บทที่ 62 - วิดีโอไลฟ์สด

บทที่ 62 - วิดีโอไลฟ์สด

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ หลิวเทาก็ขอตัวกลับ

หลิวเทาขี่รถจักรยานยนต์รุ่นเก่าของคุณพ่อ ซึ่งจอดทิ้งไว้ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว เนื่องจากคุณพ่ออายุมากแล้ว

โชคดีที่ในถังยังมีน้ำมันเหลืออยู่บ้าง และตัวรถก็ยังพอใช้งานได้ปกติ

ที่ท้ายรถจักรยานยนต์ มีกระเป๋าใบใหญ่ผูกติดไว้ด้วย

ข้างในกระเป๋าคือเงินสดหนึ่งล้านหยวนถ้วน

หลิวเทาขี่รถจักรยานยนต์ลัดเลาะไปตามชานเมือง เพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ซูอิงฮุยบอกไว้

หลังจากหลงทางอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหลิวเทาก็หาโรงงานร้างที่ซูอิงฮุยใช้เป็นที่กบดานจนเจอ

ซูอิงฮุยกำลังสวมแว่นกันแดด นอนเอนหลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงผ้าใบ ส่วนสุนัขคู่ใจของเขาก็นอนหรี่ตาอาบแดดอยู่อย่างสบายอารมณ์

ซูอิงฮุยถอดแว่นกันแดดออก ปรายตามองหลิวเทาที่เนื้อตัวมอมแมมเพราะฝุ่น "มาแล้วเหรอ? คนอยู่ในนั้น นายอยากเข้าไปดูหน่อยไหม?"

หลิวเทาลงจากรถจักรยานยนต์ หยิบกระเป๋าจากท้ายรถมาวางลงข้างๆ ซูอิงฮุย "หนึ่งล้านหยวนอยู่ในนี้ นายจะนับดูหน่อยไหม?"

ซูอิงฮุยลุกขึ้นจากเตียงผ้าใบ ส่งยิ้มให้หลิวเทา "จะนับไปทำไม เราคนกันเอง นายบอกว่าครบ มันก็ต้องครบสิ"

ซูอิงฮุยหยิบกระเป๋าโยนเข้าไปในรถตู้ แล้วหยิบหน้ากากไหมพรมออกมาส่งให้หลิวเทา "ไปเถอะ เข้าไปดูกัน"

หลังจากสวมหน้ากากเรียบร้อย หลิวเทาก็เดินตามซูอิงฮุยเข้าไปในโรงงาน

สภาพภายในโรงงานทรุดโทรมมาก แถมยังมีหลุมขนาดใหญ่อยู่บนพื้นอีกด้วย

ซูอิงฮุยชี้ไปที่หลุมนั้น เป็นสัญญาณบอกว่าคนอยู่ในนั้น

หลิวเทายังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาเตะจมูก เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปดูด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าคนที่อยู่ข้างล่างจะจำเขาได้

เมื่อชะโงกหน้าลงไปดู หลิวเทาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่

ภายในหลุมลึกเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลและสิ่งสกปรกเกลื่อนกลาด ซึ่งเป็นต้นตอของกลิ่นเหม็นเน่า

หลิวเทาหันไปมองหน้าซูอิงฮุย ซูอิงฮุยก็ทำท่าแบมือยักไหล่ ราวกับจะบอกว่า 'ก็ช่วยไม่ได้นี่นา'

ก็จริงของเขา ซูอิงฮุยคงไม่ยอมปล่อยให้พวกนั้นปีนขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แล้วค่อยจับโยนลงไปใหม่หรอก

ส่วนอู๋เมิ่งอิ๋งกับเหอซู่รุ่ย ตอนนี้กำลังนอนแผ่หราอยู่ในหลุมด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

ดูไม่ต่างอะไรกับหมาใกล้ตายสองตัว

อู๋เมิ่งอิ๋งที่แต่เดิมก็ตัวเล็กบอบบางอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งผอมซูบจนหนังหุ้มกระดูก แก้มและเบ้าตาบุ๋มลึก ดูน่ากลัวราวกับโครงกระดูกเดินได้

ส่วนเหอซู่รุ่ยก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิง รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาในอดีตมลายหายไปจนสิ้น ดวงตาที่เคยมีประกาย บัดนี้กลับว่างเปล่าเลื่อนลอย บ่งบอกถึงความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ท่อนบนที่เปลือยเปล่าเผยให้เห็นซี่โครงที่โผล่ขึ้นมาเป็นซี่ๆ

หลิวเทามองดูสภาพอันน่าเวทนาของทั้งสองคน แล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

เขากวาดสายตามองไปที่แขนขาของทั้งคู่ ก็พบว่ายังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี หลิวเทาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ส่วนซูอิงฮุยที่คอยสังเกตปฏิกิริยาของหลิวเทามาตลอด ก็พอจะเดาความคิดของเขาออก

หลังจากได้พลังเทพมาจนครบถ้วน ประสาทสัมผัสของซูอิงฮุยก็เฉียบคมขึ้นมาก

ซูอิงฮุยสะกิดหลิวเทาที่กำลังก้มมองดูคนในหลุม แล้วชี้มือไปที่ด้านนอกโรงงาน เป็นเชิงบอกให้ออกไปคุยกันข้างนอก

หลิวเทาพยักหน้ารับ

"เป็นไง? ใจอ่อนแล้วล่ะสิ?" ทันทีที่ออกมาข้างนอก ซูอิงฮุยก็พูดจาถากถางทันที "อย่าเพิ่งรีบใจอ่อนสิ ฉันมีอะไรจะให้ดู ดูจบแล้วนายค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะใจอ่อนดีไหม"

ซูอิงฮุยล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปอะไรบางอย่าง แล้วยื่นให้หลิวเทา "ดูซะ ในฐานะผู้ว่าจ้าง นายมีสิทธิ์รู้เรื่องพวกนี้"

หลิวเทารับโทรศัพท์มาด้วยความสงสัย บนหน้าจอเป็นคลิปวิดีโอ

เป็นคลิปวิดีโอที่ถ่ายจากในหลุมนั่นเอง

คลิปนี้ถ่ายจากกล้องรูเข็มที่ซูอิงฮุยแอบไปติดตั้งไว้เหนือหลุม

ภาพในคลิปคมชัดมาก แถมยังได้ยินเสียงสนทนาของพวกเขาชัดเจนอีกด้วย

เป็นคลิปเมื่อหลายวันก่อน ตอนนั้นอู๋เมิ่งอิ๋งกับเหอซู่รุ่ยกำลังสวาปามแผ่นแป้งอย่างตะกละตะกลาม

ส่วนแผ่นแป้งพวกนั้นมาจากไหนน่ะเหรอ ก็ไม่ต้องเดาให้ยาก ซูอิงฮุยเป็นคนเอาให้เองแหละ

วันนั้นบังเอิญเป็นวันเกิดของซูอิงฮุยพอดี คุณชายฮุยจัดงานฉลองวันเกิดทั้งที ก็ต้องมีการแจกทานกันหน่อยสิ

เขาเลยตบรางวัลให้สองคนนั้นด้วยแผ่นแป้งบูดๆ ปริมาณจุใจ กินกันให้อิ่มแปล้ไปเลย

หลังจากกินแผ่นแป้งเสร็จ พวกเขาก็คว้าขวดน้ำขึ้นมากระดกอย่างเอาเป็นเอาตาย

และพวกเขาก็รู้จักบุญคุณคนนะ ในเมื่อวันนั้นเป็นวันเกิดของซูอิงฮุย อู๋เมิ่งอิ๋งกับเหอซู่รุ่ยก็เลยจัดของขวัญวันเกิดชิ้นโบแดงให้ซูอิงฮุยเป็นการตอบแทน

"ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกนั้นก็ดีนี่นา มีแผ่นแป้งให้กินตั้งเยอะ มีน้ำให้ดื่มด้วย แล้วทำไมถึงได้ผอมโซเป็นผีตายซากแบบนั้นล่ะ"

ซูอิงฮุยแค่ยิ้มๆ ไม่ตอบอะไร ส่งสัญญาณให้หลิวเทาดูคลิปต่อไป

ในคลิปวิดีโอ หลังจากทั้งสองคนกินอิ่มและดื่มน้ำจนหนำใจ พวกเขาก็ล้มตัวลงนอนแผ่หราบนพื้น

อย่างที่โบราณว่าไว้ หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน แต่สำหรับสองคนนี้ ท้องอิ่มแล้วก็ต้องหาอะไรทำแก้เบื่อ

จู่ๆ เหอซู่รุ่ยก็เอ่ยปากขึ้นมา "ที่รัก? เล่นสนุกกันหน่อยไหม?"

อู๋เมิ่งอิ๋งตอบกลับ "สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ คุณยังมีอารมณ์มาคิดเรื่องแบบนี้อยู่อีกเหรอ? ฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรแล้วนะ"

"ก็เพราะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไง เราถึงต้องรีบตักตวงความสุขเอาไว้! ใครจะรู้ว่าวันดีคืนดีไอ้หมอนั่นมันจะบ้าจี้ฆ่าพวกเราขึ้นมาเมื่อไหร่"

พูดจบ เหอซู่รุ่ยก็คลานเข้าไปหาอู๋เมิ่งอิ๋ง แล้วเริ่มลวนลามเธอ

ตอนแรกอู๋เมิ่งอิ๋งก็ขัดขืนอยู่บ้าง แต่พอโดนเล้าโลมนิดหน่อย เธอก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดี...

ใช่แล้ว นี่แหละคือของขวัญวันเกิดที่พวกเขามอบให้ซูอิงฮุย โชว์หนังสดให้ดูฟรีๆ...

แน่นอนว่า พวกเขาไม่รู้หรอกว่ามีกล้องวงจรปิดแอบถ่ายอยู่

ในเวลานี้ หลิวเทาที่กำลังดูคลิปวิดีโออยู่ หน้าเขียวปัดด้วยความโกรธจัด ไม่ว่ายังไง อู๋เมิ่งอิ๋งก็ยังคงมีสถานะเป็นภรรยาของเขาตามกฎหมาย!!

"เอาล่ะ ถ้าไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูแล้ว เดี๋ยวฉันกดข้ามไปให้ดูช็อตเด็ดเลยดีกว่า"

ซูอิงฮุยทำท่าจะแย่งโทรศัพท์มาเพื่อกดข้ามคลิป

แต่หลิวเทากลับเบี่ยงตัวหลบ เขาไม่ได้พูดอะไร เอาแต่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด ทนดูคลิปวิดีโอสุดแสนจะบาดตาบาดใจนั่นจนจบ!

เรื่องนี้ทำเอาซูอิงฮุยต้องลอบอุทานในใจ: หลิวเทา ลูกผู้ชายตัวจริง!

ประมาณสิบนาทีผ่านไป ภาพในวิดีโอก็ตัดมาที่ตอนทั้งสองคนเสร็จกิจ และกำลังนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น

จู่ๆ อู๋เมิ่งอิ๋งก็ถามขึ้นมา "ที่รัก... ถ้าเราไม่ได้ออกไปจากที่นี่ จะทำยังไงดี?"

เหอซู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นมองปากหลุม "ถ้าไม่ได้ออกไปก็ตายสิ ซวยชะมัดที่ต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้!"

เงียบไปพักหนึ่ง อู๋เมิ่งอิ๋งก็ถามต่อ "แล้วถ้าเราได้ออกไปล่ะ?"

เหอซู่รุ่ยกัดฟันกรอด "ถ้าได้ออกไป ฉันจะหาโอกาสฆ่าจูเมิ่งทิ้งซะ! โทษฐานที่กล้าทำกับฉันแบบนี้!"

อู๋เมิ่งอิ๋งอุทานด้วยความตกใจ "อย่านะ การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!"

เหอซู่รุ่ยแค่นหัวเราะเยาะ "ผิดกฎหมาย? แล้วที่พวกมันทำกับเราตอนนี้มันไม่ผิดกฎหมายหรือไง! ลองคิดดูสิว่าหลายวันมานี้ เธอต้องใช้ชีวิตทรมานขนาดไหน!"

คำพูดของเหอซู่รุ่ยทำเอาอู๋เมิ่งอิ๋งถึงกับเงียบไป

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน อู๋เมิ่งอิ๋งก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าฉันได้ออกไป ฉันจะวางยาพิษฆ่าหลิวเทากับพ่อแม่มันให้ตายให้หมด! คิดไปคิดมา เรื่องนี้มันต้องมีหลิวเทาอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ฉันจะทำให้มันสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ไปเลย!"

เหอซู่รุ่ยหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ตกลง! ถึงเวลาเราค่อยมาลงมือด้วยกัน! ฆ่าพวกมันให้หมด แล้วเราก็หนีไปด้วยกัน! หนีเข้าป่าลึกไปเลย หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้! ถ้าหนีไม่รอดโดนตำรวจจับได้ ก็ถือว่าพวกมันได้ตายตกไปตามกันกับเราก็แล้วกัน..."

หลิวเทาที่ถือโทรศัพท์อยู่ กำมือแน่นจนข้อปูดขาว แววตาฉายแววอาฆาตมาดร้าย

ความสงสารที่เคยมีให้ทั้งคู่เมื่อครู่นี้ มลายหายไปจนหมดสิ้น

(จบแล้ว)