บทที่ 8 สรุป - ยิ่งแพง ยิ่งใหญ่ ยิ่งทรงพลัง!
บทที่ 8 สรุป - ยิ่งแพง ยิ่งใหญ่ ยิ่งทรงพลัง!
บทที่ 8 สรุป - ยิ่งแพง ยิ่งใหญ่ ยิ่งทรงพลัง!
เมื่อครู่นี้เหรอ? ฮึ นั่นถือเป็นรางวัลสำหรับเธอก็แล้วกัน
เย่ชิวที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับหันไปมองหลี่เสี่ยวหวานด้วยสายตาเยือกเย็น “ถ้าเจ้ายังพูดมากอีก ข้าจะสั่งให้มันจัดการเจ้าเหมือนกับคนพวกนั้น!”
“…” เมื่อนึกถึงสภาพอันน่าสยดสยองของคนเมื่อครู่ หลี่เสี่ยวหวานก็รีบปิดปากเงียบ ร่างบางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
เห็นเธอว่าง่ายเช่นนั้น เย่ชิวจึงยื่นมือไปจับคางของเธอ พลางยิ้มบาง “แบบนี้สิถึงจะถูก เชื่อฟังถึงจะมีชีวิตรอด ไม่เชื่อฟัง ก็มีแต่ความตายรออยู่”
“เข้าใจแล้ว…เข้าใจแล้วค่ะ!” ในสายตาของหลี่เสี่ยวหวานตอนนี้ เย่ชิวดูไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย เธอตกใจจนได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าว
เห็นว่าเธอสงบลงแล้ว เย่ชิวจึงกลับไปนั่งที่เบาะคนขับตามเดิม
หลังจากได้เห็นพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวของเทียปี้ เขาก็มีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับยักษ์เหล็กตัวนี้
แม่เจ้า! ซอมบี้หายวับไปกับระเบิดเดียว
มนุษย์ก็เช่นกัน หายวับไปกับระเบิดเดียว จะไม่มีขีดจำกัดเลยหรือไง!
แล้วถ้ามีอีกตัวล่ะ จะเป็นยังไง
ด้วยความคิดนี้ เย่ชิวจึงถามระบบในใจ “ระบบ การกระตุ้นเมทริกซ์โมดูลให้กลายเป็นทรานส์ฟอร์เมอร์ จะวัดความแข็งแกร่งยังไง!”
ระบบตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ตอบโฮสต์ การประเมินความแข็งแกร่งของร่างไซเบอร์ทรอนที่ถูกกระตุ้นขึ้นมานั้น ขึ้นอยู่กับขนาดและราคาของยานพาหนะเป็นหลัก! ตัวอย่างเช่น รถยนต์ธรรมดาสู้รถกระบะขนาดใหญ่ไม่ได้ และรถกระบะขนาดใหญ่ก็สู้รถสปอร์ตมูลค่าหลายสิบล้านไม่ได้ ส่วนพลังในการต่อสู้ระยะยาวขึ้นอยู่กับเครื่องยนต์ และพลังทำลายล้างขึ้นอยู่กับขนาดตัว!”
“อ๋อ~ เข้าใจละ” เย่ชิวพยักหน้า “ก็คือยิ่งแพง ยิ่งใหญ่ ยิ่งแข็งแกร่งใช่ไหม!”
ระบบตอบกลับ “เข้าใจได้ในแบบนั้น และถ้าเป็นยานพาหนะที่มีอาวุธติดตั้งมาด้วย เมื่อถูกกระตุ้นจะยิ่งทรงพลัง เช่น รถถัง รถหุ้มเกราะ เครื่องบินรบ เฮลิคอปเตอร์!”
อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง
เย่ชิวพยักหน้าอย่างเข้าใจกระจ่าง
สรุปในประโยคเดียว
ก็คือ ยิ่งใหญ่ ยิ่งแพง ยิ่งทรงพลัง โดยเฉพาะยานพาหนะทางทหาร!
“ดูท่าต้องหาทางไปหารถถังกับรถหุ้มเกราะมาบ้างแล้วล่ะ!”
เย่ชิวคิดในใจ
…
ส่วนเจียงเจ๋อที่หนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ก็พาลูกน้องที่รอดตายมาด้วยหนึ่งคน รีบขับรถมุ่งหน้าไปยังที่หลบภัยของตระกูล
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านหรู ที่นี่ได้ถูกเสริมความแข็งแกร่งราวกับป้อมปราการ!
รอบๆ มีพนักงานบริษัทคอยเฝ้ายามอยู่มากมาย นอกกำแพงมีซากศพซอมบี้กองอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าถูกจัดการไปแล้ว!
เมื่อเห็นเจียงเจ๋อกลับมา ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งรีบตะโกน “เร็ว! คุณชายกลับมาแล้ว รีบเปิดประตู!”
อื้อ! โครมมม!
พร้อมกับเสียงประตูที่ค่อยๆ เปิดออก
เจียงเจ๋อและลูกน้องรีบนำรถเข้าไปจอดในลาน พอลงจากรถขาแทบจะอ่อนยวบ
โชคดีที่หัวหน้าคนรับใช้ไวพอจะรีบเข้ามาประคองเจียงเจ๋อไว้ได้ทัน
“คุณชาย! ท่าน…ท่านเป็นอะไรไป!”
“เร็ว…เร็ว…” ตอนนี้เจียงเจ๋อขวัญกระเจิงจนขาสั่น จะล้อเล่นหรือไง แม่งเอ๊ย! ใครเคยเห็นหุ่นยนต์ยักษ์สูงตั้งเจ็ดแปดเมตรกันเล่า มันน่ากลัวเกินไป แค่สองนัดก็ทำให้คนหกเจ็ดคนระเหิดหายไป ถ้าไม่ได้วิ่งไปหลบตรงมุม คงโดนด้วยแน่ๆ เขาคงจะไม่มีวันลืมภาพนั้นไปตลอดชีวิต
“มันเป็นสิ่งมีชีวิตต่างดาว! สิ่งมีชีวิตต่างดาว…”
เจียงเจ๋อที่ขาอ่อนปวกเปียกรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด ตะโกนใส่หัวหน้าคนรับใช้ “เร็ว! พาข้าไปหาพ่อ——!!”
“อ๋อ ได้ๆ!” แม้จะไม่เข้าใจว่าคุณชายเจอเหตุการณ์อะไรมา แต่หัวหน้าคนรับใช้ก็รีบพาเจียงเจ๋อที่ขวัญผวาลงไปยังห้องใต้ดินในคฤหาสน์
…
ขณะนั้น ในห้องใต้ดิน
เจียงเทียนหยาง ผู้เป็นประธานกลุ่มบริษัทเจียง กำลังนั่งจิบไวน์แดงอย่างสบายอารมณ์ พลางมองดูช่องสัญญาณดาวเทียมที่เหลืออยู่ไม่กี่ช่อง สังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวภายนอก
รอบๆ มีสาวใช้ในชุดเมด
และยามรักษาความปลอดภัยร่างกำยำสิบกว่าคนในชุดเกราะครบครัน
พวกเขาแม้กระทั่งพกอาวุธปืน
…
ที่แท้เจียงเทียนหยางได้รับข่าวความผิดปกติของปรากฏการณ์ทางฟ้าตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อน เริ่มจากการระบาดในประเทศเล็กๆ แถบตะวันออก เขาจึงวางแผนสะสมเสบียงที่เพียงพอสำหรับคนนับพันคินกินหนึ่งปี ทั้งน้ำดื่ม เครื่องดื่ม เนื้อสัตว์ รวมถึงโรงไฟฟ้าขนาดเล็กและอุปกรณ์ผลิตไฟฟ้าขนาดใหญ่ เพื่อรอวันนี้ที่จะได้รับมือสถานการณ์อย่างสงบนิ่ง และสร้างอิทธิพลของตน!
และแน่นอน เงินหลายสิบล้านของเขาก็ไม่ได้สูญเปล่า
เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง เขารีบหลบลงมาในห้องใต้ดินเป็นคนแรก
พร้อมนำคนสนิทจากบริษัทมาด้วยกว่าร้อยคน
มีคนพวกนี้อยู่ ความปลอดภัยของเขาก็มั่นคงอย่างเพียงพอ
…
“นายท่าน!”
แต่ขณะที่เจียงเทียนหยางกำลังจิบไวน์อยู่นั้น หัวหน้าคนรับใช้ก็พาเจียงเจ๋อที่ขาสั่นงันงกเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนก “คุณชาย คุณชายเกิดเรื่องร้าย”
“หืม?” เห็นสภาพลูกชายที่ขวัญกระเจิงเช่นนี้ เขาขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น เจ้าเจ๋อ เหตุใดถึงได้ตกใจถึงเพียงนี้!”
“มี…มีไอ้พวกต่างดาวบ้านั่น” เจียงเจ๋อที่ยังสั่นไม่หายพูดติดอ่าง นั่งลงบนโซฟาด้วยเสียงสั่นเครือ
“อะไรนะ? ต่างดาว?” เจียงเทียนหยางชะงัก คิดว่าลูกชายคงตกใจจนเพ้อ “เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ต่างดาวที่ไหนกัน?”
แม้ตอนนี้จะเกิดวันสิ้นโลก แต่ก็มีแค่ซอมบี้ติดเชื้อกลายพันธุ์กับสัตว์กลายพันธุ์
จะมีต่างดาวได้อย่างไร
“เป็นเรื่องจริง! เป็นเรื่องจริง!” แต่เห็นว่าพ่อไม่เชื่อ เจียงเจ๋อที่เพิ่งดื่มน้ำจนสงบลงได้บ้าง จึงรีบเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เจียงเทียนหยางฟัง
ตอนแรกที่ฟังคำบรรยาย เจียงเทียนหยางยังขมวดคิ้วอยู่ แต่พอได้ยินว่าระเบิดเดียวสังหารคนไปสามสี่คน เขากลับคลายคิ้วออก
“ไม่เป็นไร ข้านึกว่าเป็นอะไรที่น่ากลัวเสียอีก เจ้าคงเห็นผิดไป บางทีอาจเป็นแค่อาวุธดัดแปลงเท่านั้น!”
“อาวุธดัดแปลง?”
เจียงเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ชะงัก มองหน้าพ่อ
“ถูกต้อง” เขายังไม่รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของสิ่งนั้น ยังคิดว่าเป็นเพียงอาวุธที่คนอื่นดัดแปลง แค่ระเบิดคนตายไปไม่กี่คน อย่าว่าแต่ไม่กี่คนเลย ขีปนาวุธลูกเดียวก็ฆ่าคนได้เป็นสิบๆ ตอนนี้อาวุธมีมากมาย แม้แต่รถถังก็ทำได้ง่ายๆ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจ
ถ้าไอ้แก่นี่รู้ว่าสิ่งนั้นคือทรานส์ฟอร์เมอร์ คงไม่พูดแบบนี้หรอก
แต่เจียงเจ๋อที่ได้เห็นพลังของอาวุธนั้นกับตา ยังคงหวาดกลัว “แต่ถึงจะเป็นของดัดแปลง ระเบิดเดียวก็ฆ่าคนได้สี่ห้าคน ถ้าพวกมันบุกมาที่คฤหาสน์เรา พวกเรา…พวกเราจะต้านไหวหรือ!”
“กล้ามาที่คฤหาสน์เรา?”
แต่ใครจะคิด เจียงเทียนหยางได้ยินดังนั้นกลับเหยียดยิ้มเย็นชา ก่อนจะหัวเราะลั่น “แค่รถกระบะดัดแปลง กล้ามาที่นี่ด้วยรึ! ที่นี่มีคนเป็นร้อย จะกลัวอะไรกัน”
“ยิ่งไปกว่านั้น!” เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “พวกมันมี พวกเราก็มีเหมือนกัน”
“อะไรนะ? พวกเรามีด้วย?” เจียงเจ๋อชะงัก รถถัง ปืนใหญ่ พวกเรามีตั้งแต่เมื่อไหร่!
“แน่นอน!” เห็นสภาพลูกชายที่ขวัญเสียเช่นนี้ เจียงเทียนหยางจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป หัวเราะพลางอธิบาย “ข้าได้รับข่าววันสิ้นโลกล่วงหน้า จึงนำเข้าอาวุธจากต่างประเทศมาชุดหนึ่ง ทั้งรถถัง รถหุ้มเกราะ และเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธอีกสองลำ!”
เพียงแค่อาวุธยุทโธปกรณ์เหล่านี้ก็กินเงินไปสามร้อยล้านแล้ว ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ
จุดประสงค์ก็เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันสิ้นโลก สร้างอำนาจด้วยอาวุธ
“เพราะก่อนวันสิ้นโลก ด่านศุลกากรเข้มงวดมาก อาวุธพวกนั้นจึงต้องจอดรออยู่กลางทะเล ตอนนี้วันสิ้นโลกมาถึง อาเจ๋อของเจ้าก็กำลังขนอาวุธกลับมา พร้อมพาลูกพี่ลูกน้องที่เรียนอยู่ต่างประเทศของเจ้ามาด้วย อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงที่นี่ ตอนนั้นแหละ ฮึ…”
อย่าว่าแต่อาวุธดัดแปลงเลย
ถึงรถถังของจริงมา
“ก็ไม่มีทางต้านทานรถถังและจรวดของพวกเราได้หรอก!”
“ใช่เลย!” พอได้ยินว่าครอบครัวกำลังจะมีอาวุธหนัก เจียงเจ๋อก็ลุกพรวดขึ้น สันหลังตรงทันที “นั่นก็แปลว่าพวกเราจะได้ครองเมืองไหวไห่นี้สินะ?”
เจียงเทียนหยางมองลูกชายผู้โง่เขลาด้วยรอยยิ้มเย็น “แน่นอน ไม่งั้นข้าจะลำบากขนอาวุธพวกนี้มาทำไมกัน? ย่อมต้องมีการแสดงอำนาจบ้างสิ!”
ถ้าไม่ใช้วันสิ้นโลกสร้างอำนาจ จะรออะไรอีก
แต่พอเจียงเจ๋อรู้ว่าครอบครัวกำลังจะมีปืนใหญ่ รถถัง และเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ เขาก็ยืดอกผึ่งผายขึ้นมาทันที
ฮึ! ถึงรถกระบะนั่นจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เขาไม่เชื่อหรอกว่ามันจะต้านทานกระสุนรถถังได้
ไอ้หมอนั่น รอดูเถอะ รอให้อาวุธของพวกเรามาถึง ข้าจะให้แกได้เห็นดี!
เจียงเจ๋อนึกถึงหลี่เสี่ยวหวานที่ถูกแย่งไป แล้วแค้นเคืองอยู่ในใจ
…
(จบบทที่ 8)