บทที่ 60 - โดนตบหน้าหัน

บทที่ 60 - โดนตบหน้าหัน

เวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งคืนกับอีกหนึ่งเช้า ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงของวันที่สามแล้ว

ในหลุมลึก ไม่หลงเหลือแม้แต่ร่องรอยของกระดูกไก่ทอดชิ้นนั้นแล้ว ส่วนจะเป็นฝีมือใครที่ซัดมันลงท้องไปนั้น?

ก็ไม่มีใครล่วงรู้ได้หรอก

ซูอิงฮุยเดินกลับมาที่ปากหลุมอีกครั้ง "เบอร์โทรศัพท์ของจูเมิ่งเบอร์อะไรนะ เมื่อวานฉันลืมขอเบอร์มา"

ตอนนี้ใบหน้าของอู๋เมิ่งอิ๋งซีดเซียวเพราะความหิวโหย ส่วนเหอซู่รุ่ยก็หิวจนริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย "น้ำ! ขอน้ำให้พวกเราหน่อยเถอะ! ไม่งั้นพวกเราได้ตายเพราะขาดน้ำแน่ๆ!"

เหอซู่รุ่ยไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อล้อต่อเถียงกับซูอิงฮุยแล้ว หลังจากคิดทบทวนมาทั้งคืน เขาก็พอจะเดาออกแล้วว่า ซูอิงฮุยไม่มีทางโทรหาจูเมิ่งอย่างแน่นอน

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือน้ำดื่ม และอาหารประทังชีวิต!

ซูอิงฮุยที่ยืนอยู่ปากหลุมทำท่าตบเข่าฉาด "อ้าวเฮ้ย! ถ้าแกไม่ท้วงฉันก็ลืมไปสนิทเลย! ลืมเอาน้ำมาให้พวกแกนี่เอง รอเดี๋ยวนะ!"

ภายใต้สายตาอันเปี่ยมไปด้วยความหวังของอู๋เมิ่งอิ๋งและเหอซู่รุ่ย ซูอิงฮุยก็เดินจากไปอีกครั้ง

แต่ทว่า ครั้งนี้ซูอิงฮุยไม่ได้ทำให้พวกเขาผิดหวัง เขากลับมาพร้อมกับขวดพลาสติกสีฟ้า ภายในบรรจุน้ำไว้จนเต็มเปี่ยม

"เร็วเข้า! รีบโยนลงมาเร็ว!"

ท่ามกลางเสียงร้องขออย่างน่าเวทนาของเหอซู่รุ่ย ซูอิงฮุยก็โยนขวดน้ำลงไปให้

เหอซู่รุ่ยรีบวิ่งเข้าไปตะครุบขวดน้ำไว้ทันที อู๋เมิ่งอิ๋งเองก็พยายามจะคลานเข้าไปแย่งน้ำ แต่ก็โดนเหอซู่รุ่ยถลึงตาใส่ เธอจึงทำได้แค่นั่งรออยู่กับที่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว หวังเพียงว่าเหอซู่รุ่ยจะเหลือเผื่อแผ่มาให้เธอดื่มสักอึกก็ยังดี

เมื่อเหอซู่รุ่ยเปิดฝาขวดออก เตรียมจะกระดกน้ำเข้าปาก กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งก็ตีเข้าจมูก ทำเอาเขารู้สึกคลื่นไส้แทบอาเจียน

นี่มันน้ำที่ไหนกัน? นี่มันน้ำปัสสาวะชัดๆ!

แถมยังเป็นน้ำปัสสาวะที่อุ่นๆ ควันฉุยอยู่เลยด้วย!

เหอซู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นมองซูอิงฮุยด้วยความโกรธจัด ราวกับต้องการจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!

ซูอิงฮุยผู้ชาญฉลาดอ่านสายตาของเหอซู่รุ่ยออกในทันที "ขอโทษทีนะ พอดีช่วงสองวันนี้กินของเผ็ดร้อนไปหน่อย สีมันก็เลยออกจะเหลืองๆ ไปนิด ทนๆ ดื่มไปก่อนก็แล้วกันนะ"

พูดจบ ซูอิงฮุยก็หัวเราะร่วนแล้วเดินออกจากโกดังไป โดยไม่สนใจเสียงก่นด่าของเหอซู่รุ่ยเลยแม้แต่น้อย

ด้านนอกโกดัง วั่งไฉมองซูอิงฮุยด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น "นายนี่มันร้ายกาจจริงๆ!"

ซูอิงฮุยกลอกตาใส่ "แกไม่ต้องมาว่าฉันเลย ในขวดนั้นมีน้ำปัสสาวะของแกปนอยู่ด้วยเยอะกว่าของฉันอีกมั้ง ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองล่ะสิ!"

ใช่แล้ว ในขวดนั้นมีทั้งน้ำปัสสาวะของซูอิงฮุยและวั่งไฉผสมกันอยู่ ดื่มเข้าไปรับรองว่าบำรุงกำลังสุดๆ

วั่งไฉฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ดูออกเลยว่าตอนนี้มันกำลังตื่นเต้นสุดๆ "แกคิดว่าพวกมันจะยอมดื่มไหม?"

"ยอมดื่มสิ! คนกำลังจะตายเพราะกระหายน้ำ มีอะไรให้กระเดือกลงคอก็ต้องเอาไว้ก่อนแหละ ไม่ใช่แค่ของพวกเรานะ เผลอๆ พวกมันอาจจะดื่มของตัวเองด้วยซ้ำ"

ภายในหลุมก้นลึก

เป็นไปตามที่ซูอิงฮุยคาดเดาไว้ไม่มีผิด เครื่องดื่มรสชาติสุดแสนจะพิลึกขวดนั้น ถูกดื่มจนเกลี้ยงขวด เหอซู่รุ่ยเป็นคนดื่ม และอู๋เมิ่งอิ๋งก็ดื่มด้วยเช่นกัน

ไม่เพียงแค่ดื่มจนหมดเท่านั้น แต่พวกเขายังใช้น้ำปัสสาวะของตัวเอง เติมกลับเข้าไปในขวดจนเต็มอีกด้วย

ตอนแรกเหอซู่รุ่ยตั้งใจจะเทน้ำในขวดทิ้ง แล้วดื่มแค่น้ำปัสสาวะของตัวเองก็พอ แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายเขาก็ล้มเลิกความตั้งใจนั้น

อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้ การทิ้งขว้างทรัพยากรน้ำ ถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง

ปัญหาเรื่องน้ำได้รับการแก้ไขแล้ว แต่ความหิวโหยยังคงเป็นปัญหาใหญ่ที่รอคอยการแก้ไขอยู่

ตกเย็น ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม อีกไม่นานดวงอาทิตย์ก็คงจะลับขอบฟ้า

ซูอิงฮุยเดินกลับมาที่ปากหลุมอีกครั้ง "ไง หิวกันแล้วใช่ไหมล่ะ?"

อู๋เมิ่งอิ๋งเงยหน้าขึ้น รีบตะโกนตอบ "หิวค่ะ! ข้าวหน่อยเถอะค่ะ! ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ! ขอร้องล่ะค่ะ ขอร้อง!"

ตอนนี้อู๋เมิ่งอิ๋งหิวจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว เธอไม่สนคำเตือนของเหอซู่รุ่ยที่บอกห้ามพูดอะไรทั้งนั้นอีกต่อไป

"ใช่แล้วครับ! ได้โปรดเอาของกินมาให้พวกเราหน่อยเถอะ! ในท้องของเธอมีเด็กอยู่นะครับ!" เหอซู่รุ่ยก็ช่วยพูดสนับสนุนอีกแรง โดยเอาลูกในท้องของอู๋เมิ่งอิ๋งมาอ้าง หวังจะเรียกร้องความสงสารจากซูอิงฮุย

ซูอิงฮุยผู้แสนดีมีเมตตา จะยอมใจจืดใจดำได้ยังไง เขาตอบกลับด้วยท่าทีขึงขังว่า "รอเดี๋ยวนะ! ฉันจะไปเอามาให้! ผู้ใหญ่จะอดอยากยังไงก็ช่างเถอะ แต่จะปล่อยให้เด็กอดไม่ได้เด็ดขาด!"

ท่ามกลางการเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อของทั้งสองคน ซูอิงฮุยก็ได้นำอาหารที่พวกเขาปรารถนามามอบให้

หมั่นโถวหนึ่งลูก

ไม่สิ จะพูดให้ถูกคือ หมั่นโถวที่ถูกกัดกินไปแล้วคำเบ้อเริ่ม รอยกัดเว้าแหว่งราวกับโดนหมาแทะก็ไม่ปาน

แต่นี่ไม่ใช่หมั่นโถวธรรมดาๆ หรอกนะ!

มันคือหมั่นโถวแป้งหมักสูตรโบราณ ที่ทำด้วยมือเชียวนะ!

ซูอิงฮุยโยนหมั่นโถวลงไปในหลุม พลางกำชับเสียงแข็ง "ไอ้หน้าตัวเมีย ห้ามแกแอบกินเด็ดขาดเลยนะโว้ย! นี่ฉันเอามาให้เด็กกิน!"

อู๋เมิ่งอิ๋งกับเหอซู่รุ่ยเห็นหมั่นโถวแป้งหมักร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ก็ราวกับเห็นน้ำทิพย์ชโลมใจ ทั้งสองคนลืมความละอายไปจนหมดสิ้น พุ่งเข้าไปยื้อแย่งหมั่นโถวลูกนั้นอย่างบ้าคลั่ง

"นังตัวดี จะแย่งหาอะไรฮะ! ตัวแกก็เตี้ยแค่นี้! อดข้าวแค่นี้ไม่ตายหรอกเว้ย!" เหอซู่รุ่ยตวาดลั่นใส่อู๋เมิ่งอิ๋งที่กำลังแย่งหมั่นโถวราวกับหมาบ้า

แต่อู๋เมิ่งอิ๋งในตอนนี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว คำพูดของเหอซู่รุ่ยไม่ระคายหูเธอเลยแม้แต่น้อย!

ในสายตาของเธอตอนนี้ มีเพียงหมั่นโถวแป้งหมักลูกนั้นเท่านั้น!

แต่ถึงจะสู้ยิบตายยังไง ความเป็นจริงก็คือความเป็นจริง อู๋เมิ่งอิ๋งที่เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปสู้แรงผู้ชายตัวโตๆ อย่างเหอซู่รุ่ยได้อย่างไร

ในที่สุด กรรมสิทธิ์ในการครอบครองหมั่นโถวแป้งหมักลูกนั้น ก็ตกเป็นของเหอซู่รุ่ย

เสียงของซูอิงฮุยดังมาจากปากหลุม "ฉันขอประกาศว่า! ฝ่ายชายเป็นผู้ชนะ! ได้รับสิทธิ์ในการเลือกคู่ครองเป็นรางวัล!"

อู๋เมิ่งอิ๋งจ้องมองหมั่นโถวในมือเหอซู่รุ่ยด้วยความเจ็บใจ "เหอซู่รุ่ย! ไอ้คนสารเลว! เสียแรงที่ฉันรักแกมาตั้งนาน! แต่แกกลับเห็นแก่หมั่นโถวลูกเดียว...!"

พูดจบ อู๋เมิ่งอิ๋งก็เตรียมจะพุ่งเข้าไปแย่งหมั่นโถวอีกครั้ง

"เพียะ!"

เหอซู่รุ่ยตบหน้าอู๋เมิ่งอิ๋งไปหนึ่งฉาด "น่องไก่มื้อก่อนฉันก็ยกให้แกกินแล้วไง! ทีนี้ตาฉันกินหมั่นโถวบ้าง จะเป็นอะไรไปฮะ!"

อู๋เมิ่งอิ๋งโดนตบจนหน้าหัน "แกกล้าตบฉันเรอะ! ฉันกำลังท้องลูกของแกอยู่นะ! แกยังกล้าตบฉันอีก! เห็นหมั่นโถวดีกว่าฉันใช่ไหม!!"

เสียแรงที่รักหมอนี่มาตั้งนาน!

เสียแรงที่อุตส่าห์ตั้งท้องลูกให้หมอนี่ แล้วยังยอมให้หลิวเทาเป็นคนเลี้ยงดูอีก! ลูกยังชื่อหลิวอ้ายรุ่ยเลยด้วย!

เสียแรงที่พอได้ยินว่าหมอนี่หย่าเมีย ก็รีบขอหย่าตามทันที!

อุตส่าห์ทุ่มเทให้ขนาดนี้ หมอนี่กลับกล้าตบฉัน เพราะเรื่องหมั่นโถวลูกเดียวเนี่ยนะ!

อู๋เมิ่งอิ๋งผู้สิ้นหวัง ทำได้เพียงทรุดตัวลงนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่มุมห้อง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะร้องไห้โฮออกมาให้ลั่นหรอกนะ

แต่เป็นเพราะตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะร้องไห้เสียงดังแล้วต่างหาก

อู๋เมิ่งอิ๋งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทอดทิ้งจากคนทั้งโลก เธอคิดอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้ตายๆ ไปซะ!

แต่เธอก็ไม่กล้าพอ

สุภาษิตว่าไว้ ยอมทนมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก ดีกว่าตายไปอย่างน่าสมเพช

จังหวะนี้เอง เหอซู่รุ่ยก็เดินเข้ามาหา "อ่ะ! นี่ส่วนของเธอ!"

อู๋เมิ่งอิ๋งเงยหน้าขึ้น มองดูเศษหมั่นโถวในมือเหอซู่รุ่ย วินาทีนั้น ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ

เขายังรักฉันอยู่จริงๆ ด้วย!

อู๋เมิ่งอิ๋งยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับเศษหมั่นโถวชิ้นนั้นมา

"ค่อยๆ กินล่ะ ระวังติดคอ วันหลังก็อย่ามาแย่งกันอีก ฉันจะแบ่งให้เธอเอง เธอก็เป็นสุดที่รักของฉันเหมือนกันนะ!"

"อื้อ~" อู๋เมิ่งอิ๋งพยักหน้ารับ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เคี้ยวเศษหมั่นโถวในปากช้าๆ ตอนนี้ในแววตาของเธอ เปี่ยมล้นไปด้วยความรักที่มีต่อเหอซู่รุ่ยอีกครั้ง

"เพียะ!"

ซูอิงฮุยที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ที่ปากหลุม ถึงกับอึ้งกิมกี่ เผลอตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาด

นี่มันวิชาบ้าอะไรเนี่ย? เล่นเอาล่อเอาเถิดกันแบบนี้ก็ได้เหรอ?

ตบหน้าไปหนึ่งฉาด แล้วค่อยเอาหมั่นโถวมายัดใส่ปากเนี่ยนะ?

เจอสถานการณ์แบบนี้เข้าไป เหอซู่รุ่ยยังอุตส่าห์พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส อวดอ้างความหล่อเหลาเอาการของตัวเองได้อีก!

วินาทีนี้ ซูอิงฮุยบรรลุสัจธรรมแล้ว เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคนซื่อๆ อย่างหลิวเทาถึงพลาดท่าเสียทีให้กับเหอซู่รุ่ยได้

หลิวเทาแพ้ราบคาบจริงๆ ไม่แปลกใจเลย

นี่มันระดับปรมาจารย์ ปะทะ เด็กอนุบาลชัดๆ!!!

(จบแล้ว)