บทที่ 311 ศึกฟุตบอลโลกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

วันหยุดพักผ่อนหนึ่งเดือนผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา และไฟแห่งสงครามบนสมรภูมิระดับสโมสรทั่วยุโรปก็เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง

เหยียนหยวนกล่าวอำลาซูชิวด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินทางกลับไปนั่งประจำการที่ซุ้มม้านั่งสำรองของปารีส แซ็ง-แฌร์แม็ง

หลังจากฤดูกาล 2022-2023 เปิดฉากขึ้น เขาก็นำทัพลงสู้ศึกทั้งในศึกลีกเอิงและยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก โดยการวางหมากแทคติกและการสั่งการข้างสนามของเขาเริ่มดูสุขุม นิ่ง และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ที่สุกงอมมากขึ้นเรื่อยๆ

ในงานแถลงข่าวหลังจบแมตช์ทุกครั้ง บรรดานักข่าวมักจะยิงคำถามถามถึงความคิดเห็นของเขาต่อศึกฟุตบอลโลกที่กำลังจะมาถึงเสมอ...เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขายังมีอีกหนึ่งตัวตนที่สำคัญอย่างยิ่ง นั่นคือ:

กุนซือใหญ่ทัพลูกหนังทีมชาติจีน

กาลเวลาหมุนเวียนไปจนถึงช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน ลีกยุโรปเริ่มเข้าสู่ช่วงพักเบรก และลีกเอเชียก็ดำเนินมาถึงช่วงโค้งสุดท้าย

แตกต่างจากฟุตบอลโลกครั้งก่อนๆ ทัวร์นาเมนต์นี้ถูกเลือกให้จัดขึ้นที่ประเทศกาตาร์ และถูกกำหนดตารางการแข่งขันให้อยู่ในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน การตัดสินใจครั้งนี้จุดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักในช่วงแรก แต่เมื่อพิจารณาถึงสภาพภูมิอากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของกาตาร์แล้ว นี่ถือเป็นยุทธศาสตร์ที่จำเป็นอย่างยิ่ง

ประเทศกาตาร์ตั้งอยู่ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของอ่าวเปอร์เซีย มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อนที่ชัดเจน

ในช่วงฤดูร้อน อุณหภูมิมักจะพุ่งสูงเกิน 40°C และบางครั้งอาจทะลุไปถึง 50°C พร้อมกับมีความชื้นที่สูงลิบลิ่ว นี่คือเหตุผลที่ผู้คนในแถบตะวันออกกลางมักจะสวมชุดสีขาวล้วน เพราะการสวมชุดสีอื่นอาจนำไปสู่ปัญหาสุขภาพจากโรคลมแดดได้ง่ายๆ

การจัดแมตช์ฟุตบอลที่มีความเข้มข้นสูงท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ย่อมเป็นความท้าทายอันใหญ่หลวงต่อสุขภาพและความปลอดภัยของเหล่านักเตะ

หลังจากผ่านการศึกษาวิจัยอย่างถี่ถ้วน ในที่สุดฟีฟ่าก็ตัดสินใจเลื่อนการแข่งขันมาจัดในช่วงฤดูหนาวของท้องถิ่นที่อากาศเย็นสบายกว่า แม้ว่านี่จะเป็นการทำลายธรรมเนียมการ "จัดในช่วงฤดูร้อน" ที่ยึดถือมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งฟุตบอลโลกในปี 1930 แต่การเปลี่ยนแปลงนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อคุณภาพของเกม ความปลอดภัยของนักเตะ และประสบการณ์การรับชมของแฟนบอล

เมื่อศึกฟุตบอลโลกใกล้เข้ามาและโปรแกรมแมตช์สำคัญในลีกเอิงสิ้นสุดลง เหยียนหยวนได้มอบหมายตารางฝึกซ้อมประจำวันให้กับนักเตะสโมสรคนอื่นๆ และรีบบินลัดฟ้าสู่กาตาร์เพื่อสมทบกับแคมป์ทีมชาติจีนทันที

ขุนพลนักเตะทีมชาติจากทั้งห้าลีกใหญ่ของยุโรป ต่างก็มุ่งหน้าสู่กาตาร์เพื่อรายงานตัวอย่างพร้อมเพรียง

ทีมชาติจีนถูกจับสลากให้อยู่ในกลุ่ม D ร่วมสายเดียวกับแชมป์เก่าอย่างฝรั่งเศส, มหาอำนาจจากยุโรปอย่างเดนมาร์ก และทีมแกร่งจากแอฟริกาอย่างตูนิเซีย...ซึ่งเรียกได้ว่าเป็น "กรุ๊ปออฟเดท" ขนานแท้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อกรที่น่าเกรงขามเช่นนี้ สื่อมวลชนและแฟนบอลในประเทศต่างพากันวิตกกังวล แต่เหยียนหยวนกลับดูเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในงานแถลงข่าวครั้งแรกหลังเดินทางมาถึง:

“พวกเราให้เกียรติคู่ต่อสู้ทุกทีมครับ แต่เราจะไม่มีทางเกรงกลัวทีมไหนทั้งนั้น ผมเชื่อมั่นในตัวนักเตะทุกคนของทีมชาติชุดนี้ครับ”

ในขณะเดียวกัน ครอบครัวของเหยียนหยวนก็เดินทางมาถึงกาตาร์ตามมาติดๆ

คราวนี้ พ่อเหยียนและแม่เหยียนถึงขั้นลางานยาวจากโรงเรียนที่สังกัดอยู่ เพื่อบินจากเมืองจีนมาให้กำลังใจลูกชายถึงขอบสนาม

ซูชิวเองก็พาคุณพ่อคุณแม่ของเธอมาด้วย สมาชิกทั้งหกคนจากบ้านตระกูลเหยียนและตระกูลเซิ่น เข้าพักที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงโดฮา

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองครอบครัวได้เดินทางไปต่างประเทศร่วมกัน บรรยากาศจึงมีความคึกคักและมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

“ลูกเขยคนเก่ง โรงแรมนี้มันสุดยอดจริงๆ เลยนะ” แม่เซิ่นเอ่ยขึ้นขณะมองไปรอบๆ ห้องสวีทที่กว้างขวาง “แม่ได้ยินมาว่ากาตาร์ทุ่มเงินไปมากกว่าแสนล้านดอลลาร์เพื่อฟุตบอลโลกครั้งนี้เลยเหรอ? ข่าวนั้นเป็นเรื่องจริงรึเปล่าลูก?”

“สองแสนสองหมื่นล้านดอลลาร์ครับแม่ แถมพวกเขายังสร้างสนามฟุตบอลระดับอาชีพขึ้นใหม่ตั้งเจ็ดสนาม ขยายสนามบินและรถไฟใต้ดินด้วย ทั้งประเทศตอนนี้เตรียมพร้อมเพื่อฟุตบอลโลกอย่างเดียวเลยครับ” เหยียนหยวนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม

ซูชิวเกาะขอบหน้าต่างกระจกของโรงแรมด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทอดสายตามองดูสนามลูเซล ที่สว่างไสวอยู่ไกลๆ...สถานที่ที่จะใช้จัดนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลโลกครั้งนี้

เธอหันกลับมามองเหยียนหยวนที่กำลังจัดแจงกระดานแทคติก แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า “ที่รัก นัดแรกของคุณต้องเตะที่สนามไหนเหรอคะ?”

“สนามเอดูเคชัน ซิตี้ ครับ นัดแรกเราเจอตูนิเซีย...” เหยียนหยวนตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการขีดเขียนลงบนกระดานแทคติก

“ลูกชาย แล้วนัดที่ต้องเจอกับทีมชาติฝรั่งเศสล่ะ? มั่นใจไหมว่าจะชนะได้? ฝรั่งเศสน่ะเขาเป็นถึงแชมป์เก่านะ” พ่อเหยียนเอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด

ในที่สุดเหยียนหยวนก็เงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มที่ทำให้ทุกคนสบายใจ “พ่อครับ ไม่ต้องห่วงหรอก นักเตะอย่าง ชิรูด์, เอ็มบัปเป้, กรีซมันน์, ก็องเต และคนอื่นๆ...พวกเขาล้วนเป็นลูกศิษย์ที่ผมเคยคุมตอนปี 2018 ทั้งนั้น ผมรู้วิธีรับมือกับพวกเขาดีครับ”

พอถึงเวลาอาหารค่ำ ทั้งสองครอบครัวก็นั่งล้อมวงกันที่ภัตตาคารหมุนบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม ผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เส้นขอบฟ้าของกรุงโดฮาที่ทอประกายระยิบระยับปรากฏสู่สายตาอย่างชัดเจน และสนามกีฬาที่ใช้จัดฟุตบอลโลกในระยะไกลก็ส่องแสงโชติช่วงในยามค่ำคืน

“จึ๊ๆ ทำเลที่นี่เลือกได้ดีจริงๆ” พ่อเซิ่นเอ่ยพลางขยับแว่นตา แล้วชี้มือไปทางสนามลูเซลที่อยู่ไกลออกไป

“เหล่าเหยียน คุณได้ยินมาไหม? ดีไซน์ของสนามนั่นดูเหมือนจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากตะเกียงอาหรับโบราณเลยนะ?”

พ่อเหยียนรีบตอบกลับทันที “ใช่แล้วล่ะ มันจุคนได้มากกว่าแปดหมื่นคนเลยนะ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปผังโครงสร้างของสนามให้ดู “แล้วดูดีไซน์หลังคานี่สิ ใช้เวลาเปิดหรือปิดแค่สามสิบนาทีเอง แถมยังปรับอุณหภูมิข้างในได้อีก... กาตาร์คราวนี้ทุ่มทุนสร้างสุดตัวจริงๆ”

คอบอลรุ่นใหญ่สองคนสุมหัวศึกษาข้อมูลกันอย่างจริงจัง บางครั้งก็ร่วมวิพากษ์วิจารณ์ด้วยศัพท์เฉพาะทาง จู่ๆ พ่อเซิ่นก็ลดเสียงต่ำลง: “เหล่าเหยียน คุณดูบอลมานาน บอกผมตามตรงเถอะ คุณคิดว่าเรามีโอกาสแค่ไหนเวลาเจอทีมชาติฝรั่งเศส?”

พ่อเหยียนชำเลืองมองลูกชายที่กำลังขะมักเขม้นกับการหั่นสเต็กให้ซูชิว แล้วส่งยิ้มที่มีเลศนัย “ลูกชายผมมีแผนในใจเสมอแหละ ดูเขานิ่งขนาดนี้ สงสัยคงกำลังซุ่มท่าไม้ตายเอาไว้แน่ๆ”

อีกฝั่งหนึ่ง แม่เซิ่นและแม่เหยียนกำลังสุมหัวกันหามุมถ่ายรูป

“แสงตรงนี้ถ่ายมุมข้างออกมาสวยที่สุดเลยค่ะ” แม่เหยียนสาธิตด้วยโทรศัพท์ให้ดู

“คุณดองคะ ใช้ไฟจากสนามกีฬานั่นเป็นพื้นหลังสิคะ แบบนี้จะได้อารมณ์สุดๆ เลย”

แม่เซิ่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “วันแข่งเราต้องรีบไปแต่หัววันเพื่อจองทำเลดีๆ นะคะ ฉันหอบเลนส์ซูมมาด้วย ต้องเก็บภาพตอนเสี่ยวเหยียนยืนสั่งการข้างสนามเท่ๆ มาให้ได้!”

“ใช่ๆๆ ค่ะ” แม่เหยียนตอบรับอย่างตื่นเต้น “ลูกชายแม่ดูดีที่สุดตอนใส่สูทคุมทีมแข่งนี่แหละ! คุณแม่ซูชิว อย่าลืมเก็บภาพคู่เด็กๆ เยอะๆ ด้วยนะคะ ชุดโค้ทสีแดงที่ซูชิวใส่น่ะช่วยขับผิวสุดๆ เลย...”

“คุณดองคะ เดี๋ยวเราออกไปเลือกซื้อชุดใหม่ให้เด็กสองคนนั้นกันหน่อยดีไหม...”

“ดีค่ะ ดีเลย...”

คุณแม่ทั้งสองคนเริ่มคุยกันถูกคอและกระตือรือร้นมากขึ้นเรื่อยๆ ในอัลบั้มภาพโทรศัพท์ตอนนี้เต็มไปด้วยคู่มือการถ่ายภาพและท่าโพสต์แนะนำไปเรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน หัวข้อที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างเหยียนหยวนและซูชิว กลับกำลังจมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวของกันและกัน

เหยียนหยวนบรรจงหั่นสเต็กเป็นชิ้นเล็กๆ อย่างพิถีพิถันแล้วเลื่อนไปตรงหน้าซูชิว “ลองชิมดูสิครับ ผมได้ยินมาว่านี่หมักด้วยเครื่องเทศท้องถิ่นของอาหรับเลยนะ”

ซูชิวใช้ส้อมจิ้มขึ้นมาหนึ่งชิ้นแต่ยังไม่กินทันที เธอส่งชิ้นเนื้อไปที่ริมฝีปากของเหยียนหยวนก่อน “ให้ท่านกุนซือใหญ่กินก่อนค่ะ”

เหยียนหยวนยิ้มและงับคำเล็กๆ แกล้งงับส้อมไว้เบาๆ ซูชิวมองค้อนเขาแบบแสร้งทำเป็นดุแต่ก็ซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่ แสงไฟอ่อนๆ ในร้านอาหารอาบไล้ลงมาที่พวกเขา ย้อมเงาร่างของทั้งคู่ด้วยขอบแสงสีทองจางๆ

“ตื่นเต้นไหมคะ? ที่รัก” ซูชิวถามเบาๆ

เหยียนหยวนส่ายหน้าและกุมมือเธอไว้ “ตอนแรกก็ตื่นเต้นมากครับ แต่พอมีคุณอยู่ตรงนี้ ผมก็ไม่ตื่นเต้นแล้วล่ะ”

จากนั้น นิ้วหัวแม่มือของเขาก็ลูบไล้แหวนแต่งงานของซูชิวเบาๆ

“ภรรยาครับ จบฟุตบอลโลกครั้งนี้ เราจัดพิธีแต่งงานกันเลยดีไหม?”

ดวงตาของซูชิวเป็นประกายวาววับ ทันทีที่เธอกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงเฮก็ดังแทรกขึ้นมา ปรากฏว่าในขณะที่พ่อเหยียนและพ่อเซิ่นกำลังถกแทคติกกันอย่างเมามัน ดันพลาดท่าทำแก้วไวน์ล้มจนไวน์หกเลอะเต็มโต๊ะ

“โธ่ เหล่าเซิ่น นิสัยตื่นเต้นเกินเหตุของคุณนี่แก้ไม่หายจริงๆ เลย!” แม่เซิ่นรีบลุกขึ้นมาช่วยจัดการ

“ผมผิดเอง ผมผิดเองครับ” พ่อเซิ่นหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน “พอคุยเรื่องแทคติกสวนกลับเร็วแล้วมันมือไปหน่อย”

เหยียนหยวนและซูชิวสบตากันแล้วยิ้มออกมาพร้อมกัน ก่อนจะลุกขึ้นไปช่วยเก็บกวาด

ภาพความสมัครสมานสามัคคีของทั้งสองครอบครัวดึงดูดสายตาจากแขกโต๊ะข้างๆ ได้เป็นระยะ ในค่ำคืนก่อนศึกฟุตบอลโลกจะเปิดฉาก ฟุตบอลไม่ได้นำพามาเพียงแค่แพสชันแห่งการแข่งขัน แต่มันยังช่วยเชื่อมโยงความอบอุ่นและความสุขของสองครอบครัวเข้าไว้ด้วยกันอย่างงดงาม

เมื่อพนักงานยกขนมหวานแบบดั้งเดิมของอาหรับออกมาเสิร์ฟ พ่อเหยียนก็ยกแก้วขึ้นทันที:

“มาเถอะ ขอให้ทัพลูกหนังทีมชาติจีนประเดิมสนามด้วยชัยชนะ!”

“ประเดิมสนามด้วยชัยชนะ!” แก้วทั้งหกใบชนกันกลางอากาศ ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งกังวานใส