บทที่ 41 จงคำราม... สวรรค์ลงทัณฑ์!

หากไม่ใช่เพราะโอรอนเชี่ยวชาญวิชา “ก้าวพริบตา: อุซึเซมิ (ลอกคราบจักจั่น)” ซึ่งเป็นเทคนิคขั้นสูงของวิชาเคลื่อนที่พริบตาพื้นฐานของยมทูต ที่ช่วยให้หลบการโจมตีโดยการสละเครื่องสวมใส่เพื่อเคลื่อนย้ายด้วยความเร็วสูงแล้วล่ะก็...

‘อันตรายชะมัด...’

‘ขนาดว่าเอาจริงเต็มที่แล้ว ก็ยังเกือบถูก “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ฆ่าตายในดาบเดียว’

โอรอนสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติให้มั่น จากนั้นยกฝ่ามือขึ้นและรวบนิ้วเข้าหากัน ทะเลซากุระ ที่กำลังถาโถมเข้าใส่ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ดูเหมือนจะเกิดความโกลาหลขึ้นกะทันหัน

พริบตาถัดมา ทะเลซากุระก็แยกออกเป็นหลายสิบสาย แผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง จนปกคลุมท้องฟ้าแทบทั้งหมด

“คิดจะใช้วิธีนี้ขวางทางข้าเรอะ?”

“ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ปาดเลือดที่อาบครึ่งหน้าทิ้ง แล้วแสยะยิ้มอำมหิต

“ต่อหน้าการตะปบของราชสีห์ กลีบดอกไม้พวกนี้มันก็เป็นได้แค่ของประดับฉากเท่านั้นแหละ ไอ้หนู”

“ไม่หรอก... กลีบดอกไม้พวกนี้เตรียมไว้สำหรับงานศพของราชสีห์ต่างหาก” โอรอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ปากดีนักนะไอ้หนู ข้ามองลูกไม้แกออกหมดแล้ว พลังผลปีศาจประหลาดๆ นั่นพัฒนามาดีก็จริง แต่ข้าดูออกนะว่าวิชาต่อสู้ระยะประชิดของแกมันห่วยแตก...”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ก็ไหววูบ กลายเป็นภาพติดตาสีทองพุ่งเข้าหาโอรอนอีกครั้ง พร้อมคำรามว่า

“จำใส่กะลาหัวไว้ซะไอ้หนู... ในทะเลอันกว้างใหญ่นี้ ไม่มีที่ว่างให้พวกไก่อ่อนที่วันๆ เอาแต่พึ่งพลังผลปีศาจหรอกโว้ย!”

“ดาบกวาดพายุ!”

พริบตาถัดมา คลื่นดาบบินสีทองที่พุ่งทะยานก็แหวกทะเลซากุระกระเจิง เปิดเป็นเส้นทางท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่ร่วงโรย ให้ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ พุ่งเข้าถึงตัวโอรอน

เมื่อเผชิญหน้ากับ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ที่บุกเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราดหวังจะปิดเกมด้วยการต่อสู้ระยะประชิด โอรอนถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า

“ที่จริงแล้ว... ถ้าพูดถึงวิถีแห่งดาบ ชั้นเองก็พอจะรู้อะไรมาบ้างเหมือนกัน เพียงแต่ดาบของชั้นน่ะ...”

ทันใดนั้น คำปลดปล่อยดาบก็ถูกร่ายออกจากปากของโอรอน

“จงคำราม... สวรรค์ลงทัณฑ์ (เท็นเค็น)!”

สิ้นเสียงคำร่ายของโอรอน แขนของยักษ์ขนาดยมหึมาที่ดูเหมือนสวมชุดเกราะก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขาในทันที ในมือของมันถือดาบยักษ์ความยาวหลายสิบเมตร

พริบตาถัดมา โอรอนตั้งท่าดาบ แล้วฟาดฟันใส่ความว่างเปล่าในทิศทางของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ

ทันใดนั้น แขนยักษ์ที่อยู่ด้านหลังโอรอนก็เหวี่ยงดาบยักษ์เล่มนั้นตามลงมา พร้อมกับคลื่นกระแทกที่ดูราวกับจะผ่าแยกฟ้าดิน ฟาดฟันเข้าใส่ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ

“นี่มันตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!”

“ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ มองดาบยักษ์ยาวหลายสิบเมตรตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีไอ้ของพรรค์นี้โผล่ออกมา

ไม่ใช่ว่าไอ้หนูโอรอนเป็นผู้ใช้ “ผลซากุระ” หรอกเรอะ? แล้วไอ้ดาบยักษ์ที่โผล่มาดื้อๆ นี่มันคืออะไร?

ดาบยักษ์ยังฟาดลงมาไม่ถึงตัว แต่แรงดันอากาศที่เกิดจากการเหวี่ยงดาบก็รุนแรงราวกับพายุระดับสิบ กวาดซัดเข้าใส่ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ จนผมสีทองที่ยาวเท่าตัวคนปลิวสะบัดอย่างบ้าคลั่ง

แรงกดดันและแรงสะเทือนระดับนี้ ทำให้ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ นึกถึงภาพนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดจาก “ดินแดนแห่งคนยักษ์” เอลบัฟ เวลาออกอาวุธ

ต่อให้ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ จะเป็นโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ระดับตำนาน แต่ในแง่ของพละกำลังดิบล้วนๆ เขาก็เทียบพวกเผ่าคนยักษ์ไม่ได้

ดังนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์”... “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ จึงขยับตัวจะหลบตามสัญชาตญาณอันโชกโชน...

แต่โดยไม่ทันรู้ตัว กลีบซากุระได้กระจายไปทั่วทุกมุมฟ้าแล้ว

ทันทีที่ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ขยับตัว ใบหน้าของเขาก็เฉียดไปโดนกลีบซากุระกลีบหนึ่งโดยบังเอิญ พริบตานั้น บาดแผลก็ปรากฏขึ้นบนร่างของชิกิอีกแผล เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกมา

“ไอ้เด็กเวร... ที่กระจายซากุระไปทั่วฟ้า ไม่ใช่เพื่อขวางทางข้า แต่เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว ไม่ให้ข้าพุ่งเข้าประชิดตัวมันได้ง่ายๆ เหมือนเมื่อกี้งั้นเรอะ?”

แทบจะในวินาทีเดียวกัน “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ก็เข้าใจเจตนาของกลีบซากุระที่ร่วงหล่นอย่างไม่มีวันหมดสิ้นพวกนี้

บางที... การพึ่งพาแค่ซากุระที่มีพลังทำลายล้างต่ำกว่าอาจจะหยุดการเข้าประชิดตัวของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ได้ยาก แต่ถ้าแค่ต้องการสร้างอุปสรรคในการหลบหลีก... นั่นมันคนละเรื่องกันเลย

ตอนนี้ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ เปรียบเสมือนราชสีห์ที่ตกลงไปในป่าหนาม โดยมีมีดปังตอของนายพรานพุ่งเข้ามาตรงหน้า

ถ้าราชสีห์พยายามกระโดดหลบไปด้านข้าง ก็จะถูกหนามเกี่ยวจนเลือดอาบ สุดท้ายก็จะล้มลงเพราะพิษบาดแผลสะสม

“เป็นเด็กที่ร้ายกาจจริงๆ...”

“ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ตัดสินใจพุ่งชนดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์” ตรงๆ พร้อมคำรามลั่น

“แต่ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสัมบูรณ์... ลูกไม้กระจอกๆ พวกนี้มันไร้ผลโว้ย!”

พริบตาถัดมา “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ไขว้ดาบคู่ในมือ ฟันสวนดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์” เป็นรูปกากบาท

ตูม!!

การปะทะกันระหว่างดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์” กับดาบเลื่องชื่อ “โอโตะ” และ “โคงาราชิ” ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาลระเบิดก้องไปทั่วท้องฟ้า

“โง่เขลาจริงๆ ที่กล้าปะทะตรงๆ กับ ‘ดาบฟันวิญญาณ: เท็นเค็น’ (สวรรค์ลงทัณฑ์)...”

โอรอนที่ประหลาดใจกับการกระทำของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง

“ดาบฟันวิญญาณ: เท็นเค็น” และ “ดาบฟันวิญญาณ: เซ็มบงซากุระ” บังเอิญเป็นดาบสองเล่มที่มีจุดเด่นไปคนละขั้ว

แก่นแท้ของ เซ็มบงซากุระ คือการแตกใบดาบเป็นพันล้านชิ้น มอบนรกแห่งคมมีดที่ร่วงหล่นใส่ศัตรูด้วยจำนวนที่เป็นอนันต์

ในขณะที่แก่นแท้ของ เท็นเค็น คือการสละความเร็วเพื่อแลกกับร่างวิญญาณและดาบขนาดมหึมา เน้นพลังและขนาดถึงขีดสุด เพื่อให้ทุกการโจมตีแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล

แม้ในขณะที่คงสภาพ “บังไค: เซ็มบงซากุระ คาเงโยชิ” อยู่ โอรอนจะใช้ “สวรรค์ลงทัณฑ์” ได้แค่ในขั้น ชิไค (ปลดปล่อยขั้นต้น) เท่านั้น แต่พลังของมันก็ยัง... มหาศาลอยู่ดี!

พริบตาถัดมา ภายใต้พลังมหาศาลที่ระเบิดออกจาก “สวรรค์ลงทัณฑ์”... ชิกิที่ตัวเล็กราวมดปลวกเมื่อเทียบกับดาบยักษ์ก็ถูกซัดกระเด็น

ทว่า ในขณะที่ตัวลอยคว้างอยู่กลางอากาศ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ก็ยกฝ่ามือขึ้นแล้วกระตุกวูบ

สิงโตอากาศขนาดยักษ์หลายตัวก่อตัวขึ้นรอบดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์” ในทันที พวกมันแยกเขี้ยวแล้วกัดงับใบดาบยักษ์ไว้อย่างแน่นหนา

ทันใดนั้น ร่างของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ก็สั่นสะท้านจากการฝืนต้านแรงเหวี่ยงมหาศาล ร่างของเขาพลิกตัวกลับกะทันหัน แล้ววิ่งไต่ไปตามความยาวของดาบยักษ์ “สวรรค์ลงทัณฑ์” พุ่งตรงเข้าหาโอรอน!

บาดแผลบนหัวของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ ที่เลือดไหลไม่หยุดตั้งแต่ตอนดึงพวงมาลัยออก ยิ่งฉีกขาดมากขึ้นไปอีกหลังจากการปะทะกับดาบยักษ์

ภายใต้แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรง เลือดในกายของ “ราชสีห์ทองคำ” ชิกิ พุ่งกระฉูดออกจากปากแผลขนาดใหญ่ จนร่างของเขาแทบจะกลายเป็นราชสีห์อาบเลือดโดยสมบูรณ์

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═