บทที่ 21 - มอนสเตอร์ระดับอิลีทขอไกล่เกลี่ย ทำยังไงดี?

บทที่ 21 - มอนสเตอร์ระดับอิลีทขอไกล่เกลี่ย ทำยังไงดี?

"ติ๊ง! แมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทมีสายตาว่างเปล่า! ลูกพี่ มนุษย์คนนี้กำลังขอโทษพวกเราเหรอ? ท่าทางจริงใจมาก แทบจะซาบซึ้งแล้วเนี่ย! ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +10!"

"ติ๊ง! แมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก! จะกินมนุษย์ผู้มีมารยาทและจริงใจคนนี้ดี หรือจะรับคำขอโทษและเลือกที่จะไกล่เกลี่ยดี? ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +10!"

"ติ๊ง! หลังจากแมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทปรึกษาหารือกัน ก็ได้ข้อสรุปว่า พวกมันตั้งใจจะทำลายสถิติด้วยการไกล่เกลี่ยกับมนุษย์เป็นครั้งแรก! ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +10!"

"ไกล่เกลี่ย?!"

เย่เฉินเลิกคิ้วขึ้น

หากไม่มีระบบแจ้งเตือนจากค่าความโชคดี เขาคงไม่รู้จริงๆ ว่ามอนสเตอร์ระดับอิลีทจะมีอารมณ์ความรู้สึกและสติปัญญาที่ซับซ้อนขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินสัมผัสได้ถึงความรักอันเปี่ยมล้นจากเกมออนไลน์ 《ปาฏิหาริย์แห่งเทพ》

ที่แท้ มอนสเตอร์ระดับอิลีทก็รักสงบเหมือนกัน!

เย่เฉินรู้สึกตื่นเต้น เขาพกพาความรักและสันติภาพเต็มเปี่ยมในหัวใจ เดินไปจับมือกับแมลงปอเมฆาสีรุ้งทั้งห้าตัวทีละตัว อ้อ ไม่สิ จับขาของพวกมันต่างหาก

"ติ๊ง! แมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทสัมผัสได้ถึงความรักที่คุณมีต่อพวกมัน กำลังซาบซึ้งใจ! ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +10!"

"ติ๊ง! หัวใจของเหล่าแมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทนั้นอบอุ่น! แต่ร่างกายกลับหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก ท้ายที่สุดแล้วก็เหลือเลือดแค่ 2 หยด พวกมันจึงตัดสินใจขอตัวลาไปก่อน! ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +10!"

แล้วจากนั้น

บนหัวของเย่เฉินก็เด้งตัวเลขดาเมจ "-7!" ขึ้นมาทีละตัว

ระบบตัดสินว่า แมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทเกิดการปะทะกับผู้เล่น ทำให้เกิดดาเมจติดตัว

ส่วนบนหัวของแมลงปอเมฆาสีรุ้งทั้งห้าตัว กลับเด้งตัวเลขดาเมจสะท้อนกลับสุดโหด "-358!" ออกมา!

แปะ!

มอนสเตอร์ระดับอิลีทร่วงลงไปกองกับพื้นเรียบอาวุธ

"ติ๊ง! แมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทรู้สึกงุนงงเล็กน้อยก่อนตาย! ไหนตกลงกันว่าความรักและสันติภาพไง? ทำไมถึงยังตายอีกล่ะ? ความเชื่อใจพื้นฐานระหว่างคนกับมอนสเตอร์ถูกหมากินไปแล้วเหรอ? ค่าความโชคดีของผู้เล่นคนบ้าบิ่น +15!"

หลอดค่าประสบการณ์ของเย่เฉินและชิงอวี่พุ่งพรวดขึ้นมาทันที!

ชิงอวี่เดินเข้ามาเงียบๆ แล้วก้มเก็บเหรียญเงินกับอุปกรณ์ที่ดรอปอยู่บนพื้น

"เสี่ยวหมั่ง ฉันพบว่าฉันยังประเมินนายต่ำไปหน่อย"

ชิงอวี่ถือไอเทมที่ดรอปออกมา เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่เฉินแล้วพูดขึ้น

เย่เฉินยกมุมปากยิ้ม เอามือข้างหนึ่งพาดบ่าเธอแล้วพูดว่า "เพิ่งจะรู้เหรอ? ความจริงแล้วฝีมือของพี่น่ะถูกประเมินต่ำมาตลอดนั่นแหละ ชิงอวี่ยังถือว่าฉลาดหลักแหลมนะเนี่ย ที่มองเห็นแก่นแท้ของฉันได้เร็วขนาดนี้"

ชิงอวี่ปัดมือเขาออกแล้วพูดว่า "ที่แท้ นายไม่ได้เป็นพวกเก็บอาการหื่น แต่นายมันหื่นกามหน้าด้านๆ เลยต่างหาก!"

เย่เฉินถึงกับพูดไม่ออก

นี่มันจังหวะที่สาวน้อยผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องกำลังจะถูกเขาพาดำดิ่งสู่ความเสื่อมทรามใช่ไหมเนี่ย?

ถึงกับรู้จักด่าฉันแล้ว

ทางด้านชิงอวี่ พอได้เห็นฉากที่เย่เฉินลากมอนสเตอร์ระดับอิลีทมาฟาร์มเป็นฝูงแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า มอนสเตอร์ระดับอิลีทพวกนี้น่าสงสารเหลือเกิน

โดนตาบ้าเย่เฉินเล่นงานจนตายทั้งเป็น!

ก่อนตาย ทั้งสองฝ่ายดันยังมีการจับมือกันอย่างเป็นมิตรอีกต่างหาก?!

ชิงอวี่เล่นเกมมาก็หลายวัน นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องแบบนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ ไม่มีผิด

"ดูซิว่าดรอปของดีอะไรมาบ้าง?"

เย่เฉินรับไอเทมที่ชิงอวี่ยื่นส่งมาให้

เหรียญเงิน 5 เหรียญ!

เฉลี่ยแล้วแมลงปอเมฆาสีรุ้งระดับอิลีทดรอปเงินตัวละ 1 เหรียญเงิน ถือว่าใจป้ำสุดๆ

ต่อมาคือหนังสือสกิลหนึ่งเล่ม —— 《กระแทก》!

"เป็นสกิลกระแทกของสายนักรบด้วย! ของดีเลย สกิลนี้สามารถกระแทกศัตรูให้ถอยร่นไปได้ 3 ถึง 5 เมตร ถ้าใช้ร่วมกับสภาพภูมิประเทศ มักจะพลิกแพลงใช้ประโยชน์ได้อย่างคาดไม่ถึง!"

ดวงตาของเย่เฉินเป็นประกาย รู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ

หนังสือสกิล 《กระแทก》 เล่มนี้ สำหรับสายนักรบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักรบโล่หรือนักรบคลั่ง ไม่ว่าจะลงดันเจี้ยน (PVE) หรือสู้กับผู้เล่น (PVP) ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเป็นไอเทมระดับแรร์ชิ้นเล็กๆ เลยทีเดียว

นอกจากหนังสือสกิลเล่มนี้แล้ว มอนสเตอร์ระดับอิลีท 5 ตัว ยังดรอปอุปกรณ์ระดับทองแดงออกมาอีกตั้ง 3 ชิ้น!

อัตราการดรอปขนาดนี้ เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์ขั้นสุด

โดยปกติแล้ว ดรอประดับทองแดงออกมาได้สักชิ้นก็ถือว่าเทพธิดาแห่งโชคลาภไว้หน้ามากแล้ว

แต่ฝั่งเย่เฉินกลับดรอปออกมาถึง 3 ชิ้นรวด! แถมพ่วงด้วยหนังสือสกิลระดับแรร์อีกหนึ่งเล่ม!

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งกดไลก์ให้ชิงอวี่ชุดใหญ่

เมียผมนี่มือขึ้นจริงๆ!

อุปกรณ์ระดับทองแดงสามชิ้น เป็นของสายเวทหนึ่งชิ้น สายนักรบหนึ่งชิ้น และเกราะผ้าหนึ่งชิ้น

ชิ้นแรกคือรองเท้าหนังสำหรับนักเวท

รองเท้าหนังเมฆาสีรุ้ง

เลเวล: 4 นักเวทใช้งานได้ ระดับทองแดง

พลังป้องกัน: +5

สเตตัสเสริม: ความเร็ว +0.2 เมตรต่อวินาที

คำอธิบาย: หนึ่งในชุดเซตเมฆาสีรุ้ง หากสะสมครบเซต สเตตัสทั้งหมด +6!

ชิ้นต่อมาคือปลอกแขนสำหรับนักรบ

ปลอกแขนหนักเมฆาสีรุ้ง

เลเวล: 4 นักรบใช้งานได้ ระดับทองแดง

พลังป้องกัน: +6

สเตตัสเสริม: ความทนทาน +2

คำอธิบาย: หนึ่งในชุดเซตเมฆาสีรุ้ง หากสะสมครบเซต สเตตัสทั้งหมด +6!

ส่วนชิ้นสุดท้าย เป็นอุปกรณ์เฉพาะของนักบวช ซึ่งหาได้ยากยิ่ง นั่นก็คือผ้าคลุม

ผ้าคลุมเมฆาสีรุ้ง

เลเวล: 4 นักบวชใช้งานได้ ระดับทองแดง

พลังป้องกัน: +4

สเตตัสเสริม: พลังวิญญาณ +2

คำอธิบาย: หนึ่งในชุดเซตเมฆาสีรุ้ง หากสะสมครบเซต สเตตัสทั้งหมด +6!

เย่เฉินสวมปลอกแขนหนักเมฆาสีรุ้งให้ตัวเอง

ส่วนรองเท้าหนังเมฆาสีรุ้งอีกชิ้น เขาก็ยกให้ชิงอวี่

ชิงอวี่รับรองเท้าหนังที่เย่เฉินส่งให้มาสวม จากนั้นก็เดินมาตรงหน้าเขา

ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อ เธอโชว์รองเท้าหนังสีสันสดใสประกายรุ้งบนเท้าให้เย่เฉินดู ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบาด้วยความคาดหวังลึกๆ ว่า "สวยไหม?"

เย่เฉินมองไล่จากรองเท้าหนังขึ้นไปเห็นน่องเรียวขาวเนียนของเธอ ก็พยักหน้ารัวๆ "สวย! ขาวจนแสบตาเลย"

ชิงอวี่ไร้คำจะกล่าว

โชคดีที่มาถึงตอนนี้ เธอเริ่มจะมีภูมิคุ้มกันวาจาแทะโลมของเย่เฉินขึ้นมาบ้างนิดหน่อยแล้ว

จู่ๆ เธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เฮ้อ อยู่กับนายเนี่ย สนุกก็สนุกอยู่หรอก แต่หนี้สินก็ยิ่งพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็ระดับเงิน ตอนนี้มาระดับทองแดงอีก ไม่รู้ว่าจะใช้หนี้หมดเมื่อไหร่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองจนกรอบขึ้นมาเลย!"

เย่เฉินหัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีปัญญาใช้หนี้ ก็ขายตัวขัดดอกมาสิ ปากพี่มันหยาบ ไม่เลือกกินหรอกนะ"

ชิงอวี่หน้าแดงแปร๊ด เตะหน้าแข้งเขาไปหนึ่งที

ตาบ้านี่ พูดจาได้น่าเกลียดจริงๆ

อะไรคือไม่เลือกกิน? ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวผิดปกติแว่วมาตามสายลม!

เย่เฉินเงี่ยหูฟัง นัยน์ตาทอประกายเย็นเยียบขึ้นมาทันที

เขาคว้ามือเล็กๆ ของชิงอวี่ ดึงเธอหมอบลงไปซ่อนตัวในดงต้นอ้อที่สูงระระดับเอวทันที

"เธอใช้สกิลกลับเมืองไปก่อน เอาอุปกรณ์ขยะกับระดับทองแดงที่ฉันไม่ได้ใช้พวกนี้ไปให้พี่สาวของเธอก่อน ส่วนเรื่องเงินก็ค่อยส่งจดหมายแนบมาให้ฉันทีหลัง"

เย่เฉินสั่งการอย่างรวดเร็ว

ชิงอวี่ถามด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วง "นายคนเดียวจะสู้พวกนั้นไหวเหรอ?"

เย่เฉินลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ "เดี๋ยวฉันจะอัดคลิปท่วงท่าการต่อสู้ที่หล่อที่สุดส่งไปให้เธอดู แล้วเธอจะรู้เองว่าฉันเก่งแค่ไหน"

ชิงอวี่หลุดขำพรืดออกมา

แต่ในดวงตากลมโตคู่สวยก็ยังปิดบังความกังวลเอาไว้ไม่มิด

ทว่าเธอก็รู้ดีว่าอยู่ตรงนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ แถมอาจจะเป็นตัวถ่วงเย่เฉินเสียเปล่าๆ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดยืนยันใช้สกิลกลับเมือง

สกิลกลับเมืองของเกม 《ปาฏิหาริย์แห่งเทพ》 มีคูลดาวน์ 1 ชั่วโมง หากเข้าสู่สถานะต่อสู้สกิลจะถูกยกเลิกทันที และใช้เวลาร่ายนานถึง 30 วินาทีเต็ม

วิ้ง!

แสงสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยมีชิงอวี่เป็นศูนย์กลาง

นี่คือปรากฏการณ์ที่เกิดจากการร่ายสกิลกลับเมือง

บริเวณขอบเกาะกลางทะเลสาบ นักรบคลั่งคนหนึ่งเงยหน้ามองแสงสีขาวที่ใจกลางเกาะ แล้วตะโกนลั่นในช่องแชตกิลด์

"แย่แล้ว! ฝั่งนั้นมีคนเปิดใช้สกิลกลับเมือง!"

ผู้บริหารระดับกลางที่ไว้หนวดทรงเลขแปด กุมแก้มที่ยังไม่ยุบบวมดีแล้วคำรามลั่น "สั่งบุกเต็มกำลังทันที! พวกนักฆ่า นักรบคลั่ง ไปขัดจังหวะสกิลกลับเมืองของพวกมันให้ฉัน! พวกโจมตีระยะไกลทั้งหมด พอไปถึงจุดที่กำหนดไว้ ให้ระดมยิงปูพรมถล่มใส่ใจกลางเกาะทันที!"

"พวกสายประชิดไม่ต้องกลัวโดนพวกเดียวกันยิงตาย ใครตายมีรางวัลชิ้นโตให้! บุกเข้าไปให้หมด! ต้องล้อมพวกมันให้ตายชักอยู่กลางเกาะให้ได้!"

"หัวหน้ากิลด์สั่งมาแล้ว ว่าต้องเผด็จศึกให้จบในคราวเดียว! ใครกล้าถอยทัพในศึกนี้ รับรองว่าไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันของวันพรุ่งนี้แน่!"

สมาชิกกิลด์ราชันทุกคนใจหายวาบ

[จบแล้ว]