บทที่ 81 ปะทะกองทัพเรือ

ไมนอสหัวเราะเยาะ “คิดว่าตัวเองคู่ควรเรอะ? แค่ พลเรือโท สองคน, พลเรือเอก หนึ่งคน (ที่ยังมาไม่ถึง), กับทหารเรือไม่กี่ร้อยนาย... คิดจะจับชั้น ไมนอส คนนี้? ไม่เจียมกะลาหัวจริงๆ”

โอนิงุโมะ คำรามลั่น “ไมนอส! แกมันอวดดีเกินไปแล้ว!”

ไมนอสคร้านจะสนใจโอนิงุโมะอีกต่อไป เขาเบนสายตาไปที่เหล่า ทหารเรือ แทน

“อยากรู้จริงว่าพวกมันจะต้านทาน ฮาคิราชันย์ ของชั้นได้มั้ย” เขายิ้มเหี้ยม

สิ้นคำ แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตาไมนอส ฮาคิราชันย์ ระเบิดออก กวาดผ่านเหล่าทหารเรือและกลุ่มของโอนิงุโมะ สายฟ้าสีดำแดงแผ่ขยายออกรอบตัวไมนอส

พื้น ทะเลทราย แตกร้าวจากแรงกดดันของสายฟ้าสีม่วงดำ

ทหารเรือนับร้อยล้มระเนระนาดราวกับใบไม้ร่วง เหลือเพียง นาวาเอก สองนาย และ พลเรือตรี หนึ่งนายที่ยังพอทรงตัวอยู่ได้... ส่วนที่เหลือสลบเหมือดหมดแล้ว

ไมนอสยิ้มกว้างเมื่อเห็นโอนิงุโมะและ โทคิคาเกะ ยังคงกัดฟันต้านทานฮาคิของเขา แสงสีแดงในดวงตาเข้มข้นขึ้น เขาเร่งเร้าฮาคิราชันย์ให้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ในชั่วพริบตา นาวาเอกและพลเรือตรีที่เหลือก็ล้มพับลงไป เหลือเพียงโอนิงุโมะและโทคิคาเกะที่อยู่ในสภาพย่ำแย่ แทบจะทรุดเข่าลงไปกองกับพื้น

ไมนอสค่อยๆ คลายฮาคิลง แล้วเยาะเย้ยสภาพสะบักสะบอมของทั้งคู่ “ดูสภาพพวกแกสิ... แค่ออกแรงนิดหน่อยก็แทบยืนไม่ไหวแล้ว ยังกล้าคิดจะมาปราบชั้นอีก...น่าขำสิ้นดี”

โอนิงุโมะและโทคิคาเกะตะเกียกตะกายยืนขึ้น หอบหายใจแฮกๆ เหงื่อท่วมตัว... พวกเขาพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

โอนิงุโมะมองดูทหารเรือที่นอนเกลื่อนกลาดแล้วคำราม “บัดซบ! ไมนอสแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง!”

โทคิคาเกะปาดเหงื่อ กล่าวเสียงเครียด “สมกับเป็น จักรพรรดิไมนอส... แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ”

โอนิงุโมะถามเสียงขรึม “แล้ว พลเรือเอกคิซารุ อยู่ไหน? ขืนมาช้ากว่านี้ พวกเราได้ตายกันหมดแน่”

โทคิคาเกะส่ายหน้า ไม่ตอบคำถาม แต่จ้องมองไมนอสอย่างไม่วางตา

ไมนอสยืนมองทั้งสองคุยกันอย่างใจเย็น... ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่า แผนการใดๆ ก็ไร้ค่า

เขาเริ่มเบื่อที่จะรอแล้ว จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “พร้อมรึยังทั้งสองคน? ได้เวลาเตรียมตัวตายแล้ว!”

สิ้นเสียง ไมนอสก็หายวับไปจากที่เดิม มาโผล่ตรงหน้าโอนิงุโมะด้วยความเร็วแสง แล้วซัดลูกเตะเข้าที่หน้าอกเต็มแรง

โอนิงุโมะปลิวละลิ่วไปก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว

จังหวะที่ไมนอสกำลังจะหันไปหาโทคิคาเกะ... โทคิคาเกะก็โผล่มาด้านหลังเขาแล้ว ง้างหมัดเตรียมชกเข้าที่กลางหลัง

แสงสีแดงวาบขึ้นในตาไมนอส ฮาคิสังเกต ทำงาน สัมผัสได้ถึงอันตรายด้านหลัง เขาเอียงตัวหลบหมัดที่เคลือบ ฮาคิเกราะ ของโทคิคาเกะได้อย่างเฉียดฉิว

ไมนอสคว้าข้อมือโทคิคาเกะไว้ แล้วแสยะยิ้ม “สมกับเป็น ว่าที่พลเรือเอก... มีฝีมือเหมือนกันนี่”

พูดจบ เขาก็เตะอัดเข้าลำตัวโทคิคาเกะเต็มแรง

โทคิคาเกะรีบใช้ฮาคิเกราะป้องกันตัว แต่ก็ยังถูกแรงเตะส่งกระเด็นไปไกล

เขาล้มลงกระแทกพื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง... ไม่นึกเลยว่าขนาดใช้ฮาคิป้องกันแล้วยังเจ็บขนาดนี้

ไมนอสเอ่ยชม “แกเก่งกว่าไอ้โอนิงุโมะนั่นนะ... อย่างน้อยก็ยังสวนกลับได้”

ทันใดนั้น คมดาบหลายสายก็พุ่งเข้าใส่ไมนอส

ไมนอสตาเป็นประกาย หันกลับไปพร้อมเคลือบหมัดด้วยฮาคิเกราะ แล้วชกสวนตูมเดียว

คมดาบแตกกระจาย... สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างใหม่ของโอนิงุโมะ

แขนสีดำหลายข้างงอกออกมาจากด้านหลัง แต่ละมือถือดาบคมกริบ... เขาใช้พลัง ผลปีศาจ สายโซออน (ผลแมงมุม?) เข้าโจมตี

ไมนอสยิ้มเยาะ “ดูเหมือนแกก็ไม่เลวนี่... ยังลุกมาสู้ต่อได้อีก”

โอนิงุโมะกระอักเลือดออกมา คำรามลั่น “ไมนอส! ต่อให้แกเป็น 5 จักรพรรดิ ก็อย่ามาดูถูกข้า!”

ไมนอสหัวเราะร่า “ได้! งั้นชั้นจะไม่ดูถูกแกอีก... เตรียมตัวตายซะ”

สิ้นคำ ไมนอสก็หายวับไปอีกครั้ง โผล่มาด้านหลังโอนิงุโมะ ยกสองมือขึ้น พลังงานสีขาวหมุนวนพร้อมฮาคิเกราะเคลือบคลุม

“ฮาคิเกราะ: หมัดสายน้ำทลายหิน!” ไมนอสตะโกนก้อง

เงาหมัดนับไม่ถ้วนระดมซัดใส่ร่างโอนิงุโมะไม่ยั้ง

ภายใต้พายุหมัด โอนิงุโมะร่วงลงไปกองกับพื้นทันที ลมหายใจร่อแร่เต็มที

โทคิคาเกะรีบพุ่งเข้าไปดูอาการ ตะโกนลั่น “โอนิงุโมะ! เป็นยังไงบ้าง!”

เขารีบตรวจเช็กร่างกายเพื่อนร่วมรบด้วยความเป็นห่วง

ผลปรากฏว่ากระดูกซี่โครงด้านหลังของโอนิงุโมะหักละเอียด แต่ยังพอมีลมหายใจอยู่บ้าง

ต้องขอบคุณพลังชีวิตอันมหาศาลของ สายโซออน ที่ช่วยยื้อชีวิตเขาไว้ได้

ไมนอสมองดูทั้งสองคนอย่างไม่ยี่หระ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาหันมามองโทคิคาเกะ แล้วพูดเสียงเย็น “ไม่ต้องห่วง... รายต่อไปก็ตาแกแล้ว”

โทคิคาเกะลุกขึ้นยืน จ้องไมนอสเขม็ง “สมกับเป็นจักรพรรดิไมนอส... จัดการโอนิงุโมะได้ในไม่กี่กระบวนท่า...ร้ายกาจจริงๆ”

ไมนอสยักไหล่กวนๆ “หมอนั่นร่วงไปก่อนที่ชั้นจะเอาจริงด้วยซ้ำ... สงสัยจะอ่อนแอเกินไป!”

โทคิคาเกะเงียบกริบ เขาไม่เชื่อคำพูดของไมนอส... เขารู้ฝีมือโอนิงุโมะดี แต่เป็นเพราะไมนอสแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก โอนิงุโมะเลยดูเหมือนกระจอก

โทคิคาเกะกลั้นหายใจ ใช้ท่าร่างเคลื่อนที่พริบตา หายไปจากสายตาของไมนอส

ไมนอสมองตามด้วยความสนใจ แสงสีแดงวาบขึ้น ฮาคิสังเกตจับตำแหน่งโทคิคาเกะได้ที่ด้านข้าง

ไมนอสเตะสวนไป... แต่พลาดเป้า

เห็นแบบนั้น ไมนอสก็จำได้ทันที “ท่านั้นมัน... โซล ในวิชาหกรูปแบบสินะ!”

โทคิคาเกะไม่ตอบ มุ่งสมาธิหาช่องโจมตี

ไมนอสไม่โกรธ แต่หัวเราะเบาๆ “ถึงจะดูเร็ว... แต่ชั้นเร็วกว่า”

พูดจบ เขาก็ใช้ฮาคิสังเกตล็อกเป้า แล้วหายวับไปจากที่เดิม

การหายตัวกะทันหันทำให้โทคิคาเกะหน้าถอดสี รีบกวาดฮาคิสังเกตค้นหา

แต่ไมนอสมาโผล่ด้านหลังเขาเรียบร้อยแล้ว

ไมนอสมองโทคิคาเกะที่ระวังตัวแจ แล้วแสยะยิ้ม “หมัดธรรมดา !”

หมัดยักษ์พุ่งเข้าใส่โทคิคาเกะ

โทคิคาเกะสัมผัสได้ถึงอันตราย รีบตะโกนลั่น “เทคไก !” เขาเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างจนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าในพริบตา

หมัดยักษ์ปะทะกับร่างกายเหล็กกล้า

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงปะทะหนักหน่วงดังก้อง

พื้นทะเลทรายรอบๆ ถูกแรงหมัดแหวกออกเป็นสองเสี่ยง เกิดหลุมบ่อมากมาย ทหารเรือที่สลบอยู่บางส่วนโดนลูกหลงจากหมัดธรรมดาของไมนอสจนเสียชีวิตคาที่

ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับแต้มสังหาร 10 แต้ม ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับแต้มสังหาร 20 แต้ม ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับแต้มสังหาร 30 แต้ม ติ๊ง! ยินดีด้วย...

เสียงระบบแจ้งเตือนรัวๆ แต่ไมนอสไม่สนใจ เขาจ้องมองโทคิคาเกะที่อยู่ในกลุ่มควันฝุ่น

เมื่อกี้โดนเต็มๆ แน่

ทว่า...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน