บทที่ 5 แหล่งพลังงานไฟแห่งชีวิต? ไม่สิ ของแบบนี้ก็ดรอปได้ด้วย?!!

บทที่ 5 แหล่งพลังงานไฟแห่งชีวิต? ไม่สิ ของแบบนี้ก็ดรอปได้ด้วย?!!

เมื่อเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา เย่ซิวพบว่ายังมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิด

แต่เขาก็รู้ว่านี่เป็นเพียงชั่วคราว

เพราะเพิ่งเกิดการระบาดไม่นาน ระบบสื่อสารยังทำงานอยู่

อาจจะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ตอนนี้ เย่ซิวเปิดดูกลุ่มแชทของหมู่บ้านก่อน เพื่อตรวจสอบสถานการณ์

พบว่าตอนนี้กลุ่มแชทกำลังคึกคัก

แทบทุกข้อความพูดถึงหายนะที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

และมีคนขอความช่วยเหลือมากมาย

หลายคนกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว

แม้แต่ป้าหวังจากคณะกรรมการชุมชนก็ส่งข้อความว่าสถานีตำรวจถูกยึดตั้งแต่เมื่อวาน

ตอนนี้ทั้งเมืองไหวไห่อยู่ในสภาพไร้การควบคุม

แต่เย่ซิวไม่สนใจพวกผู้รอดชีวิตเหล่านี้

นอกจากเสี่ยวตันจากฝ่ายจัดการหมู่บ้าน

เขาไม่รู้จักใครในนี้เลยสักคน

…

นอกจากนี้ เขายังเห็นข้อความแจ้งเตือนจากทางการ

“โปรดระวัง! ปรากฏจันทร์สีเลือดปล่อยรังสีชีวเคมีอันน่าสะพรึงกลัว เมื่อถูกฉายแสง ทั้งคนและสัตว์จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกระหายเลือด โปรดระมัดระวังและอย่าออกนอกบ้าน!”

“จนถึงขณะนี้ ทุกประเทศทั่วโลกพบการติดเชื้อเป็นวงกว้าง”

“พบซากสิ่งมีชีวิตประหลาดในทะเลญี่ปุ่น มีรายงานว่าอาจมีสัตว์ร้ายลึกลับในทะเลลึก”

…

“รุนแรงขนาดนี้แล้วเหรอ”

หลินอวี้ซีที่เพิ่งเห็นข้อความ ใบหน้างามซีดเผือด พูดอย่างตกใจ

“ดูท่าจะต้องพึ่งพาตัวเองเพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว”

เย่ซิวมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบ เพียงพึมพำกับตัวเอง

ด้วยความสามารถและระบบพิเศษที่มีอยู่ตอนนี้

หากบริหารจัดการให้ดี

แม้จะเป็นวันสิ้นโลก ก็ยังมีชีวิตรอดได้อย่างสบาย

แต่หลินอวี้ซีกลับตื่นตระหนก รีบคว้าแขนเย่ซิวด้วยมือเรียวงาม สีหน้าวิตกกังวล “แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อไปคะ!”

“ไม่ต้องกังวล!” เย่ซิวมองสาวงามตรงหน้าพลางยิ้ม

เขามีแผนอยู่แล้ว

หนึ่ง สังหารซอมบี้เพื่อเพิ่มเลเวล สอง รวบรวมทรัพยากรให้มากขึ้น

และสาม ในเมื่อยังไม่ล่มสลายทั้งหมด

ก็ต้องหาสาวงาม 95 คะแนนขึ้นไปเพิ่มอีกสักหลายคน

มีแบบนี้เท่านั้น ระบบคืนกลับร้อยเท่าถึงจะแสดงศักยภาพเต็มที่ ตัวเขาเองก็จะได้ทรัพยากรมากขึ้น

…

ดังนั้น เย่ซิวจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง

หันไปบอกเธอตรงๆ “เจ้าคอยอยู่ที่นี่ ข้าจะออกไปหาทรัพยากรเพิ่ม!”

พูดจบก็คว้าดาบชิวเย่ เปิดประตูออกไป

…

พอออกมา โฮก!

ซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ทันที

เย่ซิวแค่นหัวเราะเย็นชา ร่างพลิ้วหลบพร้อมกับฟันดาบลง

“พรืด!” เสียงดังขึ้นเมื่อหัวซอมบี้กลิ้งหลุดออก

พอหัวกระทบพื้น เปลวเพลิงก็พวยพุ่งขึ้นมาท่วมศีรษะทันที เผาจนเป็นเถ้าถ่าน

พร้อมกับที่ได้คุณสมบัติเพิ่มสามแต้ม

ติ๊ง!

มีวัตถุเล็กๆ คล้ายเมทริกซ์เปล่งแสงสีแดงร่วงลงมาด้วย

“หืม? นี่มัน…”

สายตาเย่ซิวจับจ้อง นี่มันของระดับสีแดง!

เมื่อวานระบบเคยบอกไว้แล้วว่า ไอเท็มที่ดรอปมีระดับชั้น ต่ำสุดคือสีขาว ดีขึ้นมาหน่อยก็สีเขียวสีฟ้า เช่นดาบชิวเย่ในมือเขาที่เป็นไอเท็มระดับสีฟ้า แต่ตอนนี้กลับดรอปของสีแดง!

เย่ซิวรีบวิ่งเข้าไปเก็บ พบว่าเป็นวัตถุทรงสี่เหลี่ยมประหลาด

แต่พอเห็นข้อความอธิบาย เขาถึงกับชะงัก

[ชื่อไอเท็ม: แหล่งพลังงานไฟแห่งชีวิต!]

[คุณภาพ: ระดับสีแดง!]

[คำอธิบาย: เมื่อใช้งาน จะได้รับความสามารถในการปลุกชีวิตไซเบอร์ทรอน กลายเป็นผู้สร้างที่แท้จริง! จำกัด 1 ครั้งต่อวัน!]

[ไอเท็มระดับสูงสุด!]

ฟ้าว…

“แหล่งพลังงานไฟแห่งชีวิต…”

เย่ซิวแทบไม่เชื่อสายตา สีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

นี่มันโมดูลผู้นำในหนังทรานส์ฟอร์เมอร์ไม่ใช่หรือ!

ไม่สิ ของแบบนี้ก็ดรอปได้ด้วย?

“ระบบเอ็ง มีอะไรที่เอ็งดรอปไม่ได้บ้างวะ!”

ใครที่ดูหนังทรานส์ฟอร์เมอร์ก็รู้จักดาวไซเบอร์ทรอน และโมดูลผู้นำที่ใช้ปลุกหุ่นยนต์แปลงร่าง

แต่ตอนนี้มันปรากฏต่อหน้าเขา

นี่หมายความว่าอะไร!

เขาจะสามารถปลุกทรานส์ฟอร์เมอร์ได้จริงๆ?

เชี่ย ถ้าในโลกหลังวันสิ้นโลก มีหุ่นยนต์ยักษ์ระดับออพติมัส ไพรม์ จะกลัวซอมบี้ทำไม!

แต่เพื่อทดสอบว่าจริงหรือไม่!

เขาตัดสินใจไปที่ลานจอดรถใต้ดินก่อน

คิดแล้ว เย่ซิวก็เก็บเมทริกซ์ไว้ มือถือดาบชิวเย่ วิ่งเหยาะๆ ไปที่ลานจอดรถ

ตอนนี้ในลานจอดรถใต้ดินมีซอมบี้อยู่ไม่กี่ตัว

เย่ซิวจัดการพวกมันอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็มองสำรวจรถรอบๆ

แม้จะไม่ใช่หมู่บ้านหรูหรา แต่หมู่บ้านไหนจะไม่มีเศรษฐีแฝงสักหนึ่งสองคน

มีทั้งบิวอิค แคดิแลค ญี่ปุ่นสามพี่น้อง รวมถึงเยอรมันอย่าง BMW เบนซ์ และออดี้

แต่พวกนี้ไม่ใช่เป้าหมายของเย่ซิว

เพราะตามหลักในภาพยนตร์

รถที่มีขนาดใหญ่มักจะมีพลังต่อสู้สูงกว่า

สุดท้ายเย่ซิวจึงเลือกรถกระบะฟอร์ดแร็พเตอร์ แม้ราคาจะไม่แพงมาก

แต่โครงสร้างแข็งแกร่งมาก

เมื่อเย่ซิวค่อยๆ วางเมทริกซ์ลงข้างตัวรถฟอร์ดแร็พเตอร์

ทันทีที่สัมผัส ปรากฏการณ์มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นจริงๆ

คลื่นพลังงานสีฟ้าแผ่ซ่าน

วินาถัดมา “อึ้ม! ครืด! กริ๊ก! แกร๊ก!”

รถฟอร์ดแร็พเตอร์ที่จอดนิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง แปรสภาพด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

เพียงชั่วพริบตา

ร่างยักษ์สูงเจ็ดแปดเมตรก็ปรากฏตรงหน้า

แต่เพราะความสูงของลานจอดรถใต้ดินไม่พอ

พอแปลงร่างเสร็จ “โครม!”

ร่างใหญ่กระแทกเพดานทันที

“โอ๊ย… บัดซบ! ที่นี่มันที่บ้านที่ไหนกัน!”

หลังการกระแทกอย่างรุนแรง แร็พเตอร์งุนงงรีบป้องกันศีรษะ พร้อมกับทรุดตัวลงกับพื้น

พยายามทรงตัวให้มั่นคง เห็นได้ชัดว่ายังไม่เข้าใจสถานการณ์

แต่เมื่อดวงตากลไกสีฟ้ามองเห็นเย่ซิว ก็แสดงท่าทีเคารพนบนอบทันที “นักรบแห่งไซเบอร์ทรอน ขอคารวะท่านผู้สร้างผู้ทรงเกียรติ”

…

เผชิญกับความเคารพของแร็พเตอร์ เย่ซิวยืนตะลึงมองร่างยักษ์ที่ทรุดอยู่ตรงหน้า

โครงกระดูกโลหะแข็งแกร่ง แขนขนาดมหึมา ประกอบกับดวงตากลไกสีฟ้า และปืนพลังงานขนาดยักษ์ข้างกาย ความยาวอย่างน้อยก็เก้าสิบเซนติเมตร!

นี่มันระดับไหน ขีปนาวุธก็คงไม่เกินนี้

(จบบทที่ 5)