บทที่ 101 สถานการณ์ที่เน่าเฟะอย่างสมบูรณ์

ต่างจาก ‘เวสต์บลู’ ที่โลกใต้ดินถูกแบ่งเค้กโดยตระกูลมาเฟียนับไม่ถ้วน... โลกใต้ดินของ ‘นอร์ธบลู’ แทบจะเป็นการผูกขาดโดยสมบูรณ์ของ ‘ดอนกิโฮเต้แฟมิลี่’

และแหล่งรายได้หลักของดอนกิโฮเต้แฟมิลี่ก็คือ... การค้าอาวุธ

ไม่ว่าจะเป็นโจรสลัด อาณาจักรต่างๆ หรือแม้แต่ประเทศสมาชิกของรัฐบาลโลก ล้วนแล้วแต่เป็นลูกค้าของดอนกิโฮเต้แฟมิลี่ทั้งสิ้น

ท้ายที่สุดแล้ว การปล้นสะดมเพียงอย่างเดียวย่อมไม่อาจเทียบได้กับกำไรมหาศาลดั่งเหมืองทองคำของการค้าอาวุธ

ตราบใดที่ยังมีความขัดแย้งและความโกลาหลบนท้องทะเล ความต้องการอาวุธย่อมไม่มีวันหมด และดอนกิโฮเต้แฟมิลี่ก็จะไม่มีวันขาดแคลนธุรกิจ

ทว่า... ปฏิบัติการกวาดล้างร่วมที่โอรอนริเริ่มขึ้นในครั้งนี้ ได้พลิกสถานการณ์ที่เคยเปิดเผยในนอร์ธบลูไปจนหมดสิ้น

รูปแบบเดิมที่ทหารเรือลาดตระเวนตามเส้นทางและเฝ้าฐานทัพ ปล่อยให้โจรสลัดลอยนวลต่อสู้กันไปทั่ว... ถูกแทนที่ด้วยการที่โจรสลัดต้องหลบซ่อนและกบดานเงียบ

ในพริบตา รายได้ของดอนกิโฮเต้แฟมิลี่ก็ถูกหั่นหายไปกว่าครึ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเหตุการณ์ ‘องค์กรฮูเอโกมุนโด้’ เมื่อเร็วๆ นี้ ความสูญเสียทั้งทางตรงและทางอ้อมของแฟมิลี่นั้นมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้... การต้องดิ้นรนหาเงินสดมาอุดรอยรั่วนั้น ทำให้สถานการณ์นี้บีบคั้นจนโดฟลามิงโก้แทบคลั่ง

ดังนั้น โดฟลามิงโก้จึงส่งผู้บริหารสูงสุด ‘ไดมอนด์’ ไดอาเมนเต้ ให้แอบไปติดต่อกับกลุ่มโจรสลัดและสนับสนุนอาวุธให้พวกมัน

ฉากหน้าดอนกิโฮเต้แฟมิลี่อาจจะแจกจ่ายอาวุธจำนวนมากให้ฟรีๆ แต่เมื่อเป้าหมายบรรลุผล พวกมันก็จะมีโอกาสนับไม่ถ้วนที่จะรีดไถให้โจรสลัดพวกนั้นต้องจ่ายคืนเป็นสองเท่าสำหรับ ‘ของขวัญ’ ในวันนี้

ส่วนทางด้านนาวาเอกศูนย์ใหญ่ ‘เทฟิโม โอรอน’ ผู้จุดชนวนปฏิบัติการร่วมครั้งนี้... ต่อให้ข้อมูลข่าวกรองจะระบุว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับ ‘จอมพลเรือเซ็นโงคุ’ แต่โดฟลามิงโก้ก็ไม่ได้ให้ราคาเขาเลยแม้แต่น้อย

และเหตุการณ์ก็ดำเนินไปตามที่โดฟลามิงโก้คาดการณ์ไว้ทุกประการ...

หลังจากที่ดอนกิโฮเต้แฟมิลี่จงใจปล่อยข่าวเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ฐานทัพเรือที่ 323 ออกไป เหล่าโจรสลัดที่เคยหวาดกลัวกองเรือร่วมจนหัวหดก็เริ่มกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่ละกลุ่มเริ่มมีความคิดที่จะรวมตัวกันเป็นพันธมิตร

ตามการคำนวณของโดฟลามิงโก้ กองตรวจสอบแห่งนอร์ธบลูในตอนนี้เหลือทางเลือกเพียงทางเดียว... นั่นคือยกเลิกปฏิบัติการกวาดล้างและผ่อนคลายแรงกดดันที่มีต่อเหล่าโจรสลัด

มิฉะนั้น พันธมิตรโจรสลัดจะผุดขึ้นทั่วท้องทะเล และทุกกลุ่มจะขนหีบสมบัติมาประเคนให้ดอนกิโฮเต้แฟมิลี่เพื่อซื้ออาวุธ

สถานการณ์... กำลังเลวร้ายลงอย่างต่อเนื่อง!

จุดหักเหที่น่ากลัวนี้ไม่ได้มีเพียงโอรอนที่มองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่รวมถึง ‘พลเรือโทซึรุ’ ที่เพิ่งเดินทางมาถึงขอบชายแดนนอร์ธบลูด้วยเช่นกัน

‘ปัญหาเริ่มโผล่หัวออกมาแล้ว เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ’

เมื่ออ่านรายงานข่าวกรอง พลเรือโทซึรุก็ประเมินสถานการณ์ได้ทันทีว่าต้องมีอำนาจมืดบางอย่างคอยโหมกระพือไฟอยู่เบื้องหลัง

‘ตั้งเข็มทิศไปที่ฐานทัพเรือที่ 323’

เธอออกคำสั่งเดินเรือทันที พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ

‘กัปตันโอรอนดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปที่นั่นเหมือนกัน แต่ถ้าดอนกิโฮเต้แฟมิลี่อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายนี้ ลำพังความแข็งแกร่งของเขาคงไม่เพียงพอ... และเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้’

‘หวังว่าพวกเราจะไปทันเวลานะ...’

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่สาวซึรุ ผู้ชายคนนั้นร่างกายอาจจะอ่อนแอไปหน่อย แต่สัญชาตญาณหนูบอกว่า... เขาไม่ใช่หมูในอวยให้ใครเคี้ยวง่ายๆ หรอกนะ”

ผู้ที่ยืนอยู่ข้างกายเธอคือหญิงสาวร่างสูงสง่า... ‘กิอง’ เอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจ

ในปัจจุบัน ยศบนเครื่องแบบของกิองคือ ‘นาวาเอกศูนย์ใหญ่’

ความอ่อนหัดเล็กๆ น้อยๆ เมื่อหกปีก่อนได้จางหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เธอเปล่งประกายด้วยความอบอุ่นแบบพี่สาวข้างบ้านและเสน่ห์เย้ายวนที่สุกงอมราวกับลูกท้อหวานฉ่ำ ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจของนายทหารระดับสูง

“ฮ่าฮ่า เธอเชื่อมั่นในตัวเจ้าหนูโอรอนนั่นน่าดูเลยนะ” ซึรุกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอนค่ะ ถึงวิธีการของเขาจะเจ้าเล่ห์ไปหน่อย แต่เขาก็เอาชนะหนูได้ นอร์ธบลูแค่นี้ไม่ทำให้เขาจมน้ำตายหรอก”

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นเซ็นโงคุคงได้แอบไปนั่งกลุ้มใจเงียบๆ แน่ และกองทัพเรือก็คงต้องสูญเสียครั้งใหญ่เลยล่ะ”

ในเวลานั้น โอรอนยังไม่รู้เลยว่าพลเรือโทซึรุและนาวาเอกกิองที่เพิ่งได้เลื่อนยศ ได้เดินทางเข้าสู่นอร์ธบลูและกำลังเร่งรุดมายังจุดหมายเดียวกัน

ด้วยการที่พันธมิตรโจรสลัดตัดขาดการติดต่อสื่อสารกับภายนอกทั้งหมด ฐานทัพเรือที่ 323 จึงเริ่มขาดแคลนทุกอย่างตั้งแต่เสบียงรายวันไปจนถึงยุทธปัจจัย... สถานการณ์การป้องกันกำลังเน่าเฟะลงทุกชั่วโมง

จากนี้ไป หากทหารเรือในฐานทัพต้องการยันพวกโจรสลัดที่เหมือนฝูงไฮยีน่าพวกนี้ให้อยู่ พวกเขาก็ต้องพึ่งพาการต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้น

“ยังไม่เห็นวี่แววกำลังเสริมอีกรึ?”

ผู้บัญชาการฐานทัพเรือที่ 323 เอ่ยถาม นัยน์ตาแดงก่ำ

เบื้องล่างนั้น ฝูงโจรสลัดจำนวนมหาศาลกำลังระดมโจมตีประตูหลักอย่างบ้าคลั่ง

หลังประตูนั่นไม่ใช่ทหารเรือที่พักผ่อนมาเต็มอิ่ม แต่เป็นทหารบาดเจ็บ...

หากพวกโจรสลัดพังประตูเข้ามาได้ ผู้ป้องกันที่สูญเสียแม้กระทั่งความได้เปรียบทางชัยภูมิก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้จนตัวตาย

“เร็วๆ นี้! อีกเดี๋ยวเดียวครับ! ท่านผู้ตรวจการใกล้จะถึงแล้ว!” พลสื่อสารตะโกนลั่น

“ระบุตำแหน่งที่แน่นอนมา... ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?” ผู้บัญชาการคาดคั้น

“ผ... ผมไม่ทราบครับ”

พลสื่อสารตอบเสียงสั่น “เรือรบของท่านผู้ตรวจการยังอยู่อีกไกล แต่ท่านทิ้งเรือแล้วกำลังใช้วิชา ‘เกปโป’ เดินทางมาครับ!”

“ถ้าอย่างนั้น... พวกเราก็จบเห่แล้ว”

นายทหารระดับสูงทั้งห้าคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าสิ้นหวัง แสงแห่งความหวังมอดดับลง

โจรสลัดนับพันกำลังล้อมกรอบฐานทัพเรือที่ 323 หากเป็นกองกำลังทหารเรือชั้นยอดที่ผู้ตรวจการนำมาจากมารีนฟอร์ดกำลังบุกเข้ามา ก็อาจจะพอมีลุ้น

แต่ถ้ามาแค่ผู้ตรวจการ ‘เทฟิโม โอรอน’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้โรคเพียงลำพัง... มันก็ไร้ประโยชน์

“ต่อให้เขามาถึง เขาก็แค่มาตายพร้อมกับพวกเราเพื่อสังเวยแก่ความยุติธรรมเท่านั้นเอง” ผู้บัญชาการกล่าวด้วยความโศกเศร้า

นายทหารคนหนึ่งเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ถ้ารู้แต่แรก... ชั้นไม่น่าไปฟังคำสั่งตั้งกองเรือร่วมของไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนั่นเลย... ชั้นนี่มันโง่จริงๆ”

ปัง!

พริบตานั้น ประตูห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของฐานทัพก็ถูกกระแทกเปิดออก ชายร่างกำยำที่มีผ้าพันแผลพันรอบตัวเดินดุ่มเข้ามา

“พวกแกกล้ากังขาในตัวคุณโอรอนงั้นรึ?”

‘เรือตรีโฮป’ ผู้มีใบหน้าซีดเผือด ตวาดถามด้วยความโกรธเกรี้ยว

ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่อยู่แค่เอื้อม นายทหารผู้นั้นกลับไม่แสดงความหวาดกลัวใดๆ

“มันไม่จริงหรือไง? เขาเคยสัญญาว่าจะจัดการกับพันธมิตรโจรสลัดที่โผล่หัวออกมา... แล้วไหนล่ะ? แทนที่จะดีขึ้น สถานการณ์กลับเน่าเฟะจนเกินเยียวยาแล้ว!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═