บทที่ 53 - เลือกบริการ

บทที่ 53 - เลือกบริการ

ซูอิงฮุยจ้องมองหลิวเทาที่ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความสงสารจับใจ

นี่ตระกูลหลิวไปทำกรรมอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กันทั้งพี่ทั้งน้อง?

หลิวอี้โดนสวมเขาก่อนแต่งงาน ส่วนหลิวเทาก็โดนสวมเขาหลังแต่งงาน

ซูอิงฮุยลองหยั่งเชิงถามดู "แล้ว... เด็กคนแรกล่ะ?"

หลิวเทายกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ ร่างกายสั่นเทิ้ม ไหล่สั่นสะท้าน ความเศร้าโศกเสียใจและความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ได้ระเบิดออกมาในวินาทีนี้อย่างไม่อาจกั้นได้อีกต่อไป

ซูอิงฮุยถอนหายใจยาว เขาพอจะเดาคำตอบออกแล้ว เด็กที่หลิวเทาฟูมฟักเลี้ยงดูมาตั้งหลายปี ก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขาเหมือนกัน

ซูอิงฮุยไม่ได้พูดปลอบใจอะไร ปล่อยให้หลิวเทาร้องไห้ระบายออกมาให้เต็มที่

อย่างที่เขาว่ากันว่า ลูกผู้ชายเสียน้ำตาไม่ใช่เรื่องผิด!

ในสถานการณ์แบบนี้ การได้ร้องไห้ระบายออกมาบ้าง จะช่วยให้สภาพจิตใจดีขึ้นเยอะ

ผ่านไปสิบกว่านาที หลิวเทาก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้ "ขอโทษทีครับ พอดีคุมอารมณ์ไม่อยู่"

ซูอิงฮุยล้วงเอากระดาษทิชชู่สองแผ่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้หลิวเทาเช็ดน้ำมูก "ผมจำได้ว่า ต่อให้ทำหมันไปแล้ว ก็สามารถผ่าตัดแก้หมันได้ไม่ใช่เหรอครับ คุณน่าจะไปจัดการเรื่องนี้ก่อนนะ"

หลิวเทายิ้มขื่นพลางส่ายหน้า "ไปมาแล้วครับ ไปมาตั้งนานแล้ว..."

หลิวเทาไม่ใช่คนโง่ ทันทีที่รู้ข่าว เขาก็รีบไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายและขอผ่าตัดแก้หมันทันที

แต่ผลตรวจกลับพบว่า เขาทำหมันมานานเกินไปแล้ว ท่อนำอสุจิตีบตันจนไม่สามารถผ่าตัดแก้หมันได้อีกแล้ว

ตอนนั้นหลิวเทารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า เขารู้ซึ้งถึงความจริงที่ว่า ตระกูลหลิวสายของเขา จะต้องสิ้นสุดลงที่เขาเพียงแค่นี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว พ่อแม่ก็แก่ชราเกินกว่าจะมีลูกใหม่ได้แล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เขาจะไม่มีวันมีทายาทสืบสกุลอีกต่อไป

ซูอิงฮุยหยิบบุหรี่ออกมายื่นให้หลิวเทาหนึ่งมวน แล้วตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

เรื่องราวสุดแสนจะพิลึกพิลั่นของหลิวเทา อาจจะฟังดูเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่จริงๆ แล้วมันตลกไม่ออกเลยสักนิด

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ถึงซูอิงฮุยจะไม่เคยมีประสบการณ์ตรง แต่เขาก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของหลิวเทาได้เป็นอย่างดี

การต้องแต่งงานเพราะท้องก่อนแต่ง แถมเด็กก็ไม่ใช่ลูกตัวเอง แล้วยังต้องก้มหน้าก้มตาเลี้ยงดูมาตั้งหลายปี ที่เลวร้ายที่สุดคือ หลิวเทาต้องกลายเป็นหมัน ไม่มีโอกาสมีลูกของตัวเองอีกต่อไป

พูดกันตามตรง เจอเรื่องเหี้ยๆ แบบนี้เข้าไป ต่อให้ไปฆ่ายกครัวอีผู้หญิงคนนั้น มันก็ยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

หลิวเทาเล่าต่อ "ตอนนี้อู๋เมิ่งอิ๋งกำลังโวยวายจะขอหย่ากับผมให้ได้ เธอจะพาลูกทั้งสองคนไปแต่งงานกับไอ้ผู้ชายสารเลวนั่น... ไอ้คนที่ทำเธอท้องนั่นแหละครับ"

ที่แท้ ก่อนที่อู๋เมิ่งอิ๋งจะมารู้จักกับหลิวเทา เธอแอบคบหาดูใจกับผู้ชายที่มีครอบครัวแล้วคนหนึ่ง และพวกเขาก็แอบติดต่อกันมาโดยตลอด

เด็กทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นคนที่เกิดมาแล้ว หรือคนที่อยู่ในท้อง ก็เป็นลูกของไอ้ผู้ชายคนนั้นทั้งหมด

ไอ้ผู้ชายคนนั้นเพิ่งจะหย่ากับภรรยาได้ไม่นาน พออู๋เมิ่งอิ๋งรู้ข่าว เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น เพราะเธอเฝ้ารอโอกาสนี้มาหลายปีแล้ว

เธอจึงคิดจะขอหย่ากับหลิวเทา หอบลูกที่เกิดมาแล้ว และลูกที่กำลังจะเกิด ไปแต่งงานเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายคนนั้น

"ผู้หญิงคนนี้นี่มัน... สุดยอดไปเลยจริงๆ..." ซูอิงฮุยฟังแล้วถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกดี ไม่รู้ว่าจะด่าว่าหล่อนโง่เง่าเต่าตุ่น หรือจะด่าว่าหล่อนเลวทรามต่ำช้าดี "แล้วคุณจะเอายังไงต่อล่ะ?"

หลิวเทาเงยหน้าขึ้นมองซูอิงฮุย ด้วยแววตาอาฆาตแค้นเค้นเสียงลอดไรฟัน "หย่าสิครับ! ผมเห็นหน้าเธอแล้วจะอ้วก เดี๋ยวอีกสองวันก็คงไปจัดการที่อำเภอแล้วล่ะครับ"

"ในเมื่อคุณก็ตัดสินใจจะหย่าอยู่แล้ว แล้วคุณจะมาหาผมทำไม?" ซูอิงฮุยไม่เข้าใจจุดประสงค์ของหลิวเทาเลย

หลิวเทาจ้องหน้าซูอิงฮุย แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "แก้แค้น! ผมอยากจะแก้แค้นพวกมัน! ลูกพี่ลูกน้องของผมบอกว่า คุณมีวิธีจัดการเรื่องพวกนี้ได้!"

ซูอิงฮุยรีบยกมือขึ้นห้าม "เดี๋ยวก่อน! คุณกำลังจะหย่าอยู่แล้ว จะมาคิดเรื่องแก้แค้นอะไรอีกล่ะ?"

หลิวเทาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจความหมายของซูอิงฮุย "คุณหมายความว่า ไม่ต้องหย่างั้นเหรอ?"

"ใช่แล้ว! แบบนี้สิถึงจะฉลาด" ซูอิงฮุยตบไหล่หลิวเทา "ถ้าหย่ากันไปแล้ว อะไรๆ มันก็จัดการยากไปหมด ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ยื้อไว้ก่อน ไม่ต้องหย่า ปล่อยให้มันค้างคาอยู่อย่างนั้นแหละ"

หลิวเทาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "แล้วผมควรจะ..."

ซูอิงฮุยพูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อน "ก่อนที่เราจะคุยเรื่องอื่น ผมขอทำความเข้าใจให้ตรงกันก่อนนะ"

"ข้อแรก คุณต้องปรึกษาทนายมาแล้วใช่ไหม?"

หลิวเทาพยักหน้ารับ ใช่แล้วล่ะ ก่อนจะมาหาซูอิงฮุย เขาก็ไปปรึกษาทนายความมาแล้ว ทนายความบอกว่าเขามีโอกาสสูงมากที่จะฟ้องหย่าแล้วทำให้อู๋เมิ่งอิ๋งไม่ได้อะไรเลย แถมยังเรียกร้องค่าเสียหายจากเธอได้อีกก้อนโตด้วย

แต่สิ่งที่หลิวเทาต้องการ มันไม่ใช่แค่เงินพวกนั้น

"วิธีจัดการตามกฎหมายน่ะ คุณไม่เลือกที่จะทำ แต่คุณกลับมาหาผม ซึ่งผมบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าวิธีของผมมันไม่ถูกกฎหมายหรอกนะ ผมต้องพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อน"

"และที่สำคัญ ค่าตัวผมมันไม่ถูกนะ ลูกพี่ลูกน้องคุณน่าจะบอกเรื่องนี้ไว้แล้ว"

หลิวเทาพยักหน้ารับ และยืนยันว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่สามารถสั่งสอนพวกมันได้ก็พอ

ซูอิงฮุยหรี่ตามองหลิวเทา "คุณอยากจะแก้แค้นให้มันพังพินาศถึงขั้นไหนล่ะ?"

หลิวเทาอึ้งไปเลย "หมายความว่ายังไงครับ?"

คำถามนี้ทำเอาหลิวเทาไปไม่เป็นเลยทีเดียว เขาแค่ต้องการจะแก้แค้น แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องแก้แค้นให้พังพินาศถึงขั้นไหน

ซูอิงฮุยจึงเสนอทางเลือกให้หลิวเทา

"ทางเลือกแรก ทำให้พวกมันเสียชื่อเสียงจนไม่มีที่ยืนในสังคม อันนี้ถือว่าเป็นการแก้แค้นทางจิตใจ"

หลิวเทาส่ายหน้า สำหรับพวกหน้าด้านหน้าทนแบบนั้น การเสียชื่อเสียงคงไม่สะเทือนผิวหนังพวกมันหรอก

"ทางเลือกที่สอง ทำให้พวกมันพิการครึ่งท่อน อันนี้ถือว่าเป็นการแก้แค้นทางร่างกาย พวกมันทำลายชีวิตคุณยังไง เราก็จะทำลายชีวิตพวกมันแบบนั้น"

หลิวเทาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ถึงแม้เขาจะตั้งใจมาเพื่อแก้แค้น แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะมีบริการแบบนี้ด้วย

ซูอิงฮุยยิ้มกริ่ม "คนจ่ายเงินคือพระเจ้า ผมก็แค่ทำหน้าที่บริการพระเจ้าเท่านั้นแหละ จริงไหมครับคุณพระเจ้าหลิวเทา"

พอโดนเรียกว่าพระเจ้า หลิวเทาก็รู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "เอาทางเลือกนี้แหละ! เอาทางเลือกนี้เลย!! ทำให้พวกมันพิการครึ่งท่อนไปเลย!!!"

ซูอิงฮุยโบกมือห้าม "ใจเย็นๆ ก่อนสิ ผมยังพูดไม่จบเลยนะ"

"ทางเลือกที่สาม ก็คือจัดการส่งพวกมันไปลงนรกซะ! คนพรรค์นี้ ขืนปล่อยให้อยู่บนโลกต่อไป ก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนเปล่าๆ"

หลิวเทาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขากลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วถามย้ำอีกครั้ง "คุณหมายถึง... ฆ่าให้ตายเลยเหรอ?!!"

ซูอิงฮุยยิ้มบางๆ "ใช่แล้ว ฆ่าให้ตาย ถ้ายึดตามที่คุณเล่ามาโดยไม่ได้แต่งเติมอะไรล่ะก็ คนพรรค์นี้ สมควรตายที่สุดแล้วล่ะ"

พูดตามตรง หลิวเทาก็เริ่มรู้สึกกลัวและลังเลขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะฆ่าคนหรอกนะ

ในตอนที่เขาโกรธแค้นจนสติแตก เขาถึงขั้นเคยคิดจะคว้ามีดอีโต้ไปสับพวกมันให้ตายตกไปตามกันเลยด้วยซ้ำ แล้วค่อยไปมอบตัวชดใช้กรรมทีหลัง

แต่หลิวเทาก็เป็นแค่คนธรรมดา เขายังมีภาระหน้าที่ต้องดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา

เขายังตอบแทนบุญคุณที่พวกท่านเลี้ยงดูมาไม่หมดเลย

"คุณไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอก บริการแต่ละระดับ ค่าจ้างมันก็ต่างกันอยู่แล้ว แน่นอนว่าการตัดสินใจทั้งหมดขึ้นอยู่กับคุณ"

หลิวเทาตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ภายในใจเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรง

ผ่านไปพักใหญ่ หลิวเทาก็เงยหน้าขึ้นมา สบตาซูอิงฮุยด้วยดวงตาที่แดงก่ำ แววตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง "จะไม่มีใครจับได้ใช่ไหม? ผมไม่อยากติดคุก!"

"แน่นอนสิ จะมีใครจับได้ล่ะ อีกอย่าง ต่อให้โดนจับได้ มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณอยู่แล้วนี่"

(จบแล้ว)