บทที่ 195 อสูรอสุราโซ่เหวลึก เยียนม่อเสวียน
บทที่ 195 อสูรอสุราโซ่เหวลึก เยียนม่อเสวียน
หนิงเจี้ยนลี่ที่กำลังกอดศีรษะของหลี่เฟิงไว้แน่น กะพริบตาปริบ ๆ อย่างสับสน
อีกครั้งแล้ว...
ทิวทัศน์รอบตัวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเสียจนนางแทบไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่เมื่อมองเห็นสภาพความพินาศรอบด้าน หนิงเจี้ยนลี่ก็เข้าใจได้ทันทีว่า ครั้งนี้หลี่เฟิงคงช่วยชีวิตนางและเหล่าศิษย์พี่น้องหญิงเอาไว้อีกแล้ว
“ข...ขอบคุณท่านศิษย์พี่อีกครั้งเจ้าค่ะ...”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งจากใจ
หลี่เฟิงเพียงยิ้มให้พลางเหลือบมองนาง
“ไม่เป็นไรหรอก ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะปกป้องพวกเจ้าทุกคนเอง”
เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์ มุมปากยกขึ้นเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หนิงเจี้ยนลี่ก็นิ่งเงียบไป
จากนั้นนางก็พลันนึกถึงสิ่งที่เยียนม่อเสวียนเคยพูดเกี่ยวกับหลี่เฟิง...
เรื่องที่ว่าเขาดูเหมือนจะต้องการฝึกบำเพ็ญคู่กับพวกนาง
และยิ่งหลี่เฟิงช่วยชีวิตนางมาหลายต่อหลายครั้ง ความรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณในใจก็ยิ่งทับถมมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทว่าแทนที่จะรู้สึกยินดี หนิงเจี้ยนลี่กลับรู้สึกแน่นอึดอัดอยู่ในอก
สีหน้าของนางค่อย ๆ หม่นลงเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เฟิงก็ขมวดคิ้วมองนางอย่างสงสัย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‘หรือว่านางยังโดนพิษอยู่?’ เขาคิดในใจ
สิ่งที่หลี่เฟิงไม่รู้ก็คือ ศิษย์ของสำนักกระบี่สวรรค์นั้นเป็นคนที่เด็ดขาดอย่างยิ่ง
เนื่องจากได้รับการอบรมมาตั้งแต่วัยเยาว์ คนส่วนใหญ่จึงไม่ชอบติดค้างบุญคุณผู้อื่น... หรือแม้แต่ความแค้นก็ตาม
เมื่อเป็นหนี้ใครสักคน พวกเขาจะพยายามตอบแทนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
มิฉะนั้น มันจะกลายเป็นปมค้างคาในใจ คอยรบกวนจิตใจอยู่ตลอดเวลา
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฝ่ายธรรมะจำนวนมากชื่นชอบสำนักกระบี่สวรรค์ ขณะที่ฝ่ายมารกลับไม่ค่อยถูกชะตาด้วยนัก เพราะคนของสำนักนี้สุดโต่งเกินไป ไม่ว่าจะในด้านความคิดหรือการกระทำ
หนิงเจี้ยนลี่กัดริมฝีปากแน่น ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความแน่วแน่
ในฐานะศิษย์ของสำนักกระบี่สวรรค์ เมื่อใดที่ตัดสินใจแล้ว พวกเขาจะลงมือทำทันที เพราะถูกฝึกมาให้เด็ดเดี่ยวเช่นนั้น
หนิงเจี้ยนลี่ค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ข้างหูของหลี่เฟิง ก่อนกระซิบเสียงเบา
“...ท่านศิษย์พี่ หากท่านต้องการบำเพ็ญคู่กับข้า... ข้าก็... ไม่ได้รังเกียจเจ้าค่ะ หลังจากเรื่องนี้จบลง...”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมขยับร่างเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลี่เฟิงก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
‘หืม? ข้าเคยพูดตอนไหนว่าต้องการบำเพ็ญคู่?’
จากนั้นเขาหันกลับไปมอง และเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกบุญคุณและความจริงจังของหนิงเจี้ยนลี่
ขณะที่กำลังจะอธิบายให้เข้าใจ ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
‘เดี๋ยวก่อน... นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะลองดูสักครั้ง...’
หลี่เฟิงคิดว่า บางทีเขาควรลองบำเพ็ญคู่สักครั้ง เพื่อดูว่ามันได้ผลดีจริงหรือไม่
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยลอง เพราะในตอนแรก การขอเสพสุขทางโลกจากเหล่าเซียนสาวผ่านร่างมนุษย์ของพวกนางนั้นง่ายกว่าการขอบำเพ็ญคู่มาก
เท่าที่เขาเข้าใจ การเสพสุขทางโลกกับการบำเพ็ญคู่นั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
อย่างแรกเป็นเพียงการปล่อยตัวตามกิเลสผ่านร่างมนุษย์ของอีกฝ่าย
แต่อย่างหลังจำเป็นต้องเชื่อมโยงพลังวิญญาณ เปิดรากฐานแห่งการบำเพ็ญให้แก่กัน ซึ่งเปรียบเสมือนการเปิดเผยตัวตนทั้งหมดให้อีกฝ่ายรับรู้
แน่นอนว่า สิ่งที่หลี่เฟิงสนใจมีเพียงความสุขทางโลกเท่านั้น
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยคิดจริงจังเกี่ยวกับการบำเพ็ญคู่มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ระดับพลังของเขาก็ก้าวหน้าอย่างมั่นคงอยู่แล้ว
หากไปขอบำเพ็ญคู่กับเหล่าเซียนสาวเหล่านี้แต่แรก คงมีแต่จะทำให้การเสพสุขทางโลกผ่านร่างมนุษย์ของพวกนางยุ่งยากซับซ้อนขึ้น
แต่ตอนนี้...ในเมื่อมีคนเสนอตัวให้ถึงที่ หากเขาปฏิเสธก็คงโง่เกินไปหน่อย
หลี่เฟิงจึงยิ้มให้หนิงเจี้ยนลี่ โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
..
..
‘แปลก... แปลกเกินไป... แปลกชะมัด’
เยียนม่อเสวียนขมวดคิ้วพลางจ้องมองหลี่เฟิง
ใบหน้าที่ยุบเละและกรามที่แตกหักของเขากำลังสมานตัวกลับคืนอย่างรวดเร็ว สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าบาดแผลฟื้นฟูขึ้นทุกวินาที
แต่จิตใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับความเจ็บปวดเลย
ความคิดทั้งหมดกำลังวนเวียนอยู่กับหลี่เฟิง
ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าหมอนี่ช่างประหลาดเหลือเกิน
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหลี่เฟิงอยู่เพียงระดับหลอมปราณขั้นที่แปดเท่านั้น
อ่อนแอ...
ไร้ความสำคัญ...
แต่ถึงอย่างนั้น...
‘ความเร็วของเขา... พละกำลังของเขา... ไม่มีอย่างไหนสมเหตุสมผลเลย’
เยียนม่อเสวียนขมวดคิ้วลึกขึ้น พลางวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น
สายตามองหลี่เฟิงที่กำลังค่อย ๆ วางเหล่าศิษย์หญิงลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล
จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดมองร่างกายอันกำยำเกินมนุษย์ของหลี่เฟิง
กล้ามเนื้อทุกส่วนสมบูรณ์แบบราวกับถูกสลักขึ้นจากสวรรค์
เส้นสายแต่ละมัดอัดแน่นไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับขุนเขายักษ์ที่กดทับลงบนตัวเขา
‘เขาต้องเป็นผู้บำเพ็ญสายขัดเกลาร่างกายแน่... แต่ข้าไม่เคยเห็นพละกำลังที่เกินจริงถึงเพียงนี้มาก่อน’
เยียนม่อเสวียนรู้ดีว่าผู้บำเพ็ญสายขัดเกลาร่างกายนั้นมีพลังทางกายภาพมหาศาล
แต่เขาก็รู้ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของเส้นทางนี้เช่นกัน
การยกระดับแต่ละขั้นของการขัดเกลาร่างกายนั้นยากเย็นและเชื่องช้ากว่าการยกระดับพลังบำเพ็ญหลายเท่า
ยิ่งไปกว่านั้น หากอาศัยเพียงพละกำลังดิบก็สามารถข้ามขั้นต่อสู้ได้ง่าย ๆ เช่นนี้
คนทั้งโลกคงเลือกเดินเส้นทางนี้ไปแล้ว
แต่ความจริงกลับไม่ใช่เช่นนั้น
และต่อให้หลี่เฟิงเป็นอัจฉริยะเพียงใด
มันก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าทำไมหมัดของเขา...
หมัดที่เยียนม่อเสวียนมองออกอย่างชัดเจนว่ากำลังยั้งมืออยู่...
จึงทำให้เขารู้สึกราวกับความตายกำลังเฉียดผ่านลำคอทุกครั้งที่ถูกชก
ขณะที่ความคิดหมุนวนราวกับเครื่องจักรที่ทำงานหนักเกินขีดจำกัด
จู่ ๆ ความจริงบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว
‘อา... คำตอบง่ายดายขนาดนี้ เหตุใดข้าถึงเพิ่งนึกออก?’
ดวงตาของเขาพลันสว่างวาบ
‘เว้นเสียแต่ว่า... เขาจะมีร่างพิเศษเหมือนข้า’
แต่ทันทีที่คิดเช่นนั้น หัวใจของเยียนม่อเสวียนก็สั่นสะท้าน
‘ไม่... ไม่ใช่แค่เหมือนข้า ร่างพิเศษของเขาต้องน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าของข้าหลายเท่า’
เยียนม่อเสวียนอดตกตะลึงกับข้อสรุปของตัวเองไม่ได้
เขารู้ดีว่าผู้ที่ถือกำเนิดมาพร้อมร่างพิเศษนั้นหาได้ยากเพียงใด
ในคนล้านคนอาจไม่มีแม้แต่คนเดียวและตัวเขาเองก็เป็นผู้ครอบครองร่างพิเศษที่เคยทำให้ทั้งสำนักแทบตกอยู่ในความโกลาหลมาแล้ว
มีผู้คนมากมายที่ต้องการสังหารเขา...
แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีอีกไม่น้อยที่ต้องการปกป้องเขา
เพราะทุกคนต่างเข้าใจว่า ด้วยคุณลักษณะของร่างพิเศษที่เขาครอบครอง
เมื่อทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดได้สำเร็จ เขาจะกลายเป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง
แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุด ผู้เป็นอาจารย์ของเขาก็วางแผนจะผลักดันเขาให้กลายเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ หลังจากการเดินทางครั้งนี้สิ้นสุดลง
แต่ตอนนี้...เขากลับมีลางสังหรณ์ว่าร่างพิเศษของหลี่เฟิงเหนือกว่าของตน
ไม่ใช่เหนือกว่าเพียงเล็กน้อยแต่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น
ทว่าหากฝ่ายธรรมะมีศิษย์อัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้อยู่จริง
ชื่อเสียงของเขาควรจะแพร่กระจายไปทั่วแล้ว
แต่เยียนม่อเสวียนกลับไม่เคยได้ยินชื่อหลี่เฟิงมาก่อน
‘...เจ้านี่ต้องเป็นอัจฉริยะลับของฝ่ายธรรมะแน่ ข้าควรไปหาศิษย์พี่ม่อเสียก่อน หากมีพวกเราสองคน บางทีอาจกำจัดต้นกล้านี้ได้ก่อนที่มันจะเติบโต...’
ในที่สุดเยียนม่อเสวียนก็มาถึงข้อสรุปที่ชัดเจน
เขาต้องล่าถอยก่อนแล้วค่อยกลับมาพร้อมกำลังเสริม
แต่ถึงอย่างนั้น...
“เฮ้ เจ้ายิ้มโง่อะไรอยู่?”
เสียงของหลี่เฟิงดังขึ้นอย่างสบาย ๆ
เขาเดินเข้ามาช้า ๆ พลางจ้องมองใบหน้าที่ยิ้มกว้างของเยียนม่อเสวียน
ตอนนั้นเองเยียนม่อเสวียนจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า
ตนเองกำลังยิ้มจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหูอยู่แล้ว...
เยียนม่อเสวียนรีบเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนเงยหน้ามองหลี่เฟิง
เขาควรถอย...
ใช่แล้ว ควรถอยก่อน
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อยากรู้เช่นกันว่าระหว่างร่างพิเศษของพวกเขา ใครจะเหนือกว่ากัน
เขาไม่เคยต่อสู้กับผู้ที่มีร่างพิเศษเหมือนตนมาก่อน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ดูเหมือนจะมีร่างพิเศษเหนือกว่าเขาเสียอีก
“ขออภัยด้วย”
เยียนม่อเสวียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มสงบนิ่ง
“ข้าแค่... ตื่นเต้นไปหน่อย”
หลี่เฟิงหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ก่อนหมุนไหล่คลายกล้ามเนื้ออย่างเกียจคร้าน
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
เสียงข้อต่อดังลั่นราวกับก้อนหินยักษ์บดขยี้เข้าหากัน
เพียงเสียงนั้นก็ทำให้อากาศโดยรอบสั่นสะเทือนเล็กน้อย
“ตื่นเต้นงั้นหรือ?”
หลี่เฟิงกล่าวพลางกวาดสายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก
“หน้าของเจ้าเพิ่งถูกข้าซัดจนยับเหมือนแป้งโดนคลึงแท้ ๆ ยังจะยิ้มได้อีก”
“พวกผู้บำเพ็ญมารนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
เยียนม่อเสวียนไม่ได้ใส่ใจกับคำเย้ยหยันนั้น
เขาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ปรับลมปราณให้มั่นคง
แม้กระดูกทั่วร่างยังคงปวดระบมจากหมัดก่อนหน้า
แต่ในดวงตาของเขากลับลุกโชนด้วยความคาดหวังอันแปลกประหลาด
ความคาดหวังที่เกือบจะดูคลุ้มคลั่ง
“เพราะมันหาได้ยาก”
เยียนม่อเสวียนยอมรับ พร้อมส่งสายตาที่มีนัยบางอย่าง
“ที่จะได้พบคนอย่างเจ้า...”
หลี่เฟิงเอียงศีรษะเล็กน้อย
คำพูดของอีกฝ่ายฟังดูเหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่าง
แต่สุดท้ายเขาก็ขี้เกียจคิดต่อ
ทว่า...ก่อนที่เยียนม่อเสวียนจะได้พูดอะไรเพิ่มเติม
หลี่เฟิงก็หายวับไปจากจุดเดิม
ฟุ่บ!
ลมกระโชกรุนแรงพุ่งกระแทกหน้าอกของเยียนม่อเสวียนในชั่วพริบตาถัดมา
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที เพราะหลี่เฟิงได้พุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้กลางประโยค
“รู้อะไรไหม?”
หลี่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว”
จากนั้น….
ตูมมมมม!!
เขาฟาดร่างของเยียนม่อเสวียนลงสู่พื้นอย่างรุนแรง
พื้นดินยุบตัวกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ในทันที
ฝุ่นควันระเบิดกระจายออกทุกทิศทาง
แม้แต่ต้นไม้โดยรอบยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากแรงกระแทก
แต่...เยียนม่อเสวียนไม่ได้ร้องโอดโอยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้ามเขากลับหัวเราะออกมา
“...ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”
เสียงหัวเราะหยาบกระด้างและบ้าคลั่งดังก้องออกมาจากก้นหลุม
ราวกับคนเสียสติที่เพิ่งค้นพบบางสิ่งที่ทำให้ตนตื่นเต้นจนถึงขีดสุด...
“ใช่... ใช่แล้ว! นี่แหละ!”
เยียนม่อเสวียนกระอักเลือดออกมา แต่กลับยิ้มกว้างราวกับคนเสียสติ ขณะเงยหน้ามองหลี่เฟิงที่กำลังก้มมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“แรงกดดันเช่นนี้... ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเช่นนี้...”
“ข้ารู้อยู่แล้ว!”
“เจ้าเป็นเหมือนข้า... เหมือนกันจริง ๆ!”
“พวกเราเหมือนกันเสียจนน่าหวาดกลัว!”
หลี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย มองชายคลุ้มคลั่งที่ยังหัวเราะทั้งที่บาดเจ็บสาหัสด้วยสายตาแปลกประหลาด
‘อัจฉริยะฝ่ายมารพวกนี้ไม่กลัวตายกันจริง ๆ หรืออย่างไร?’
เขาอดนึกถึงเสิ่นเจียไม่ได้แล้วก็มาถึงเจ้านี่
คนหนึ่งเอาแต่ยั่วโมโหเขาทั้งที่กำลังโดนอัดจนน่วม
ส่วนอีกคนกลับหัวเราะและยิ้มราวกับคนบ้า ทั้งที่เลือดยังไหลออกจากปากไม่หยุด
จากนั้นเขาก็เห็นเยียนม่อเสวียนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายร้อนแรงราวกับคนที่กำลังตกอยู่ในอาการคลั่ง
หลี่เฟิงหรี่ตาลง ในที่สุดเขาก็เริ่มรำคาญเจ้านี่จริง ๆ
“มาจบเรื่องตลกนี่กันเถอะ”
เขาแค่นเสียงเยาะ
พร้อมเตรียมปิดฉากทุกอย่างในการโจมตีครั้งถัดไป
กล้ามเนื้อแขนของเขาปูดโปนขึ้นอย่างชัดเจน
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ แผ่กระจายออกจากร่าง
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารนั้น
เยียนม่อเสวียนกลับยิ้มออกมา
“เจ้าพูดถูก...”
ทันใดนั้น….
กริ๊ง...
กริ๊ง...
กริ๊ง...
เสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาดังสะท้อนก้องไปทั่วป่า
โซ่สีดำสนิทสายแล้วสายเล่าเลื้อยออกมาจากใต้แขนเสื้อของเยียนม่อเสวียน
พวกมันดูมืดมนและน่าขนลุกอย่างยิ่ง
บนผิวโซ่สลักอักขระเพลิงเอาไว้ทั่วทั้งเส้น
อักขระเหล่านั้นเต้นกระเพื่อมราวกับหัวใจที่กำลังสูบฉีดเลือด
โซ่พันรอบแขนของเขาเหมือนอสรพิษที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล
สั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีชีวิต
จากนั้น…
แคร้ง!!
แคร้ง!!
แคร้ง!!
เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่น
โซ่อีกหลายสายพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา
เคลื่อนที่รวดเร็วราวสายฟ้า
พุ่งเข้าหาเยียนม่อเสวียนจากทุกทิศทาง
ในพริบตาเดียว มันก็พันรัดลำตัว แขน ขา และลำคอของเขาเอาไว้
อักขระบนโซ่สว่างวาบเป็นสีแดงเลือด
ราวกับมีเหล็กหลอมเหลวไหลเวียนอยู่ภายใน
เยียนม่อเสวียนแอ่นร่างขึ้น
พลังวิญญาณมหาศาลปะทุออกจากตัว
“อ๊ากกกกก…..!!”
พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย
เพราะโซ่เหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่พันธนาการเขา...
แต่มันกำลังหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา
ฉึก!
ฉึก!
ฉึก!
โลหะสีดำแทงทะลุผิวหนัง
ก่อนจะจมลึกเข้าไปในเนื้อหนังอย่างไร้รอยต่อ
เกราะสีดำเข้มที่เต็มไปด้วยหนามแหลมค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นบนหัวไหล่และหน้าอก
ประกบเข้าหากันอย่างแน่นหนา
ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมาตั้งแต่กำเนิด
กร๊อบ!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกและโลหะขยับตัวดังลั่น
หนามแหลมจำนวนมากงอกยื่นออกจากเกราะ
เงาร่างของเยียนม่อเสวียนขยายใหญ่ขึ้น
หนาขึ้น หนักแน่นขึ้น และดุดันกว่าที่เคยหลายเท่า
ทันใดนั้นคลื่นจิตสังหารอันรุนแรงและกดดันถึงขีดสุดก็ระเบิดออกจากร่างของเขา
กวาดผ่านผืนป่าทั้งผืนราวกับพายุโลหิต
ต้นไม้สั่นสะท้าน
ใบไม้ปลิวว่อน
สัตว์อสูรในบริเวณต่างพากันหลบหนีด้วยความหวาดกลัว
ราวกับมีอสูรโบราณตนหนึ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล...
ใบไม้รอบด้านถูกแรงกดดันฉีกกระชากออกจากกิ่ง
หมุนวนขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับพายุ
ก่อนจะลุกไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศ
“หืม?”
หลี่เฟิงหยุดชะงัก
สายตาจับจ้องไปยังร่างของเยียนม่อเสวียนที่กำลังเปลี่ยนแปลง
ชายตรงหน้ากลายเป็นสัตว์ประหลาดโดยสมบูรณ์
ร่างกายสูงใหญ่ขึ้นอย่างมหาศาล
สูงตระหง่านเหนือเขา
พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างนั้นอย่างต่อเนื่อง
รุนแรงเสียจนอากาศโดยรอบดูราวกับกำลังลุกไหม้
แม้แต่หลี่เฟิงยังต้องเงยหน้าขึ้น
จึงจะมองเห็นร่างทั้งหมดของอีกฝ่ายได้
กร๊อบ!
กร๊อบ!
เสียงแตกหักดังขึ้นอย่างช้า ๆ
บนศีรษะของเยียนม่อเสวียน
เขาโลหะสีดำเข้มคู่หนึ่งค่อย ๆ งอกออกมา
มันวาวเย็นราวกับหล่อขึ้นจากเหล็กศักดิ์สิทธิ์
ในขณะเดียวกันดวงตาสีแดงโลหิตของเขาก็เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ
ก่อนจะส่งยิ้มให้หลี่เฟิง
รอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายและน่าหวาดหวั่น
“...เจ้าพูดถูก”
เยียนม่อเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“มาจบเรื่องตลกอันยืดเยื้อนี้กันเถอะ... ดีหรือไม่?”
มุมปากของเขายกขึ้น
เผยรอยยิ้มดุจปีศาจจากขุมนรก
ขณะที่พลังอันบ้าคลั่งยังคงทะยานสูงขึ้นไม่หยุด...