บทที่ 89 - เจ้าซิน

บทที่ 89 - เจ้าซิน

ณ ตัวเมือง XC

เจ้าซิน พนักงานขายสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานในร้านเพชรทอง จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกค้ารายเก่าของเธอ

ลูกค้าคนนี้อยากจะให้เจ้าซินช่วยเดินทางไปหาเขาที่เมืองเฉิงตูสักหน่อย ลูกค้าคนนั้นก็คือซูอิงฮุยนั่นเอง

เขาไม่ได้ติดต่อซื้อของจากเจ้าซินมาเกือบครึ่งปีแล้ว การที่จู่ๆ โทรมาหาในวันนี้ ทำให้เจ้าซินรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ซูอิงฮุยก็บอกว่าเขามีเครื่องประดับเพชรทอง และหยกอีกจำนวนมากอยู่ในมือ

เขาอยากจะให้เจ้าซินช่วยแปรสภาพสิ่งของเหล่านี้ให้เป็นเงินสดที

จากน้ำเสียงของซูอิงฮุยในโทรศัพท์ เจ้าซินพอจะเดาออกว่าเขาดูรีบร้อนเอามากๆ

เธอเป็นเพียงพนักงานขายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ถึงแม้จะพอรู้ขั้นตอนการรับซื้อของมีค่าเปลี่ยนเป็นเงินสดอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่เคยลงมือปฏิบัติจริงเลยสักครั้ง

เจ้าซินจึงแนะนำซูอิงฮุยว่า ถ้าเขารีบใช้เงินจริงๆ ก็ให้ลองไปที่โรงรับจำนำดู แม้จะโดนกดราคาไปบ้าง แต่ก็ได้เงินเร็วทันใจ

แต่ซูอิงฮุยกลับปฏิเสธข้อเสนอนั้น แถมยังยืนกรานดึงดันจะให้เจ้าซินเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้ได้ พร้อมกับเสนอจะแบ่งเปอร์เซ็นต์ค่าตอบแทนก้อนโตให้เธอด้วย

เมื่อได้ยินว่าจะได้ส่วนแบ่ง เจ้าซินก็เริ่มรู้สึกลังเลขึ้นมา เธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยว่าจะมีลาภลอยก้อนโตหล่นทับเธอจริงๆ

และถึงแม้จะมีจริง เธอก็ไม่คิดว่ามันจะมาหล่นทับคนธรรมดาๆ อย่างเธอหรอก

เจ้าซินพยายามนึกทบทวนถึงนิสัยใจคอของซูอิงฮุย ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอคนนี้ ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนเลวร้ายอะไรนะ

สุดท้าย เจ้าซินก็ตอบตกลงรับข้อเสนอของซูอิงฮุย หลังจากขออนุญาตลางานกับผู้จัดการร้านเรียบร้อย เธอก็รีบเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองเฉิงตูทันที

……

"แกคิดอะไรกับพนักงานขายคนนี้หรือเปล่าเนี่ย ถึงดึงดันจะให้หล่อนมาช่วยให้ได้" วั่งไฉจ้องมองซูอิงฮุยด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"ตาเฒ่าบอกไว้แล้ว ว่าช่วงนี้ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เพราะข้างนอกมันอันตรายเกินไป แถมผู้หญิงคนนี้ก็นิสัยดีใช้ได้เลยนะ เมื่อก่อนเธอก็เคยเลี้ยงข้าวพวกเราไม่ใช่เหรอ?"

มีสิ่งหนึ่งที่ซูอิงฮุยไม่ได้บอกวั่งไฉไปก็คือ เขามีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างอยู่ในใจ ลึกๆ แล้วเขารู้สึกว่าผู้หญิงที่ชื่อเจ้าซินคนนี้เป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ

วั่งไฉเคยบอกเขาไว้ว่า ตอนนี้เขาควรจะเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง และสัญชาตญาณของเขาก็บอกให้เชื่อใจเจ้าซิน

"ก็ตามใจแกเถอะ ขอแค่ได้ทองมาก็พอ ฉันไม่สนเรื่องอื่นหรอก"

ก่อนหน้านี้ เพื่อปกป้องซูอิงฮุย วั่งไฉเอาตัวเข้าบังวิถีระเบิดขีปนาวุธ จนพลังเทพของมันถูกทำลายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้มันจึงต้องการทองคำอย่างเร่งด่วนเพื่อมาฟื้นฟูร่างกาย

"รอกินทองเข้าไปฟื้นพลังสักพัก เราค่อยไปคิดบัญชีกับมังกรเจียวตัวนั้นกัน" ซูอิงฮุยพูดขึ้น

การที่ซูอิงฮุยสามารถบรรลุระดับสร้างรากฐานได้ ก็ต้องยกความดีความชอบให้พี่งู และพี่งูก็มอบสมบัติให้เขามากมายขนาดนี้

ดังนั้น ต่อให้ไม่มีเรื่องของกู้เหยียนชุนเข้ามาเกี่ยวข้อง ซูอิงฮุยก็ต้องไปจัดการมังกรเจียวตัวนั้นอยู่ดี

ถือซะว่ารับเงินเขามา ก็ต้องช่วยปัดเป่าภัยพิบัติให้เขาล่ะนะ

วั่งไฉขยับตัวเล็กน้อย "แล้วจะชวนตาเฒ่าไปด้วยไหม?"

ซูอิงฮุยส่ายหน้า "ชวนไปทำไมล่ะ ตาแก่แบบนั้น ขืนพาไปก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ"

ตามคำบอกเล่าของกู้เหยียนชุน มังกรเจียวตัวนี้ไม่ใช่พวกไก่กาอาราเล่แน่ๆ ถึงตอนนั้นถ้าสู้ไม่ได้จริงๆ เขากับวั่งไฉที่ยังหนุ่มยังแน่นก็ยังพอจะวิ่งหนีเอาตัวรอดได้ไม่ใช่เหรอ?

วั่งไฉพยักหน้ารับ "งั้นก็ไม่ต้องพาไป"

จากนั้นซูอิงฮุยก็พูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "ตามความคิดของฉันนะ วิธีที่ดีที่สุดคือ ปล่อยให้กองทัพเป็นคนจัดการมังกรเจียวตัวนั้น"

หลังจากได้เห็นแสนยานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของกองทัพยุคใหม่ด้วยตาตัวเองแล้ว ซูอิงฮุยก็ตระหนักได้ทันทีว่า พวกมังกร พวกงู หรือพวกแมลงอะไรก็ตามแต่...

ของพวกนี้ พอไปอยู่ต่อหน้าเครื่องบินรบและปืนใหญ่ มันก็เป็นแค่เศษซากธุลีดินดีๆ นี่เอง

วั่งไฉกลอกตาใส่ "แล้วตามความคิดของแก แกเป็นคนตัดสินใจได้หรือเปล่าล่ะ?"

"ไม่ได้"

"งั้นก็จบเรื่อง"

"จินตนาการนิดหน่อยไม่ได้หรือไง ผิดกฎหมายหรือไงฮะ?"

……

เจ้าซินเดินทางมาถึงเมืองเฉิงตูก็ปาเข้าไปช่วงบ่ายแล้ว

เมื่อเธอเดินทางมาถึงอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ตามที่อยู่ที่ซูอิงฮุยให้ไว้ เธอก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจและอยากจะถอยกลับเสียแล้ว

ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ เธอไม่เชื่อว่าจะมีลาภลอยก้อนโตหล่นทับเธอจริงๆ

จนกระทั่งเธอรวบรวมความกล้าเคาะประตูห้อง และได้เห็นกองเพชรพลอยทองคำและหยกวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะรับแขกของซูอิงฮุย เธอถึงได้เชื่อสนิทใจ

"น้องสาวคนสวย ลองตรวจดูสิว่าของพวกนี้มันเป็นของแท้หรือเปล่า?" ซูอิงฮุยบอกให้เจ้าซินเข้าไปตรวจสอบดู

เจ้าซินเดินเข้าไปที่โต๊ะรับแขก หยิบกำไลหยกขึ้นมาวงหนึ่ง แล้วเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

ด้วยประสบการณ์การเป็นพนักงานขายมาหลายปี แค่มองแวบเดียว เธอก็รู้ได้ทันทีว่ากำไลวงนี้เป็นของแท้ล้านเปอร์เซ็นต์ แถมยังเป็นเนื้อน้ำแข็งใสแจ๋วอีกต่างหาก!

ถึงจะไม่ใช่ของระดับพรีเมียม แต่ก็มีมูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว

อย่างน้อยๆ เจ้าซินก็ไม่มีปัญญาซื้อมาใส่หรอก

"คุณซูคะ ของพวกนี้ทั้งหมด คุณจะขายหมดเลยเหรอคะ?" เจ้าซินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เจ้าซินลองประเมินราคาคร่าวๆ ดูกองอัญมณี หินโมรา หยก และทองคำพวกนี้...

รวมๆ แล้ว มูลค่าต้องไม่ต่ำกว่าสิบล้านหยวนอย่างแน่นอน!

ตามที่ซูอิงฮุยรับปากไว้ทางโทรศัพท์ หากขายของพวกนี้ได้หมด เขาจะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้เธอถึง 5%...

ซูอิงฮุยเดินเข้าไปยืนข้างๆ เจ้าซิน หยิบก้อนแร่ทองคำขึ้นมาหนึ่งก้อน "พวกนี้ความบริสุทธิ์มันต่ำไป ช่วยเอาไปเปลี่ยนเป็นทองคำบริสุทธิ์ในราคาเท่ากันให้ทีนะ"

จากนั้นก็หยิบแหวนทองฝังเพชรขึ้นมาอีกวง "ส่วนพวกนี้ แกะเพชรออกแล้วเอาไปขายให้หมด ส่วนทองก็เก็บไว้"

เจ้าซินพูดแทรกขึ้นมา "แต่ถ้าแกะเพชรออก ราคามันก็จะ..."

ซูอิงฮุยโบกมือปฏิเสธ "ฉันต้องการแค่ทองคำ เข้าใจที่ฉันพูดไหม?"

"แต่ไอ้แร่ทองคำพวกนี้มันจัดการยากหน่อยนะคะ ถ้าเอาไปขายตามช่องทางปกติ จะโดนตรวจสอบเอานะคะ"

ซูอิงฮุยยิ้มกริ่ม "ก็เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงต้องพึ่งพาเธอไงล่ะ เธอทำงานในวงการนี้มาตั้งนาน จะไม่มีเส้นสายคนรู้จักบ้างเลยเหรอ?"

เจ้าซินจ้องมองแร่ทองคำในมือพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันพอจะรู้จักเพื่อนอยู่สองสามคน..."

"ฉันต้องการทองคำทั้งหมด 38 ชั่ง! ขอแค่ทองคำเท่านั้น!"

"ส่วนเงินที่เหลือ จะโอนเข้าบัญชี หรือให้เป็นเงินสด ก็ไม่มีปัญหา"

ซูอิงฮุยหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังโซฟาออกมา แล้วจับของบนโต๊ะรับแขกยัดใส่กระเป๋าไปทีละชิ้นๆ "ฉันให้เวลาเธอแค่วันครึ่งเท่านั้น! ยิ่งเร็วยิ่งดี!"

เจ้าซินยังไม่ทันได้ตั้งตัว ซูอิงฮุยก็ยัดกระเป๋าเดินทางใส่มือเธอ แล้วเชิญเธอออกไปยืนอยู่นอกห้องเสียแล้ว

"จัดการเสร็จแล้ว โทรมาหาฉันด้วยนะ"

"แกร๊ก!"

เสียงล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ ซูอิงฮุยปิดประตูห้อง ปล่อยให้เจ้าซินยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าห้องพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบยักษ์...

เจ้าซินก้มมองกระเป๋าเดินทางในมือด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ

นี่มัน...

…………

จากเหตุการณ์ของเจ้าซินในครั้งนี้ ทำให้ซูอิงฮุยได้ตระหนักถึงสัจธรรมข้อหนึ่ง นั่นก็คือ จงอย่าประมาทสตรีเพศเด็ดขาด

บางครั้งเราก็ต้องยอมรับในประสิทธิภาพการทำงานของผู้หญิงจริงๆ

ซูอิงฮุยกำหนดเวลาให้เจ้าซินแค่วันครึ่ง แต่ผ่านไปเพียงแค่วันนิดๆ เจ้าซินก็จัดการธุระให้เขาเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว

เมื่อได้เห็นทองคำแท่งบรรจุเต็มกระเป๋า ซูอิงฮุยก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"คุณซูคะ ช่วงนี้ราคาทองคำค่อนข้างผันผวน ของทั้งหมดของคุณขายได้ 14,470,000 หยวน หักค่าคอมมิชชั่น 5% ของฉัน และค่าทองคำ 38 ชั่งแล้ว คุณยังเหลือเงินอีก 4,588,000 หยวน ฉันปัดเศษให้คุณเป็น 4,600,000 หยวนโอนเข้าบัญชีแล้วนะคะ..."

เจ้าซินกำลังชี้แจงรายละเอียดให้ซูอิงฮุยฟัง พร้อมกับบอกว่าค่าธรรมเนียมเธอคิดจากยอดแค่สิบล้านเท่านั้น ส่วนที่เกินสิบล้านเธอไม่คิดค่าคอมมิชชั่น

ส่วนเรื่องทองคำแท่ง เจ้าซินก็ใช้ชื่อของเธอและเพื่อนๆ ทยอยซื้อมาหลายลอต เพื่อป้องกันไม่ให้ใครรู้ว่าซูอิงฮุยเป็นคนซื้อ

"บัตรธนาคาร 5 ใบนี้ มี 4 ใบ ใบละหนึ่งล้าน และอีกใบหกแสน เป็นบัตรใหม่ที่เปิดในชื่อฉันและเพื่อนๆ ค่ะ เพราะถ้าจู่ๆ มีเงินก้อนใหญ่โอนเข้ามาในบัญชี จะต้องถูกตรวจสอบอย่างแน่นอนค่ะ"

"คุณซูคะ สาเหตุหลักเป็นเพราะมีเวลาจำกัดน่ะค่ะ พูดตามตรง ของพวกนี้ของคุณมันน่าเสียดายมากจริงๆ ถ้ามีเวลาขายมากกว่านี้ น่าจะได้ราคาดีกว่านี้เยอะเลยนะคะ แต่ในเมื่อคุณรีบ..."

ซูอิงฮุยและวั่งไฉจ้องมองเด็กสาวช่างจ้อตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่ง

ผู้หญิงแบบนี้ ใครได้ไปเป็นภรรยา

นับว่าเป็นบุญวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเลยจริงๆ!

(จบแล้ว)