บทที่ 10 เขาคงไม่หิวโซจนมาสนใจคนอย่างฉันหรอกนะ

จวินจิ่วเซียวเดินทางมาถึงหน้าถ้ำพำนักของจี้หลานชิง เนื่องจากหญิงสาวเพิ่งย้ายเข้ามา และยังไม่ได้ตั้งค่ายกลอาคมใดๆ จึงไม่มีสิ่งใดกีดขวาง เขาเลยเดินเข้าไปด้านในโดยตรง

จากนั้นจวินจิ่วเซียวก็ได้เห็นร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องของจี้หลานชิง

จี้หลานชิงกรีดร้องลั่น ส่วนจวินจิ่วเซียวก็รีบถอยพรวดออกมาทันที

แม้จะออกมานอกถ้ำพำนักแล้ว แต่ในหัวของจวินจิ่วเซียวกลับยังคงเต็มไปด้วยภาพเรือนร่างขาวเนียนของจี้หลานชิง ส่วนเว้าส่วนโค้งนั้นช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก

ชายหนุ่มท่องมนตร์ชำระจิตใจเงียบๆ เพื่อสะกดข่มความคิดฟุ้งซ่าน จากนั้นเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ตนเองเพิ่งจะสวมเขาให้พระเอกไปหรือเปล่า

ก่อนที่เขาจะได้คิดเรื่องสวมเขาต่อ จวินจิ่วเซียวก็พานึกขึ้นได้ว่า 2233 ยังอยู่ในหัวของเขา มันคงไม่ได้เห็นภาพเมื่อครู่ไปด้วยหรอกนะ?

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เขาไม่อยากให้ 2233 เห็นร่างเปลือยของจี้หลานชิงเลยสักนิด

จวินจิ่วเซียวเอ่ยถาม 2233 ด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

"เมื่อกี้แกเห็นอะไรหรือเปล่า?"

2233 ตอบกลับด้วยความงุนงง

"เห็นอะไรหรือครับ?"

"หืม? แล้วเมื่อกี้แกทำอะไรอยู่?"

จวินจิ่วเซียวตระหนักได้ว่า 2233 ดูเหมือนจะไม่เห็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

"โฮสต์ครับ ผมแค่กำลังตรวจสอบดูว่า มีภารกิจไหนที่สามารถทำล่วงหน้าได้บ้าง ตั้งใจว่าจะจัดการให้เสร็จไปก่อน เลยไม่ได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกครับ"

2233 ตอบกลับจวินจิ่วเซียวอย่างจริงจัง

จวินจิ่วเซียวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสั่งการ 2233

"ดี งั้นแกก็ดูต่อไปเถอะ แล้วเดี๋ยวก็ไม่ต้องแอบมองออกมาข้างนอกด้วยล่ะ"

"โฮสต์ครับ เวลาที่คุณไม่ต้องการให้ผมมองเห็นข้างนอก คุณสามารถเลือกบล็อกการรับรู้ภายนอกของผมได้เลยครับ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณ"

2233 แนะนำฟังก์ชันการทำงานของตัวเองให้จวินจิ่วเซียวฟังราวกับหญิงสาวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ มันรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง 'ตอนนี้โฮสต์น่าจะรู้แล้วว่าผมมีประโยชน์ ไม่ใช่ระบบที่ไร้ค่าอีกต่อไป'

จวินจิ่วเซียวทำความเข้าใจวิธีใช้งานอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงกด 'บล็อก'

ตอนที่จวินจิ่วเซียวพรวดพราดเข้ามา จี้หลานชิงก็หน้าแดงก่ำ เธอรีบปกปิดร่างกายตัวเองด้วยความลนลาน ไม่รู้ว่าจะปิดท่อนบนหรือท่อนล่างดี จนทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ

หลังจากจวินจิ่วเซียวออกไปจากถ้ำพำนักแล้ว เธอจึงค่อยๆ สวมเสื้อผ้า ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ พลางคิดในใจว่า 'เขาคงไม่หิวโซขนาดนั้นหรอกมั้ง? ขนาดคนอัปลักษณ์อย่างฉันเขายังจะมองอีกงั้นเหรอ?'

จี้หลานชิงสงบสติอารมณ์ลง และเตรียมตัวออกไปพบจวินจิ่วเซียว ไม่ว่าเขาต้องการจะทำอะไรกับเธอ เธอก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านอยู่แล้ว สู้เผชิญหน้ากับเขาไปตรงๆ เลยเสียดีกว่า

ทันทีที่จวินจิ่วเซียวบล็อก 2233 เขาก็เห็นจี้หลานชิงที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากถ้ำพำนักตรงมาหาเขา

จวินจิ่วเซียวไม่ปล่อยให้จี้หลานชิงมีโอกาสได้เอ่ยปาก เขายื่นน้ำนมวิญญาณปฐพีให้เธอโดยตรง

"นี่คือน้ำนมวิญญาณปฐพี มันสามารถซ่อมแซมรากฐานการบำเพ็ญเพียรของเธอได้ เธอจะดูดซับมันได้แค่วันละหนึ่งหยดเท่านั้น ห้ามมากไปกว่านี้เด็ดขาด"

จากนั้นเขาก็หยิบแผ่นหยกออกมาทันที

"นี่คือเคล็ดวิชาธาตุไฟที่เรียกว่า 'วิชาอัคคีเก้าสวรรค์' มันเหมาะให้เธอใช้ฝึกฝนเป็นอย่างมาก"

หลังจากจี้หลานชิงรับน้ำนมวิญญาณปฐพีและเคล็ดวิชามาอย่างงุนงง จวินจิ่วเซียวก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รั้งรออยู่ต่อ

เมื่อแผ่นหลังของจวินจิ่วเซียวลับสายตาไปอย่างสมบูรณ์ เสียงของเขาก็ลอยมาเข้าหูจี้หลานชิง

"ที่ฉันมาวันนี้ก็เพื่อนำเคล็ดวิชาและของเหลววิญญาณมาให้เธอ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินเธอเลยจริงๆ ฉันขอโทษด้วย"

"ซ่อมแซมรากฐานให้เสร็จก่อน แล้วค่อยฝึกฝนเคล็ดวิชา อย่าใจร้อนเด็ดขาด"

จี้หลานชิงยืนนิ่งขึงอยู่กับที่เป็นเวลานาน เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจวินจิ่วเซียวถึงช่วยชีวิตเธอ ให้เธอมาเป็นสาวใช้ แถมยังมอบเคล็ดวิชากับโอสถให้เธออีก เขาต้องการอะไรกันแน่?

จากนั้นเธอก็แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง 'เขาจะมาหวังอะไรจากคนไร้ค่าอย่างฉันกันล่ะ? บุตรศักดิ์สิทธิ์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมาต้องการอะไรจากฉันได้?'

จี้หลานชิงเก็บทั้งเคล็ดวิชาและน้ำนมวิญญาณปฐพีลงในถุงมิติ มันเป็นถุงมิติระดับต่ำที่ศิษย์รับใช้แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซวียนเทียนทุกคนจะได้รับ

แม้จี้หลานชิงจะรับของจากจวินจิ่วเซียวมา แต่เธอก็ยังไม่ได้ลดความระแวดระวังในตัวเขาลง ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอไม่สามารถเชื่อใจผู้อื่นได้ง่ายๆ

การไว้ใจใครสักคนเพียงชั่วขณะอาจพรากชีวิตของเธอไปได้ เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ รอดกลับไปฆ่าจี้หลิงเทียน ฆ่าจี้เยว่ซี และฆ่าทุกคนในสายเลือดของจี้หลิงเทียนให้จงได้

จี้หลานชิงสัมผัสใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง 'คนอย่างฉันจะกล้าหวังความรักจากใครได้ยังไง?' จากนั้นเธอก็หันหลังกลับเข้าไปในถ้ำพำนักของตนอย่างไม่ลังเล

หลังจากจี้หลานชิงกลืนน้ำนมวิญญาณปฐพีลงไปหนึ่งหยด ร่างกายของเธอก็เริ่มร้อนผ่าว และพลังปราณวิญญาณก็เริ่มพลุ่งพล่านไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณที่แห้งเหือด

ดวงตาของจี้หลานชิงเป็นประกาย 'มันได้ผลจริงๆ! ฉันสามารถบำเพ็ญเพียรได้แล้ว!'

อย่างไรก็ตาม เธอจำคำพูดของจวินจิ่วเซียวได้ขึ้นใจ และไม่ได้กินน้ำนมวิญญาณปฐพีต่อ เธอค่อยๆ สกัดกลั่นหยดที่เพิ่งกลืนกินลงไปอย่างช้าๆ จากนั้นจึงหยิบเคล็ดวิชาที่จวินจิ่วเซียวมอบให้ขึ้นมาอ่าน

ทันทีที่เห็นเคล็ดวิชา จี้หลานชิงก็ต้องตกตะลึง มันคือเคล็ดวิชาระดับราชันเซียน

เคล็ดวิชาระดับราชันเซียน แม้แต่พ่อของเธอยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้ฝึกฝนด้วยซ้ำ มีเพียงอัจฉริยะจากสายเลือดหลักของตระกูลจี้อย่างบุตรผู้สืบทอดเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับราชันเซียน

จวินจิ่วเซียวคนนี้ต้องการอะไรกันแน่? เขาดีกับเธอขนาดนี้ แท้จริงแล้วเขากำลังหวังสิ่งใดอยู่? จี้หลานชิงคิดไม่ออก เธอจึงเลิกสนใจและเลิกคิดถึงมันไปเสียดื้อๆ

เธอตรวจสอบ 'วิชาอัคคีเก้าสวรรค์' อย่างละเอียด และพบว่ามันเหมาะกับเธอมากจริงๆ แต่เธอก็ยังไม่ได้เริ่มฝึกฝนในทันที

เธอต้องการรอให้รากฐานของตนเองได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์เสียก่อนแล้วจึงค่อยฝึกฝน การบำเพ็ญเพียรไม่ใช่สิ่งที่จะรีบร้อนได้ ความเร่งรีบจนเกินไปอาจส่งผลร้ายต่อตัวเอง

จี้หลานชิงศึกษา 'วิชาอัคคีเก้าสวรรค์' อย่างพิถีพิถัน

ส่วนจวินจิ่วเซียวนั้นยังไม่ได้จากไปจริงๆ เขาเพิ่งจะผละไปหลังจากมองดูจี้หลานชิงกลับเข้าไปในถ้ำพำนักของเธอแล้ว

จวินจิ่วเซียวขมวดคิ้วครุ่นคิด คำนวณแผนการในหัวอย่างต่อเนื่อง ก้าวแรกเพิ่งจะสำเร็จไปได้เพียงฉิวเฉียด ก้าวต่อไปต้องระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น จี้หลานชิงเป็นคนละเอียดรอบคอบและขี้ระแวงอย่างหนัก ดังนั้นเขาจะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด

จี้หลานชิงระแวดระวังตัวเกินไป เธอไม่มีทางมอบความไว้ใจและความรู้สึกที่แท้จริงให้ใครได้ง่ายๆ เรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ของเธอ เส้นทางสู่การเป็น 'แสงจันทร์กระจ่าง' ในใจเธอนั้นยังคงห่างไกลและยาวไกลนัก

ทว่าแบบนี้สิถึงจะน่าสนุก? การได้เป็น 'แสงจันทร์กระจ่าง' ของหญิงสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์นั้นมันง่ายเกินไปและน่าเบื่อชะมัด

คนขี้ระแวงอย่างจี้หลานชิงนี่แหละถึงจะท้าทาย เขาหวังว่าจี้หลานชิงจะนำความสนุกสนานมาสู่ชีวิตอันแสนน่าเบื่อของเขาได้บ้าง

ไม่รู้ว่าเธอจะนำความสนุกมาให้ได้หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ เธอจะนำคะแนนมาให้เขาอย่างแน่นอน