บทที่ 84 - ความผิดพลาดระดับต่ำ

บทที่ 84 - ความผิดพลาดระดับต่ำ

บนรถพยาบาลฉุกเฉิน

แพทย์ฉุกเฉินกำลังตรวจร่างกายซูอิงฮุยอย่างละเอียด เธอต้องประหลาดใจเป็นอย่างมากเมื่อพบว่า ซูอิงฮุยไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อย แม้แต่รอยถลอกเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังไม่มี

ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งจะเห็นเขาถูกดึงขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังกับตาตัวเองแท้ๆ

"คุณคะ คุณไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลยนะคะ รู้สึกเจ็บปวดข้างในร่างกายบ้างไหมคะ?" แพทย์ฉุกเฉินเอ่ยถาม

ซูอิงฮุยไม่ได้ตอบคำถามของหมอ แต่กลับถามสวนไปว่า "เรากำลังจะไปโรงพยาบาลไหนครับ?"

หมอชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็ตอบกลับไปตามความจริง "ไปโรงพยาบาลสนามค่ะ ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บเยอะมาก โรงพยาบาลในตัวเมืองเต็มหมดแล้ว ทางรัฐบาลก็เลยต้องเปิดใช้โรงพยาบาลสนาม..."

"แล้วโรงพยาบาลสนามที่ว่านี่ มันอยู่ตรงไหนครับ?" ซูอิงฮุยถามย้ำอีกครั้ง เขาไม่ใช่คนพื้นที่ บอกชื่อสถานที่มา เขาก็ไม่รู้จักหรอก

"อยู่แถวๆ อู๋กุยถังค่ะ"

อู๋กุยถัง ซูอิงฮุยรู้จักที่นี่ มันเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เขาเคยพาวั่งไฉไปเที่ยวเล่นมาแล้วครั้งหนึ่ง

อู๋กุยถังตั้งอยู่ไม่ไกลจากภูเขาทู่เอ๋อร์มากนัก ถือว่าทางเดียวกันพอดี

สมบัติพัสถานของเขายังซ่อนอยู่บนเขาตั้งเยอะแยะ!

ผ่านมาก็หนึ่งวันเต็มๆ แล้ว ตั้งแต่ที่วั่งไฉสวาปามทองคำไปกว่า 60 ชั่ง วั่งไฉเคยกำชับเขาไว้แล้วว่า ต้องกินส่วนที่เหลือให้ครบ 100 ชั่ง ภายในเวลาสามถึงห้าวัน ไม่อย่างนั้นทองคำ 60 ชั่งที่กินเข้าไปก็จะกลายเป็นสูญเปล่าทันที

ส่วนจะสามวัน หรือห้าวันกันแน่ มันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ สรุปก็คือ ยิ่งเร็วยิ่งดี!

จู่ๆ ซูอิงฮุยก็หันไปถามคุณหมอว่า "คนสวยครับ น้องชายของผมหล่อไหมครับ?"

"หะ? หมายความว่ายังไงคะ ฉันไม่เข้าใจ?"

ซูอิงฮุยชี้ไปที่ต้นขาของตัวเอง "ผมหมายความว่า ช่วยหาเสื้อผ้าให้ผมใส่สักชุดได้ไหมครับ?"

คุณหมอหน้าแดงก่ำ รีบหยิบชุดผู้ป่วยจากในรถส่งให้ซูอิงฮุยทันที

……

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลสนามที่อู๋กุยถัง เจ้าหน้าที่พยาบาลตั้งใจจะหามเขาเข้าไปข้างใน แต่ซูอิงฮุยกลับปฏิเสธ

"คุณหมอคนสวยตรวจดูแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมเดินเข้าไปเองได้ครับ"

ดังนั้น ซูอิงฮุยจึงเดินเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยตัวเอง แล้วก็อาศัยจังหวะชุลมุน แอบหนีออกทางประตูหลัง ก่อนไปเขาก็ไม่ลืมที่จะขโมยชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยจากป้อมยามมาใส่พรางตัวด้วย

และด้วยความโชคดี ในกระเป๋าเสื้อชุดพนักงานรักษาความปลอดภัย ยังมีเงินสดอยู่อีกสองร้อยกว่าหยวน ซึ่งมันช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ซูอิงฮุยได้อย่างพอดิบพอดี

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวแอบหนีออกจากโรงพยาบาล โบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังภูเขาทู่เอ๋อร์

"ไปภูเขาทู่เอ๋อร์ไม่ได้แล้วล่ะพี่ชาย ผมไปส่งได้แค่แถวชานเมืองนะ ตำรวจเขาปิดถนนทางนั้นหมดแล้ว" คนขับแท็กซี่พูดโดยไม่หันมามองซูอิงฮุยที่นั่งอยู่เบาะหลัง

ซูอิงฮุยขมวดคิ้ว หันไปสบตากับวั่งไฉ "ปิดถนนแล้วงั้นเหรอ? งั้นก็ไปส่งแค่แถวชานเมืองก็ได้ครับ"

เมื่อซูอิงฮุยกับวั่งไฉลงจากรถ ก็พบว่าถนนถูกปิดกั้นจริงๆ มีแถบกั้นเขตสีเหลืองดำขึงไว้เป็นแนวยาว

ด้วยความรอบคอบ ซูอิงฮุยจึงเดินไปถามไถ่ชาวบ้านแถวนั้นดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ซูอิงฮุยเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ริมถนน พอชายคนนั้นได้ยินซูอิงฮุยถามเรื่องนี้ ก็เริ่มบ่นเป็นหมีกินผึ้งทันที

"ตำรวจอะไรกันล่ะ! ทหารทั้งนั้นแหละ! ในเมืองเพิ่งจะโดนฟ้าผ่าไปไม่ใช่เหรอ? สายฟ้านั่นมันฟาดลากยาวมาจากภูเขาทู่เอ๋อร์เข้าไปในตัวเมืองเลยนะ! พอเช้ามาปุ๊บ พวกทหารก็แห่กันมา ปิดล้อมพื้นที่ไว้หมด ไม่ยอมให้ใครขึ้นเขาเลย แม่มึงเอ๊ย! ฉันอุตส่าห์ตั้งใจจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดโคนซะหน่อย! ช่วงสองวันนี้เห็ดโคนกำลังออกเยอะซะด้วย!!"

ซูอิงฮุยตกใจมาก รีบซักถามต่อ "แล้วพวกทหารล่ะครับ? ขึ้นเขาไปกันหมดแล้วเหรอ?"

ตลอดทางที่ผ่านมา ซูอิงฮุยไม่เห็นทหารเลยแม้แต่คนเดียว จะบอกว่าไม่เห็นใครเลยก็น่าจะถูกกว่า

ชายคนนั้นชี้มือไปทางภูเขา "ขึ้นไปกันหมดแล้ว! มากันยั้วเยี้ยเป็นมดเลย น่าจะสักหลายพันคนได้มั้ง! แถมยังเดินเท้ามากันด้วยนะ! อาวุธครบมือทุกคน! จัดเต็มังกะจะไปปราบโจรภูเขาก็ไม่ปาน..."

หลังจากบอกลาชายคนนั้น ซูอิงฮุยก็หน้าดำคร่ำเครียด พาวั่งไฉไปนั่งแอบอยู่ริมถนน ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า "ฉันว่านะ คนพวกนี้ต้องมาหาเรื่องเราแน่ๆ"

สมบัติพัสถานของเขายังซ่อนอยู่ริมแอ่งน้ำบนภูเขาอยู่เลย เขาชักจะสงสัยแล้วสิว่า ของพวกนั้นอาจจะถูกพวกทหารยึดไปหมดแล้ว!

วั่งไฉกลับทำท่าไม่ยี่หระ "ก็บุกฝ่าขึ้นไปเลยสิ ต่อให้พวกนั้นจะมีปืน ก็ทำอะไรแกไม่ได้หรอก"

ตอนนี้ซูอิงฮุยทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานแล้ว ถ้าจะให้พูดตามภาษาวัยรุ่นยุคนี้ ก็คือซูเปอร์แมนตัวจริงเสียงจริงนั่นแหละ

ถ้าคิดจะฆ่าเขาให้ตาย คงต้องเอาบาซูก้ามายิงใส่ถึงจะเอาอยู่ แถมยังไม่แน่ว่าจะตายหรือเปล่าด้วยซ้ำ!

แต่ซูอิงฮุยกลับส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ว่ายังไง พวกเขาก็คือทหารหาญที่คอยปกป้องประเทศชาติ ถึงพวกเราจะไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้ประเทศชาติ แต่เราก็ไม่ควรไปสร้างความเดือดร้อนให้พวกเขาสิ จริงไหมล่ะ?"

นี่ไม่ได้หมายความว่าซูอิงฮุยเป็นคนรักชาติหรอกนะ? จะว่าไม่รักชาติ ก็คงไม่ใช่เหมือนกัน

ถ้าเปลี่ยนเป็นทหารของประเทศอื่นล่ะก็ ซูอิงฮุยคงไม่ลังเลที่จะบุกฝ่าขึ้นไปบนภูเขาแล้ว

กางมนตร์คุ้มกายให้พร้อม แล้วก็ไปแย่งปืนมาสักสองสามกระบอก แค่นี้ก็กลายร่างเป็นอาวุธมนุษย์ได้แล้ว

กราดยิงไม่ยั้ง เดินหน้าฆ่าแหลก!

แต่วั่งไฉกลับไม่เข้าใจความคิดของซูอิงฮุยเลยแม้แต่น้อย "พวกมนุษย์นี่ ดัดจริตชะมัด! แล้วแกจะเอายังไงล่ะ? ตอนนี้เราเหลือเวลาอีกแค่ 3 วันเท่านั้นนะ"

อีก 3 วัน ถ้าไม่กินทองคำส่วนที่เหลือให้ครบ 100 ชั่ง ทอง 60 กว่าชั่งที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้ ก็จะถือเป็นโมฆะทั้งหมด

ตอนนี้วั่งไฉกินทองคำไปแล้วกว่า 60 ชั่ง ส่วนสมบัติที่ซ่อนอยู่ในห่อผ้าข้างแอ่งน้ำบนภูเขา น่าจะมีอยู่ประมาณ 20 กว่าชั่ง

พวกเขายังต้องเอาพวกเครื่องประดับหยกไปขายแลกเป็นเงิน เพื่อเอาไปซื้อทองคำเพิ่มอีก

ดังนั้น เวลาของพวกเขาจึงมีจำกัดมาก

วั่งไฉพูดติดตลก "ถ้ามันหมดหนทางจริงๆ ก็ไปปล้นธนาคารซะเลยสิ"

"ลองคิดหาวิธีอื่นดูก่อนเถอะ ถ้ามันจนตรอกจริงๆ ก็คงต้องไปปล้นธนาคารนั่นแหละ!"

ถ้าถึงคราวจำเป็นจริงๆ ก็คงเหลือแค่ทางเลือกปล้นธนาคารนี่แหละ!

สำหรับพวกทหารหาญ ซูอิงฮุยทำใจลงมือไม่ลง แต่สำหรับพวกนายทุนหน้าเลือดในธนาคารล่ะก็

ซูอิงฮุยไม่เคยมองพวกมันเป็นคนอยู่แล้ว!

ใครใช้ให้เขาเกิดมาจนล่ะ?

ซูอิงฮุยที่กำลังหดหู่ใจ เดินไปซื้อบุหรี่ราคา 10 หยวนมาซองหนึ่ง แบ่งกันสูบกับวั่งไฉคนละมวน พลางนั่งคิดหาวิธีแก้ปัญหาอยู่ริมถนน

จนกระทั่งซูอิงฮุยสูบไปแล้ว 14 มวน วั่งไฉสูบไป 6 มวน เขาถึงคิดวิธีแก้ปัญหาแบบขอไปทีขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง

ซูอิงฮุยคิดว่า เขาสามารถไปขอความช่วยเหลือจากหงอี๋ ให้เธอขึ้นเขาไปติดต่อกู้เหยียนชุนให้หน่อย

แล้วให้กู้เหยียนชุนไปเอาสมบัติที่ซ่อนอยู่ข้างแอ่งน้ำมาให้ แบบนี้เขาก็ไม่ต้องบุกขึ้นเขาไปเองแล้ว

"หงอี๋กำลังท้องกำลังไส้ แถมในท้องก็มีเด็กอยู่ พวกทหารคงไม่กล้าขวางเธอหรอกมั้ง?"

วั่งไฉมองซูอิงฮุยด้วยสายตาสมเพชเวทนาราวกับมองคนปัญญาอ่อน อุตส่าห์นั่งคิดตั้งนาน ดันคิดได้แค่วิธีโง่ๆ แบบนี้เนี่ยนะ "เขาปิดภูเขาไปแล้ว แกคิดว่ายังไงล่ะ?"

"ถ้าแกเก่งนัก แกก็คิดวิธีให้ได้สักวิธีสิวะ! วันๆ เอาแต่สูบบุหรี่อยู่นั่นแหละ!" ซูอิงฮุยเริ่มฉุนขาด แย่งบุหรี่ที่เหลือแต่ก้นกรองในปากวั่งไฉมาสูบต่อหน้าตาเฉย

"ก็ไปปล้นธนาคารไงล่ะ บอกไปแล้วนี่นา?"

ซูอิงฮุยกลอกตาบน ไอ้หมาเวรนี่มันมีความแค้นฝังใจอะไรกับการปล้นธนาคารนักหนาวะ?

แต่พอพูดถึงธนาคาร...

"ฉิบหายแล้ว!" จู่ๆ ซูอิงฮุยที่นั่งอยู่ริมถนนก็ร้องเสียงหลงขึ้นมา

ทำเอาวั่งไฉสะดุ้งตกใจไปด้วย "แกจะตะโกนหาหอกอะไรวะเนี่ย?"

"บัตรเอทีเอ็มยังอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ฉันเลย! แถมยังมีกระเป๋าสตางค์อีก! ในกระเป๋าสตางค์มีบัตรประชาชนปลอมเพียบเลย แถมยังแปะรูปฉันหราเลยด้วย!"

นั่นหมายความว่า ถ้ามีคนเจอกางเกงยีนส์ของเขา ซูอิงฮุยก็เตรียมตัวเกมโอเวอร์ได้เลย!

เมื่อได้ยินดังนั้น วั่งไฉก็ถึงกับพูดไม่ออก ความผิดพลาดระดับอนุบาลแบบนี้ก็ยังอุตส่าห์ทำไปได้!

"แม้แต่ไอน์สไตน์ยังฉลาดไม่เท่าแกเลยมั้งเนี่ย!"

(จบแล้ว)