บทที่ 217 - ขอโทษ

บทที่ 217 - ขอโทษ

"เฮ้อ!"

เสียงถอนหายใจดังแว่วมาจากส่วนลึกของทุ่งหญ้า

วั่งไฉขับรถตะบึงบนทุ่งหญ้ามากว่าชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ในปากของมันกำลังคาบโทรศัพท์มือถือเพื่อใช้เป็นระบบนำทาง

บุหรี่ก็สูบหมดแล้ว น้ำมันรถก็หมดเกลี้ยง

มันทิ้งรถไว้ข้างทาง ระบบนำทางบอกว่ามันอยู่ห่างจากทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์อีกประมาณสิบกว่ากิโลเมตร

ระหว่างทางที่มันขับมา มันเห็นเฮลิคอปเตอร์หลายลำแล้ว

เฮลิคอปเตอร์เหล่านั้นจอดนิ่งอยู่บนทุ่งหญ้า และภายในไม่มีคนอยู่เลยสักคน

คนที่นั่งเฮลิคอปเตอร์เหล่านั้นมา ก็น่าจะเป็นพวกกำลังเสริมที่กู้เหยียนชุนพูดถึง

แต่ทว่า ตอนนี้คนพวกนั้นเชื่อถือไม่ได้แล้ว

วั่งไฉปีนขึ้นไปบนเนินเขา ตอนนี้มันยืนอยู่บนยอดเนิน สามารถมองเห็นทะเลสาบที่อยู่ไกลออกไปได้

ทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์มีอาณาเขตกว้างขวางมาก ถ้าจะพูดให้ถูกคือมันยาวมาก

ยาวทอดตัวไปจนถึงเทือกเขาด้านหลัง ยืนอยู่บนเขาก็มองไม่เห็นภาพรวมของทะเลสาบทั้งหมด

วั่งไฉคายโทรศัพท์ออกจากปาก เหยียบจนแหลกละเอียด แล้วเดินลงไปตามลาดเขา

วั่งไฉตื่นตัวเต็มที่ ทุกย่างก้าวล้วนระแวดระวัง

ถึงแม้ริมทะเลสาบจะมีทุ่งหญ้า แต่ก็ยังมีต้นไม้ใหญ่และโขดหินยักษ์มากมาย

สถานที่เหล่านั้นเป็นจุดซ่อนตัวชั้นดี

ต้องมีพวกยอดมนุษย์กับผู้ฝึกตนซ่อนตัวอยู่แน่ๆ!

"พวกนี้ ทำไมยังไม่สู้กันอีกเนี่ย?"

เมื่อมองดูภาพอันเงียบสงบเบื้องล่าง วั่งไฉก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วั่งไฉก็ปีนกลับขึ้นไปบนเนินเขาอีกครั้ง

สาเหตุก็คือ ซูอิงฮุยที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งบอกให้มันเดินเลียบภูเขาไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเห็นกระโจมใหญ่แล้วค่อยลงไป

วั่งไฉได้ยินก็คิดว่าไอเดียนี้ไม่เลว

ดังนั้นมันจึงเริ่มเดินอ้อมไปตามสันเขา

หลังจากเดินอ้อมมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมง

"ตูม!"

จู่ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นที่ด้านล่าง โขดหินก้อนหนึ่งระเบิดกระจาย เศษหินปลิวว่อนไปทั่ว

วั่งไฉตกใจแทบสิ้นสติ รีบหมอบลงกับพื้น แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปดู

ก็เห็นเด็กหนุ่มผมทองท่อนบนเปลือยเปล่า กำลังต่อสู้กับยายเฒ่าถือแส้ปัดรังควาน

หมัดทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มถูกไฟลุกท่วม ทุกครั้งที่เหวี่ยงหมัด จะมีเปลวไฟพุ่งออกไป

โขดหินยักษ์เมื่อกี้ก็ถูกเขาต่อยจนระเบิดนี่แหละ

ถึงเด็กหนุ่มผมทองจะเก่งกาจ แต่ยายเฒ่ากลับร้ายกาจยิ่งกว่า

ทุกครั้งที่เด็กหนุ่มเหวี่ยงไฟเข้าใส่ เปลวไฟอันร้อนแรงนั้นจะถูกแส้ปัดรังควานในมือยายเฒ่าปัดทิ้งจนสลายไปอย่างไร้ร่องรอย

ราวกับว่าไฟพวกนี้เป็นแค่ภาพลวงตาที่ไร้พลัง ไม่อาจทำอันตรายยายเฒ่าได้เลยแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มผมทองเห็นดังนั้นก็ทำหน้าดุร้าย ทั่วทั้งตัวของเขาถูกไฟลุกท่วม

เขาเลิกโจมตีระยะไกล พุ่งตัวเข้าหายายเฒ่า ดูเหมือนตั้งใจจะเข้าไปสู้ระยะประชิด

ความเร็วของเขาพุ่งปรี๊ด เพียงไม่กี่อึดใจก็เข้าไปประชิดตัวยายเฒ่า

ในจังหวะเป็นตายนั้นเอง ยายเฒ่ากลับไม่ลุกลี้ลุกลน ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกระดิ่งใบเล็กๆ ออกมา

นางกำกระดิ่งไว้ ยกขึ้นระดับเดียวกับตัวเด็กหนุ่ม แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งดังกังวาน

เสียงกระดิ่งนี้ราวกับมีมนต์ขลัง ทำให้บรรยากาศรอบๆ เปลี่ยนไป

เสียงกรุ๊งกริ๊งดังก้องอยู่ในหูของเด็กหนุ่ม ร่างของเขาสั่นสะท้าน ฝีเท้าที่กำลังพุ่งเข้าใส่หยุดชะงักลงทันที เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ในขณะเดียวกัน เปลวไฟที่ลุกโชนอยู่รอบตัวเขาก็ราวกับหมดแรง ค่อยๆ มอดดับลง

แสงไฟเริ่มหรี่ลง เหลือเพียงควันบางๆ ลอยกรุ่น

ยายเฒ่าปากขมุบขมิบท่องคาถาพลางเขย่ากระดิ่งในมือ แล้วถือแส้ปัดรังควานเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าเหี่ยวย่นของนางฉายแววโหดเหี้ยม

เมื่อเดินไปถึงตัวเด็กหนุ่ม นางก็ง้างแส้ปัดรังควานขึ้นสูง แล้วฟาดเข้าที่หัวของเขาอย่างแรง

ได้ยินเสียง "กร๊อบ" ดังลั่น หัวกับตัวของเด็กหนุ่มก็แยกออกจากกัน เลือดสาดกระเซ็น

ตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลง เขาคงไม่อยากจะเชื่อว่ายอดมนุษย์อย่างเขา จะมาตายด้วยน้ำมือของยายเฒ่า

ยายเฒ่ามองดูเด็กหนุ่มที่ไร้ลมหายใจ หลับตาลงแน่น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด

ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อเม็ดโตไหลรินลงมาตามใบหน้าเหี่ยวย่น

เห็นได้ชัดว่านางสูญเสียพลังงานไปจนหมดสิ้น

วั่งไฉที่แอบดูอยู่ด้านบนลอบกลืนน้ำลาย

ยายเฒ่าคนนี้!

ร้ายกาจชะมัด!

ดูจากระดับความหนาแน่นของไอปราณ เห็นได้ชัดว่ายังไม่บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานเลย!

ขนาดนี้ยังฆ่ายอดมนุษย์ได้เนี่ยนะ?

ถ้าให้นางบรรลุขอบเขตสร้างรากฐาน ยายเฒ่าคนนี้จะไม่ไร้เทียมทานเลยหรือไง?!

วั่งไฉอดนึกถึงไอ้โง่ซูอิงฮุยไม่ได้

แม่งเอ๊ย เทียบกันแล้วน่าโมโหชะมัด!

เป็นถึงขั้นสร้างรากฐานแท้ๆ แต่กลับโดนอัดซะเกือบตาย!

วั่งไฉซุ่มดูอยู่บนเนินเขาไม่กล้าขยับเขยื้อน ผ่านไปประมาณไม่กี่นาที ยายเฒ่าที่อยู่ด้านล่างก็พอจะฟื้นตัว นางลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งพรวดหายเข้าไปในป่า

……

หลังจากได้แอบดูการต่อสู้ วั่งไฉก็ยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น มันใช้สกิลเดินสลับฟันปลาบนทุ่งหญ้า

ตรงไหนมีโขดหินก็ต้องหลบหลังโขดหิน

ตรงไหนมีพงหญ้ารกก็ต้องเข้าไปซ่อนตัว

สังเกตการณ์รอบๆ จนแน่ใจว่าปลอดภัยถึงจะก้าวต่อไป

จนกระทั่งตกดึก วั่งไฉถึงได้เห็นกระโจมใหญ่ที่บริเวณกลางทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์

ระหว่างทาง มันยังเห็นนักพรตชราอีกหลายคน

มีคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ตอนนั้นวั่งไฉก็ตาบอด เดินไปจนถึงหน้าเขาแล้วถึงเพิ่งจะเห็น

ชั่วขณะนั้นหนึ่งคนหนึ่งสุนัขต่างจ้องหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็ตื่นเต้น

นักพรตชรากลัวว่าวั่งไฉจะเห่า ส่วนวั่งไฉก็กลัวว่าจะโดนนักพรตชราอัด

โชคดีที่สุดท้ายทั้งคู่ก็ต่างคนต่างไปอย่างสันติ

นักพรตชราคิดว่าวั่งไฉเป็นหมาจรจัด ส่วนวั่งไฉก็ทำใจดีสู้เสือแกล้งทำเป็นหมาจรจัด เมินนักพรตชราไป

เมื่อวั่งไฉเดินมาใกล้ๆ กระโจม ก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว

รอบๆ กระโจมสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ด้านนอกมีชายฉกรรจ์ชาวทุ่งหญ้าสองคนกำลังนั่งดื่มเหล้ากันอยู่

วั่งไฉวิ่งวนรอบกระโจมหนึ่งรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็มุดเข้าไปข้างใน

กระโจมนี้ราวกับคฤหาสน์หรูหราขนาดใหญ่!

พื้นที่กว้างขวางโอ่โถง ถูกกั้นเป็นห้องเล็กห้องน้อยมากมาย

จัดวางสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต

วั่งไฉค่อยๆ ค้นหาอย่างระมัดระวัง จนในที่สุดก็เจอดอกหน้าพุทธะในห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่ง!

ตอนนั้นเอง ก็มีชายแก่คนหนึ่งกำลังสูดดมไอสีดำที่แผ่ออกมาจากดอกหน้าพุทธะผ่านสายออกซิเจนอย่างตะกละตะกลาม

วั่งไฉดีใจเนื้อเต้น ย่องเบาเข้าไปใกล้เตียงของชายแก่ หมายจะไปหยิบดอกไม้

ดูเหมือนชายแก่จะรู้สึกตัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

เมื่อเพ่งมอง ก็เห็นสุนัขตัวหนึ่งกำลังดึงสายออกซิเจนของเขาอยู่

"มะ... ไม่นะ..." เขาร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว พยายามจะกดปุ่มเรียกฉุกเฉินที่หัวเตียง

วั่งไฉหันขวับกลับมา เอาอุ้งเท้าตบหน้าชายแก่ไปหนึ่งที ชายแก่ก็สลบเหมือดไปทันที

"เรื่องที่ทำผิดต่อแก ฉันทำไปแล้ว ส่วนคำขอโทษ ฉันไม่ขอพูดก็แล้วกัน"

(จบแล้ว)