บทที่ 102 - แทงมันให้ตาย!

บทที่ 102 - แทงมันให้ตาย!

เมื่อหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวสามารถเรียกร่างแยกออกมาได้อีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปถึง 5 วันแล้ว

พวกเขารีบเรียกร่างแยกออกมาทันที ผูกถังแก๊สกลับเข้าไปใหม่ เตรียมตัวจะเข้าไปสำรวจในถ้ำอีกครั้ง

"ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลยว่ะ" ซูอิงฮุยที่กำลังผูกถังแก๊สให้วั่งไฉ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

"ทำไมล่ะ?"

"ตอนแกตายก่อนหน้านี้ แกคงไม่เห็นสินะ ว่าไอ้มังกรเจียวมันกำลังใช้พลังปราณรักษาบาดแผลของตัวเองอยู่"

ซูอิงฮุยเล่าสิ่งที่เขาเห็นให้วั่งไฉฟัง มังกรเจียวตัวนั้นสามารถฟื้นฟูบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว

"จะไปตกใจทำไม แกเองก็ทำได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ" วั่งไฉกลอกตาบน

"ไอ้หมาโง่เอ๊ย ทำไมแกถึงคิดไม่ได้เนี่ย?!"

ซูอิงฮุยทำหน้าเซ็งๆ มองวั่งไฉ ก่อนจะถามต่อ "เรานั่งเหม่อกันอยู่กี่วัน?"

"ก็ประมาณสองวันนิดๆ"

ซูอิงฮุยถามต่ออีก "แล้วเรารอเรียกร่างแยกออกมาอีกกี่วัน?"

วั่งไฉตอบกลับอย่างไม่ลังเล "ก็ 5 วันไง!"

เมื่อเห็นวั่งไฉยังคิดไม่ออก ซูอิงฮุยก็พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า "นับตั้งแต่ตอนที่เราไประเบิดมันครั้งก่อน จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไป 7 วันแล้วนะโว้ย"

"นั่นก็หมายความว่า ถ้าเราจัดการระเบิดมันไม่ตายในครั้งเดียว มันก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะฟื้นฟูร่างกาย! เข้าใจไหมฮะ!!"

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของวั่งไฉก็มืดมนลงทันที

ซูอิงฮุยปลดถังแก๊สออกจากตัววั่งไฉ "ไม่ต้องเอาไอ้ถังพวกนี้ไปแล้ว เข้าไปดูให้แน่ใจก่อนดีกว่าว่าไอ้ลูกหมานั่นมันตายหรือยัง!"

"แล้วถ้ามันยังไม่ตายล่ะ? จะให้สู้แบบหมาหมู่เหรอ?"

"สู้แบบหมาหมู่พ่องมึงดิ มึงยังตายไม่พอหรือไง?!"

……

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวเตรียมตัวเบาๆ มาหยุดอยู่หน้าถ้ำ แล้วมุดเข้าไปอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น ภูตพรายงูยักษ์หลายตัวก็พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา

"ไสหัวไปให้พ้นๆ" ซูอิงฮุยโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ

จากประสบการณ์ครั้งก่อน ซูอิงฮุยรู้ดีว่าพวกงูยักษ์พวกนี้ไม่ได้มีพิษสงอะไรน่ากลัว

ทว่า ครั้งนี้เขาคิดผิด

พวกงูยักษ์ไม่ยอมฟังคำสั่งของเขา พุ่งเข้ามาอ้าปากงับเข้าที่หัวของซูอิงฮุยทันที

"ไปตายซะมึง!"

ซูอิงฮุยที่ตั้งสติได้ทัน เงื้อหมัดขนาดเท่าหม้อดิน ซัดเข้าที่หัวของงูยักษ์เต็มแรง

งูยักษ์ถูกซูอิงฮุยซัดจนหน้ามืดตาลาย ล้มลงไปกองกับพื้นทันที

"พวกงูพวกนี้ถูกมังกรเจียวควบคุมไว้ แสดงว่ามังกรเจียวยังไม่ตาย!" วั่งไฉขมวดคิ้วพูด

"รีบจัดการให้มันสลบไปก็พอ"

ซูอิงฮุยไม่รอช้า พุ่งเข้าไปซัดคอมโบหมัดใส่นงูยักษ์อีกสองตัวทันที

วั่งไฉก็กระโดดขึ้นไปถีบเข้าที่ลำตัวของงูยักษ์อีกตัวหนึ่ง

ด้วยพละกำลังของพวกเขาในตอนนี้ ถึงแม้จะไม่กลัวพวกภูตพรายงูยักษ์เหล่านี้ แต่ถ้าเกิดไปดึงดูดความสนใจของมังกรเจียวเข้า มันก็คงจะเป็นเรื่องยุ่งยากน่าดู

เพราะครั้งนี้พวกเขายังไม่ได้แบกถังแก๊สมาด้วยเลย!

"รู้อย่างนี้ น่าจะหาซื้อมีดมาตุนไว้เยอะๆ หน่อยก็ดี"

ซูอิงฮุยแอบเสียดาย ถ้ารู้แต่แรก ตอนอยู่หมู่บ้านน่าจะหาซื้อมีดมาสักสองสามเล่ม

หลังจากจัดการงูยักษ์ไปได้สามตัว เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของมังกรเจียว ครั้งนี้พวกเขาจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปในถ้ำอย่างระมัดระวัง

หลังจากลอบโจมตี ฟันฝ่าอุปสรรคมาได้สักพัก พวกเขาก็แอบย่องมาจนถึงบริเวณห้องโถงใต้ดิน

เมื่อเห็นแสงสีทองเรืองรองเล็ดลอดออกมาจากห้องโถงใต้ดินอันมืดมิด ซูอิงฮุยและวั่งไฉต่างก็ตกใจ

พวกเขารีบเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ พอมาถึงปากทางเข้าห้องโถงใต้ดิน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาทั้งคนทั้งหมาถึงกับอึ้งกิมกี่

ค่ายกลสีทองขนาดยักษ์หมุนวนอยู่กลางห้องโถง โซ่สีทองสองเส้นพุ่งออกมาจากค่ายกลนั้น

โซ่สีทองอันทรงพลังสองเส้นนั้น รัดพันร่างกายของมังกรเจียวเอาไว้แน่นหนา จนมันขยับเขยื้อนไม่ได้เลย!

"ไอ้หมอนี่มันไปเหยียบตาปลาเทพองค์ไหนเข้าวะเนี่ย?" ซูอิงฮุยพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

หรือว่าช่วง 7 วันที่ผ่านมา จะมียอดฝีมือลักลอบเข้ามาในถ้ำ แล้วจัดการสะกดมังกรเจียวตัวนี้เอาไว้?

"น่าจะเป็นค่ายกลของลัทธิเต๋านะ"

"แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนแรกค่ายกลมันถึงหายไป แล้วตอนนี้จู่ๆ ก็โผล่มาใหม่"

วั่งไฉจำได้ลางๆ ว่ากู้เหยียนชุนเคยพูดถึงเรื่องนี้เอาไว้เหมือนกัน ว่าเป็นเพราะมีค่ายกลนี้อยู่ มังกรเจียวถึงไม่สามารถเลื้อยออกจากถ้ำไปได้

"พวกนักพรตเต๋ารวมถึงตาแก่กู้เหยียนชุน ที่บุกเข้ามาเอาชีวิตทิ้ง น่าจะเพื่อเข้ามาซ่อมแซมค่ายกลนี้นี่แหละ"

ซูอิงฮุยกับวั่งไฉเข้ามาในถ้ำนี้สองครั้งติดแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นค่ายกลนี้เลย

"ค่ายกลน่าจะไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่พลังมันอ่อนลง ไม่งั้นมังกรเจียวคงหนีออกไปนานแล้ว แต่ว่า..."

ซูอิงฮุยทำหน้าตื่นเต้นระคนสะใจ "แต่ว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญแล้ว! ข้าสนใจแค่ว่าไอ้ลูกหมานี่มันกำลังจะโดนซ้อมแล้ว!!"

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มพิจารณาสภาพของมังกรเจียว เตรียมหาจังหวะจัดการปลิดชีพมันให้ได้!

และก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ สภาพร่างกายของมังกรเจียวหลังจากผ่านไปหลายวัน ได้ฟื้นฟูจนกลับมาเป็นปกติแล้ว

"จะกลับไปเอาถังแก๊สไหม?" วั่งไฉกระซิบถาม

"เอามาทำไม ขนมาได้ทีละนิด ระเบิดมันไม่ตายหรอก!" ซูอิงฮุยปฏิเสธความคิดนี้ทันที

แถมถ้าจุดระเบิด เขากับวั่งไฉก็ต้องตายไปด้วย

รอไปอีกเจ็ดแปดวัน มังกรเจียวมันก็คงฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิมอยู่ดี

"ถ้ามีปืนใหญ่ เอาไว้ยิงถังแก๊สใส่พวกมันก็คงดี เราจะได้ไม่ต้องไปเสี่ยงตาย!"

มังกรเจียวที่ถูกโซ่ล่ามไว้ ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเป้านิ่งเลย

แต่ความคิดนั้นก็ช่างสวยหรู แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้น่ะสิ

"รีบลงมือเถอะ ผีจะไปรู้ว่าค่ายกลนี่มันจะอยู่ได้นานแค่ไหน ขืนมันหายไปอีกล่ะก็ ยุ่งแน่!"

ซูอิงฮุยหันไปมองหินย้อยบริเวณนั้น หินย้อยที่เขาเคยใช้พลังปราณห่อหุ้ม แล้วแทงทะลุร่างตัวเองจนเป็นรูโบ๋

"เลือกอันที่ใหญ่ที่สุด อัดพลังปราณเข้าไปให้เต็มที่ แล้วแทงทะลุหัวมันเลย!!"

ซูอิงฮุยชี้ไปที่ช่องทางเดินด้านหลังมังกรเจียว ตรงนั้นก็เป็นช่องทางเดินเหมือนกัน ห้องโถงใต้ดินแห่งนี้มีทางออกเชื่อมต่อกันหลายทาง

ตำแหน่งนั้นอยู่เหนือหัวของมังกรเจียวพอดี ถ้าสามารถอ้อมไปตรงนั้นได้ ก็จะสามารถโจมตีจุดตายของมันได้!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หนึ่งคนกับอีกหนึ่งสุนัขก็เริ่มลงมือทันที!

พวกเขาเล็งเป้าไปที่หินย้อยขนาดใหญ่ ซูอิงฮุยรวบรวมพลังปราณไว้ที่หมัด แล้วกระโดดขึ้นไปต่อยหินย้อยจนหักกระเด็นลงมา

"แกร๊ก!"

เสียงหินย้อยหักดังลั่น ทำเอาซูอิงฮุยและวั่งไฉสะดุ้งตกใจ พวกเขารีบหลบหลังโขดหินทันที พอเห็นว่ามังกรเจียวยังคงหลับตาอยู่ พวกเขาถึงค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ซูอิงฮุยแบกหินย้อยที่ขนาดใหญ่กว่าตัวเขา พร้อมกับวั่งไฉ แอบย่องกลับเข้าไปในช่องทางเดิน

ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเดินพ้นช่องทางออก ดวงตาของมังกรเจียวก็ค่อยๆ หรี่ลืมขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากเดินทางอ้อมไปมาอย่างยากลำบาก ในที่สุดซูอิงฮุยและวั่งไฉก็อ้อมมาจนถึงบริเวณเหนือหัวของมังกรเจียว

ซูอิงฮุยทำสัญญาณมือให้วั่งไฉ บอกให้วั่งไฉช่วยแบกหินย้อยส่วนหน้า ส่วนเขาจะแบกส่วนหลัง!

แล้วค่อยออกแรงพร้อมกัน รับรองว่าต้องแทงทะลุตัวมังกรเจียวได้แน่!

วั่งไฉพยักหน้ารับ จากนั้นมันก็ยืนสองขาขึ้น แล้วใช้สองขาหน้าอุ้มก้อนหินไว้

ซูอิงฮุยรีดเร้นพลังปราณทั้งหมดที่มีในร่างกาย อัดแน่นลงไปที่บริเวณผิวของหินย้อย!

หินย้อยเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้า ราวกับเป็นอาวุธวิเศษที่ตกลงมาจากสวรรค์!

ซูอิงฮุยและวั่งไฉกอดหินย้อยแล้วกระโดดตัวลอยขึ้น หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวออกแรงสุดชีวิต เล็งไปที่หัวมังกรของมังกรเจียวที่อยู่เบื้องล่าง แล้วทิ่มลงไปเต็มแรง!!

ในจังหวะที่พวกเขาคิดว่ากำลังจะทำสำเร็จ มังกรเจียวก็หันขวับกลับมาอย่างกะทันหัน!

มันอ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด เปลวไฟลูกมหึมาพวยพุ่งออกมาจากปากของมัน พุ่งเข้าปะทะกับใบหน้าของซูอิงฮุยและวั่งไฉอย่างจัง!

ซูอิงฮุยและวั่งไฉ...

ตายอนาถ

(จบแล้ว)