงฮุย!"

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็ตะลึงงันไปหมด

คำพูดแบบนี้ เอามาพูดในที่แบบนี้ได้ด้วยเหรอ!

ต้องไม่ลืมนะว่าตอนนี้การประชุมกำลังถูกบันทึกวิดีโอไว้อยู่!

และกำลังมีการจดรายงานการประชุมอยู่ด้วย!

"เอาล่ะ เริ่มการประชุมได้! ซุนเต๋อเซิ่ง นายเป็นคนพูด"

ซูอิงฮุยเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วยกขาขึ้นพาดไขว่ห้างตามเดิม

ซุนเต๋อเซิ่งเป็นคนชี้แจงเรื่องที่ซูอิงฮุยตั้งใจจะให้รื้อถอนหมู่บ้านไต้เจียให้ทุกคนฟัง

"แต่ว่าหมู่บ้านไต้เจียเพิ่งจะได้รับการปรับปรุงไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนนี่เองไม่ใช่เหรอครับ?" คนที่พูดขึ้นมาคือผู้อำนวยการแผนกรื้อถอน

ซูอิงฮุยถอดแว่นกันแดดออก ใช้ดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ถลึงตาใส่เขา ชายคนนั้นจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ท่านนายกฯ ซูครับ ผมแค่เกรงว่าชาวบ้านจะไม่ยอมให้ความร่วมมือน่ะครับ"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่หมู่บ้านไต้เจียมีโครงการจัดสรรที่อยู่อาศัยในพื้นที่เดิม ขนาดทำแบบนั้นก็ยังเกิดปัญหาตามมามากมายเลยนะครับ"

"ยังมีเรื่องงบประมาณอีกนะคะ" คนที่พูดขึ้นมาเป็นหญิงวัยกลางคน เธอมาจากสำนักงานคลัง

ส่วนซูอิงฮุยกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย "ถ้าไม่ร่วมมือ ก็แจกเงินสิ แจกมันให้ครบทุกบ้านนั่นแหละ"

"เรื่องเงินไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็มาแล้ว"

ก่อนหน้านี้หลี่ชิงอวี้ได้โทรหาซูอิงฮุยแล้ว

ห้าหมื่นล้านน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก

แต่หลี่ชิงอวี้รับปากว่าจะช่วยของบอุดหนุนให้ได้ห้าพันล้าน

ซูอิงฮุยคิดในใจว่า เดิมทีซุนเต๋อเซิ่งตั้งเป้าไว้แค่ห้าสิบล้านเอง

แค่นี้ก็เกินเป้าหมายไปมากโขแล้ว เขาจึงไม่กดดันหลี่ชิงอวี้ต่อ

"ท่านนายกฯ ซูได้ยื่นขอรับเงินอุดหนุนแบบอิสระจากเบื้องบนมาห้าพันล้านครับ และอีกไม่นานก็น่าจะโอนเข้าบัญชีแล้วครับ" เวลานี้ซุนเต๋อเซิ่งรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง และรู้สึกโชคดีเหลือเกินกับการตัดสินใจของตัวเอง

ท่านนายกฯ ซูผู้นี้ ช่างเป็นคนที่มีเส้นสายกว้างขวางเสียจริงๆ!

"อะไรนะ! ห้าพันล้าน!"

"แถมยังเป็นเงินอุดหนุนแบบอิสระอีก! เป็นไปได้ยังไงกัน!"

"คุณพระช่วย! นี่มันมาช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของพวกเราได้ตรงจุดเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานออกมา

ซูอิงฮุยโบกมือเป็นเชิงห้าม ปรามให้ทุกคนเบาเสียงลงหน่อย "เรื่องการใช้เงิน พวกนายต้องบันทึกเอาไว้ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เผลอๆ วันดีคืนดีฉันอาจจะขอสุ่มตรวจบัญชีขึ้นมาก็ได้"

"เท่าที่ฉันรู้มา ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกนายก็ดูหรูหราอู้ฟู่กันดีนี่นา ไม่ค่อยจะสอดคล้องกับรายได้ของพวกนายสักเท่าไหร่เลยนะ"

"เรื่องในอดีต ฉันจะไม่ขอเอาความ แต่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าฉันจับได้ว่าใครหน้าไหนแอบยักยอกหรือรับสินบน..."

พลังปราณในร่างของซูอิงฮุยค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา

ทุกคนในที่นั้น นอกเหนือจากวั่งไฉแล้ว ต่างก็สะท้านยะเยือกไปทั้งตัว

"เรื่องหมู่บ้านไต้เจียเอาไว้ก่อน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปได้ แต่เป้าหมายหลักตอนนี้ ให้มุ่งเป้าไปที่การรื้อถอนเว่ยเจียวาน"

เมื่อได้ยินซูอิงฮุยเอ่ยถึงเว่ยเจียวาน ซุนเต๋อเซิ่งก็รีบหยิบเอกสารที่เตรียมไว้แบบลวกๆ ออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้วแจกจ่ายให้ทุกคน

ถึงจะบอกว่าเป็นเอกสาร แต่ความจริงแล้วมันก็แค่แผนที่ตัวเมืองแผ่นหนึ่ง

บนแผนที่มีการใช้ปากกาขีดวงรูปสี่เหลี่ยมไว้อย่างหยาบๆ

"พื้นที่ในกรอบที่ขีดเส้นไว้ สั่งรื้อถอนให้หมด! นี่คือคำสั่ง!" ซูอิงฮุยประกาศกร้าว

"แต่นี่มันเป็นเขตเมืองเก่าทั้งเขตเลยนะครับ! ข้างในยังมีถนนคนเดินอีกนะ! ถ้าจะรื้อถอนทั้งหมดจริงๆ ล่ะก็ งบห้าพันล้านอาจจะไม่พอนะครับ!" บางคนลองคำนวณดูคร่าวๆ แล้วก็วิเคราะห์ออกมาให้ฟัง

ถ้ามีแค่ค่ารื้อถอน ค่อก่อสร้าง ค่าชดเชยที่อยู่อาศัย...

เงินจำนวนนี้ก็ต้องพออยู่แล้ว

แต่มันจะไปยุ่งยากก็ตรงค่าชดเชยนี่แหละ มูลค่าของถนนคนเดินมันสูงมาก แถมยังมีมาตรฐานที่ไม่เหมือนกันอีก

ไหนจะต้องจ่ายค่าชดเชยให้พวกพ่อค้าแม่ค้ากับเจ้าของตึกอีก...

ซูอิงฮุยขมวดคิ้ว นี่เงินยังไม่พออีกเหรอ?

เขาหยิบแผนที่ขึ้นมาดูพิจารณา จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"เมืองเก่าเว่ยเจียวานนี่ฉันเคยไปมาแล้ว ข้างในมีพวกตึกแถวกับบ้านดินอยู่เยอะแยะ แถมก็ยังมีคนอาศัยอยู่ประปรายด้วย"

ซูอิงฮุยหรี่ตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว "ถ้าเกิดรื้อแค่เฉพาะพวกเขตที่อยู่อาศัยของเว่ยเจียวาน โดยไม่ต้องไปแตะพวกเขตเมืองเก่ากับถนนคนเดินล่ะ งบแค่นี้พอไหม?"

ซูอิงฮุยหันไปมองชายวัยกลางคนที่เพิ่งจะเป็นคนออกความเห็น

"พอครับ! พอแน่นอน! บ้านพวกนั้นหลายหลังก็กลายเป็นบ้านร้างไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า แต่ก็แทบไม่มีคนอยู่แล้วครับ ส่วนใหญ่คนที่อยู่ก็เป็นพวกพ่อค้าแม่ค้าต่างถิ่นทั้งนั้น"

"ตอนที่สร้างเมืองเก่าขึ้นมา ก็เพราะปัญหาเรื่องงบประมาณไม่เพียงพอนี่แหละครับ พวกเราเลยทำได้แค่กั้นเว่ยเจียวานไว้ก่อน ถ้าทำโครงการนี้ก็ถือว่าเป็นการแก้ปัญหาที่หมักหมมมาตั้งแต่ตอนนั้นได้เลย"

"ชาวบ้านที่เว่ยเจียวานก็น่าจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีครับ"

ซูอิงฮุยพยักหน้ารับ ถามต่อว่า "นายชื่ออะไร?"

ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบว่า "ท่านนายกฯ ซู ผมชื่อ หูหลั่ง ครับ"

"นายใช้ได้เลย เรื่องนี้ยกให้นายไปจัดการ ถ้าทำสำเร็จก็ไปเบิกเงินรางวัลรับไปเลยแสนนึง"

คำพูดประโยคนี้ทำเอาหูหลั่งถึงกับคิดหนัก ไม่รู้ว่าจะรับไว้ดีหรือไม่รับดี

ถ้ารับไว้ มันก็ผิดกฎระเบียบ

แต่ถ้าไม่รับ มันก็ถือเป็นการหักหน้าซูอิงฮุย

"ลืมที่ฉันเพิ่งพูดไปเมื่อกี้แล้วเหรอ? ตอนนี้ฉันคือลูกพี่ใหญ่เว้ย!"

หูหลั่งกัดฟันกรอด ฝืนยิ้มออกมา "ครับ! รับทราบครับ!"

ทุกคนมองหูหลั่งด้วยสายตาสมเพช

การรับและแจกจ่ายเงินรางวัลกันเองแบบส่วนตัว เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ แต่ถ้าสืบสาวราวเรื่องกันอย่างจริงจังล่ะก็ มันอาจส่งผลกระทบต่ออนาคตทางการงานได้เลยนะ

คนที่นี่ ถึงจะบอกไม่ได้ว่าฉลาดหลักแหลมกันทุกคน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่กันหรอกนะ

ดูจากการกระทำของซูอิงฮุยก่อนหน้านี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเลยสักนิด

แต่นายล่ะ หูหลั่ง...

"เหอะ! ดูพวกนายแต่ละคนสิ แค่นี้ก็ปอดแหกทำเป็นกลัวไปได้" ซูอิงฮุยพูดจาเย้ยหยัน

พูดกันตามตรง เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งวันเอง

ซูอิงฮุยก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาซะแล้ว

การมาเป็นขุนนางเนี่ย

มันไม่เห็นจะเหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้เลยสักนิดเดียว!

(จบแล้ว)