บทที่ 361 บ้านไม่ใช่เซฟโซน

บทที่ 361 บ้านไม่ใช่เซฟโซน

“คุณไม่ใช่ลีออนใช่ไหม?”

“ใช่ ผมเอง...”

“จริงดิ? ทำไมคุณมาอยู่แถวนี้ได้ล่ะ?”

“นี่บ้านเกิดผม... ผมอยู่เมืองข้าง ๆ นี้เอง...”

“อ๋อ!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

“ปกติผมเห็นคุณแต่ในทีวี ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะเจอตัวเป็น ๆ! ความจริงผมเป็นแฟนคลับคุณเลยนะ ที่จำไม่ได้ตอนแรกเพราะไม่เคยเห็นคุณใส่เสื้อผ้ามาก่อนน่ะ”

ลีออนถึงกับไปไม่เป็น คำพูดพี่แกชวนให้คิดลึกชะมัด

หลังจากลีออนเปิดเผยตัวตน ปัญหาทุกอย่างก็คลี่คลาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เป้ของลีออนก็มาวางอยู่ตรงหน้า และอีกชั่วโมงต่อมา กระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือที่หายไปก็กลับคืนสู่เจ้าของ

ลีออนไม่คาดคิดว่าจะได้ของคืนเร็วขนาดนี้ ตอนแรกเขาคิดแค่ว่าขอแค่ได้เอกสารคืนมาก็ถือว่าโชคช่วยแล้ว

พอเป็นคนดังนี่มันมีอภิสิทธิ์จริง ๆ

เวลานี้ ชายวัยกลางคนคนนั้นยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของลีออน เขาอุตส่าห์แวะมาหาลีออน แล้วเขียนโน้ตพร้อมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้

“ถ้าคุณสนใจจะเอาดีด้านนี้ ต้องติดต่อผมนะ ถ้าทำเบอร์หายก็ไม่เป็นไร ไปถามหาผมที่โรงเรียนมัธยมที่พาไปเมื่อกี้ก็ได้ พวกเขารู้จักผมทุกคน! เอาล่ะ ผมไม่กวนคุณแล้ว ผมกลับก่อนนะ รอโทรศัพท์คุณอยู่นะ พ่อหนุ่ม คุณมีแววจริง ๆ ผมไม่ได้โม้ คุณประสบความสำเร็จในทางนี้ได้แน่นอน!”

หลังจากชายวัยกลางคนกลับไป ตำรวจก็ทำหน้างง

“เขาไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ทำไมคุณไม่บอกเขาล่ะครับ?”

“เขาดูตื่นเต้นขนาดนั้น ผมไม่อยากทำลายความหวังเขาครับ”

“งั้นถ้ามารู้ทีหลัง แกคงเจ็บหนักกว่าเดิมมั้งครับ คงรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลก...”

ลีออนก็จนปัญญา การไม่ฉีกหน้ากันซึ่งหน้าถือว่าเขาถนอมน้ำใจที่สุดแล้ว

หลังจากยืนยันตัวตนและได้ของคืนครบ เวลาก็ดึกมากแล้ว เขาจึงพักค้างคืนที่นั่น

วันรุ่งขึ้น ลีออนไม่ต้องหารถกลับเอง ตำรวจจัดรถตู้ ‘อิเวโก้’  ไปส่งลีออนถึงหน้าบ้าน

น้ำใจแบบนี้ปฏิเสธลำบาก บางครั้งการยอมรับน้ำใจผู้อื่นก็เป็นการแสดงวุฒิภาวะอย่างหนึ่ง

ลีออนจึงไม่ปฏิเสธ

เดิมทีลีออนคิดว่าพอกลับถึงบ้าน อย่างมากก็คงมีญาติพี่น้องแวะมาหาสักหน่อย แต่ที่ไหนได้ ยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศคึกคักผิดปกติ ราวกับแถวบ้านกำลังจัดงานฉลองปีใหม่

ป้ายไวนิลขนาดใหญ่แขวนหราอยู่ที่ทางเข้า

“ยินดีต้อนรับ ลีออน ซูเปอร์สตาร์ระดับโลก กลับสู่บ้านเกิด”

ลีออนอายแทบอยากจะเอาเท้าจิกพื้นขุดหลุมสร้างบ้านใต้ดินหนีไปให้พ้น ๆ

มันต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอ?

ทว่า ป้ายนี้พ่อแม่หรือญาติลีออนไม่ได้เป็นคนแขวน แต่เป็นหน่วยงานรัฐ...

ตอนลีออนก้าวลงจากรถตำรวจ มีเด็กนักเรียนผูกผ้าพันคอแดงมารอมอบช่อดอกไม้ ทำเอาลีออนทำตัวไม่ถูก

จากนั้น พ่อกับแม่ก็เข้ามาพาลีออนไปแนะนำตัวกับเหล่าผู้นำท้องถิ่น

ท่านผู้นำทั้งหลายต่างกระตือรือร้นต้อนรับอย่างอบอุ่น

ลีออนแค่อยากกลับมาพักผ่อนเงียบ ๆ ที่บ้าน แต่ดันต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ปาหี่ เหมือนฉาก ‘หยวนชุนกลับบ้าน’ ในวรรณกรรม ‘ความฝันในหอแดง’ ไม่มีผิด...

วินาทีนี้ ลีออนนึกเสียใจสุด ๆ รู้งี้เชื่อพี่เขยพาครอบครัวไปเที่ยวดูไบซะก็ดี

ชัดเจนว่าพอลีออนดังเป็นพลุแตก พวกเขาก็อยากเกาะกระแส และมีความพยายามจะชักชวนให้ลีออนมาลงทุนในบ้านเกิด

ตอนแรกพ่อของลีออนเกรงใจจนปฏิเสธไม่ลง กำลังจะตกปากรับคำแทนลูกชาย แต่แม่ของลีออนมีจุดยืนชัดเจน เธอบอกว่าพวกเธอเป็นแค่ชาวบ้านตาสีตาสา ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก ต้องรอลีออนกลับมาตัดสินใจเอง

นอกจากผู้นำชุมชนแล้ว ยังมีกองทัพสื่อมวลชนอีกเพียบ

หลังจากต้องปั้นหน้ายิ้มรับแขกมาทั้งวัน ลีออนรู้สึกว่าหน้าเขาชาไปหมดแล้ว อย่างว่าแหละ ‘อย่าตบหน้าคนมีรอยยิ้ม’ (คนยิ้มให้ก็ต้องยิ้มตอบตามมารยาท) ทุกคนมาด้วยความสุภาพ แม้ลีออนจะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

พอจัดการเรื่องทางการเสร็จ ก็ถึงคิวญาติโยม ญาติพี่น้องมากมายที่ปกติไม่เคยเห็นหัว ตอนนี้โผล่มากันให้พรึ่บพรั่บ

“เสี่ยวฉู่ (ชื่อเล่นลีออน) อาเห็นเรามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย เราคงไม่อยากเห็นลูกพี่ลูกน้องเราขึ้นคานหรอกใช่มั้ย? แฟนของลูกพี่ลูกน้องเราเรียกสินสอดตั้ง 3 แสน 8 (380,000 หยวน) ไม่งั้นไม่ยอมแต่ง พวกอาทุ่มเงินเก็บไปซื้อเรือนหอหมดแล้ว...”

“เสี่ยวฉู่ ลูกพี่ลูกน้องเราเป็นนักบัญชีนะ ตอนนี้เอ็งรวยแล้ว ต้องบริหารเงินให้ดี เรื่องเงินทองต้องใช้คนกันเอง ต่อไปให้ลูกพี่ลูกน้องเราช่วยดูแลบัญชีให้นะ”

“เสี่ยวฉู่ แม้เราจะยังเด็ก แต่เรื่องคู่ครองต้องคิดให้รอบคอบนะ สาวฝรั่งน่ะใจแตก ไม่เหมาะกับเราหรอก สาวจีนเราดีกว่าเยอะ เดี๋ยวป้าจะแนะนำให้คนนึง...”

ลีออนรู้สึกเหมือนไม่ได้กลับมาพักผ่อน แต่กลับมารับโทษทัณฑ์

แต่ละคำขอ... แม่เจ้า... นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?

ลีออนรีบโทรหาแคทเธอรีน บอกให้รีบมาช่วยชีวิตเขาด่วน เขาอยู่บ้านต่อไม่ได้แม้แต่วันเดียว ลีออนวางแผนจะพาพ่อแม่หนีไปพร้อมกันเลย

‘ไม่เห็นก็ไม่ทุกข์ใจ’

พ่อของลีออนรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง คิดว่ายังไงก็ญาติพี่น้อง ในฐานะลูกผู้ชายจะให้ตัดรอนน้ำใจกันก็ทำไม่ลง

แต่แม่ของลีออนหัวสมัยใหม่กว่า พูดตรงไปตรงมาว่าญาติพวกนี้มาเพื่อเกาะกิน ตอนครอบครัวลำบากหายหัวไปไหนกันหมด? ตอนนั้นที่บ้านต้องใช้เงินมหาศาลส่งลีออนเรียนบอล ไม่เห็นมีใครโผล่มาสักคน

แถมข้อเรียกร้องพวกนั้นก็เกินเบอร์ไปมาก สินสอด 3 แสน 8 จะให้ลีออนออกให้? เงินก้อนนี้ยืมไปแล้วชาติหน้าจะได้คืนหรือเปล่าก็ไม่รู้?

แล้วไอ้ที่จะให้ญาติมาดูบัญชี...

ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า?

ไหนจะพวกแม่สื่อแม่ชักอีก แม้แม่ลีออนจะไม่ค่อยปลื้มแอนนา แต่ก็ใช่ว่าจะเอาใครก็ได้มายัดเยียดให้ลูกชาย

สุดท้าย ลีออนเลยตัดปัญหา โยนเรื่องปวดหัวทั้งหมดให้แม่จัดการ

แม่พูดถูก ‘บุญคุณเท่าเมล็ดข้าวทดแทนด้วยน้ำหนักพันชั่ง แต่ให้มากไปกลายเป็นความแค้น’ (หมายถึงให้ความช่วยเหลือพอประมาณคนจะซึ้งใจ แต่ถ้าให้มากเกินไปจนเสียนิสัย พอวันหน้าไม่ให้ก็จะโกรธแค้น) ถ้าให้เงินง่าย ๆ ครั้งหน้าก็จะขออีก และคุณไม่มีทางถมความโลภพวกเขาได้เต็ม

ดีไม่ดีพวกเขาจะไม่สำนึกบุญคุณด้วยซ้ำ เผลอ ๆ จะกลายเป็นศัตรูให้เจ็บใจเปล่า ๆ

ทางด้านแคทเธอรีนเองก็กำลังหัวหมุน เพราะการเจรจาสัญญาของลีออนมาถึงช่วงโค้งสุดท้ายที่สำคัญ

ด้วยฟอร์มอันร้อนแรงของลีออนในนัดชิงแชมเปียนส์ลีก ทำให้มีสโมสรติดต่อเข้ามาถามไถ่มากมาย

หลายทีมถึงขนาดยื่นข้อเสนออย่างเป็นทางการ

แมนเชสเตอร์ ซิตี้ ยื่นข้อเสนอ 80 ล้านยูโร

แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ทุ่ม 100 ล้านยูโร

บาเยิร์น มิวนิก ถามราคาแล้วเงียบหายไป

ทุกคนต่างจ้องจะคว้าตัวลีออน

เรอัล มาดริด ตอบกลับไปคำเดียวว่า ‘ลีออนไม่ได้มีไว้ขาย’

ต่อมา แมนเชสเตอร์ ซิตี้ ยื่นข้อเสนอใหม่ 100 ล้านยูโร บวก ยาย่า ตูเร่ และส่วนแบ่งค่าตัวในการย้ายทีมครั้งต่อไปอีก 20%

ส่วนเชลซี หลังจากคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้ แม้มูรินโญ่จะประกาศผ่านสื่อว่าอยากได้ลีออนใจจะขาด แต่ ‘เจ๊มาริน่า’ (No Sister - น่าจะหมายถึง มาริน่า กรานอฟสกาย่า ผู้บริหารเชลซี) ไม่อนุมัติและไม่ยื่นข้อเสนอแม้แต่ครั้งเดียว

เจ๊มาริน่าให้เหตุผลว่า จากฟอร์มที่สม่ำเสมอตลอดฤดูกาลบวกกับฟอร์มเทพในนัดชิง ทำให้ค่าตัวของลีออนพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด  การซื้อลีออนตอนนี้ถือว่า ‘ไม่คุ้มค่าการลงทุน’

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═