บทที่ 120 ปิดไมค์
บทที่ 120 ปิดไมค์
เหตุการณ์ทำนองเดียวกันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่สถานีตำรวจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงที่โรงพยาบาลประชาชนเมืองซาสื่อด้วย
กลุ่มแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสพากันดูวิดีโอการผ่าตัดของซูเฉิน พวกเขาศึกษามันมาทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนทนไม่ไหวถึงได้งีบหลับพักผ่อนในโรงพยาบาลไปงีบหนึ่ง
พอพวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วไปเยี่ยมเถ้าแก่ที่ฟื้นแล้วในห้องผู้ป่วย ก็เห็นเถ้าแก่นอนอยู่บนเตียงกำลังดูรายการหมิงรื่อจือซิงที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่พอดี
ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านเคยเห็นซูเฉินผ่านๆ ในวิดีโอเท่านั้น พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าซูเฉินเป็นคนยังไง
ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาสอบถามอาการของเถ้าแก่ และได้รับคำตอบว่าไม่มีอาการผิดปกติอะไร พวกเขาจึงหยุดยืนดูการแสดงของซูเฉินด้วย
"คุณซูคนนี้มากินปิ้งย่างที่ร้านผมตั้งหลายครั้งแล้ว พ่อหนุ่มคนนี้เป็นคนดีจริงๆ หน้าตาก็หล่อ ร้องเพลงก็เพราะ ที่สำคัญคือมีความรับผิดชอบ คนแบบนี้หาได้ยากจริงๆ นะ!"
เถ้าแก่พูดด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
หลังจากฟื้นขึ้นมาเขาก็รู้แล้วว่าคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้คือซูเฉิน เถ้าแก่นอกจากจะรู้สึกโชคดีแล้วก็ยังอดรู้สึกตื้นตันใจไม่ได้
คืนนั้นมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย เขาคิดว่าคนพวกนั้นจะยื่นมือเข้ามาช่วย ที่ไหนได้สุดท้ายคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้กลับกลายเป็นซูเฉิน
เป็นเด็กดีจริงๆ นะ!
เถ้าแก่มองดูวิดีโอบนหน้าจอใหญ่ด้านหลังซูเฉิน พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เฉียดตายในคืนนั้น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
ส่วนกลุ่มผู้เชี่ยวชาญอาวุโสที่ยืนอยู่ข้างเตียง พอได้ฟังเพลง คำตอบของคุณ พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเลือดสูบฉีดจนน้ำตาคลอเบ้า!
คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าการที่ซูเฉินเลือกผ่าตัดเถ้าแก่ในเวลานั้น สถานที่นั้น และภายใต้เงื่อนไขแบบนั้น มันยากลำบากขนาดไหน แล้วเขาต้องแบกรับความกดดันและความรับผิดชอบทางจิตใจมากเพียงใด แต่พวกเขาเข้าใจมันเป็นอย่างดี!
เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงได้อินไปกับมันมากยิ่งกว่าใคร!
"เพลงนี้ร้องได้ดีจริงๆ ขนาดฉันแก่ปูนนี้แล้ว ฟังแล้วยังอยากจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนพวกสวะสี่คนนั้นเลย!"
"ใครว่าไม่ใช่ล่ะ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนสี่คนนั่นพอกินเหล้าเข้าไปหน่อยก็ลงมือไม่รู้จักหนักเบา ถ้าไม่ได้คุณซูอยู่ตรงนั้น ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไงก็บอกไม่ได้หรอกนะ ... "
"การกระทำของคุณซูไม่ได้แค่ช่วยชีวิตเถ้าแก่ แต่ยังช่วยพวกสวะสี่คนนั้นไว้ด้วย ฉันว่าคดีนี้ควรจะตั้งข้อหาพยายามฆ่าไปเลย!"
"ใช่! ถ้าสังคมมีคนแบบนี้น้อยลง โรงพยาบาลเราก็คงจะสบายขึ้น พูดตามตรง ถึงพวกเราจะทำงานสายนี้ แต่ก็ไม่อยากเห็นโรงพยาบาลมีคนไข้ล้นตึกทุกวันหรอกนะ!"
......
ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านพูดคุยกันเสียงเบา พวกเขากะว่าพอดูซูเฉินร้องเพลงจบ จะกลับไปศึกษาเทคนิคการช่วยชีวิตคนของซูเฉินต่อ
ในสถานการณ์ที่ไม่มีเครื่องอัลตราซาวนด์และเอกซเรย์ ซูเฉินกลับสามารถหาตำแหน่งลงมีดได้อย่างแม่นยำ เรื่องนี้ทำให้ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านตระหนักได้ว่า หากพวกเขาสามารถเรียนรู้เทคนิคนี้ได้ โอกาสในการช่วยเหลือผู้ป่วยในพื้นที่ที่เครื่องมือทางการแพทย์ไม่พร้อมก็จะเป็นไปได้มากขึ้น!
หากสามารถนำเทคนิคนี้ไปเผยแพร่ได้ ต่อไปหมอก็จะสามารถช่วยชีวิตคนที่ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกมากมาย!
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงของเจิ้งฮว๋าอวี่ก็ดังออกมาจากโทรทัศน์
ผู้เชี่ยวชาญและเถ้าแก่มองดูเจิ้งฮว๋าอวี่ที่พูดจาสบายๆ ถึงตรรกะตบมือข้างเดียวไม่ดัง แถมยังหาว่าซูเฉินเป็นฆาตกร พวกเขาก็โกรธจนตัวสั่นขึ้นมาทันที!
"ไอ้ ... ไอ้เด็กคนนี้ทำไมถึงพูดจาแบบนี้! คุณซูเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉันนะ ทำไมพอออกจากปากเขา คุณซูถึงกลายเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นไปได้ล่ะ!"
"คุณซูเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่ใช่เขาติดค้างอะไรฉันสักหน่อย!"
เถ้าแก่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ!
เขาไม่เพียงแต่โกรธเท่านั้น แต่ยังรู้สึกว่าเจิ้งฮว๋าอวี่กำลังใส่ร้ายเขา กำลังหาว่าเขาเป็นคนเนรคุณ!
ในคำพูดของเจิ้งฮว๋าอวี่ เขาดูเหมือนคนแก่ที่จงใจแกล้งเจ็บเพื่อเรียกร้องเงินค่าเสียหาย เป็นคนไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!
ส่วนกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน!
"มันเป็นเรื่องดีๆ แท้ๆ คุณซูก็ช่วยชีวิตคนไว้จริงๆ ทำไมเขาถึงบิดเบือนความจริงได้ขนาดนี้!"
"ถ้าทุกคนคิดเหมือนเขากันหมด ต่อไปใครจะกล้าออกหน้าช่วยเหลือเวลาเห็นความไม่ยุติธรรม ต่อไปใครจะกล้าช่วยชีวิตคนอีก"
"คนแบบนี้กำลังสร้างค่านิยมที่ผิดๆ ให้กับสังคม! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนแบบนี้จะได้เป็นดารา!"
"ไม่ได้การแล้ว เราจะปล่อยให้คุณซูถูกใส่ร้ายแบบนี้ไม่ได้! เหล่าจาง ลูกชายคุณเป็นหัวหน้าอะไรสักอย่างที่สถานีโทรทัศน์มณฑลเซียงไม่ใช่เหรอ โทรหาเขาสิ ติดต่อรายการนี้ให้ได้!"
......
ในเวลาเดียวกัน อู๋ทงที่นั่งอยู่ในห้องควบคุมกำลังมองดูภาพที่ส่งมาจากกล้อง เขารู้ดีถึงข้อห้ามที่ละเอียดอ่อนของทางสถานีโทรทัศน์ พอเห็นเจิ้งฮว๋าอวี่พูดเป็นคุ้งเป็นแควอยู่ในจอ เขาก็ขมวดคิ้วแน่น
เจิ้งฮว๋าอวี่คนนี้กำลังเผยแพร่ค่านิยมที่ไม่ดีออกอากาศ!
อู๋ทงหยิบไมค์ขึ้นมา กะจะบอกให้เจิ้งฮว๋าอวี่เปลี่ยนหัวข้อพูด แต่เขากลับพบว่าเจิ้งฮว๋าอวี่ดันปิดหูฟังไปแล้ว!
"เวรเอ๊ย! เจิ้งฮว๋าอวี่คิดจะทำอะไรกันแน่! จะก่อกบฏหรือไง!"
อู๋ทงอยากจะหาคนขึ้นไปหยุดคำพูดของเจิ้งฮว๋าอวี่ แต่เขาก็กังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่อรายการ
เขาจึงได้แต่ลังเล ไม่รู้จะทำยังไงดี
แต่ในขณะที่อู๋ทงกำลังคิดไม่ตก โทรศัพท์ของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมา!
พอเห็นชื่อคนโทรเข้า อู๋ทงก็หน้าซีด รีบกดรับสายทันที
"ฮัลโหล ... หัวหน้า ... "
"อู๋ทง วันๆ นายทำบ้าอะไรอยู่ ปล่อยให้เจิ้งฮว๋าอวี่พูดจาแบบนั้นออกรายการได้ยังไง นายอยากเข้าไปจิบน้ำชาในคุกหรือไง!"
อู๋ทงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"หัวหน้า ... ผมก็อยากจะห้ามเขานะครับ แต่เจิ้งฮว๋าอวี่ปิดหูฟังไปแล้ว"
"ปิดไปแล้วเหรอ ปิดไปแล้วก็ดี! กล้ามาทำเรื่องวุ่นวายที่สถานีโทรทัศน์มณฑลเซียงของเรา เขาคงไม่อยากมีที่ยืนแล้วสินะ! เดี๋ยวแกทำตามที่ฉันบอกนะ!"
"ครับผม!"
อู๋ทงฟังคำสั่งของหัวหน้าจบ เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
ดูเหมือนคราวนี้เจิ้งฮว๋าอวี่จะจบเห่จริงๆ แล้วล่ะ!
แต่เรื่องนี้จะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อนายไร้เมตตาก่อน ก็อย่าหาว่าฉันไร้คุณธรรมก็แล้วกัน!
ตัดภาพมาที่เวที
เมื่อเผชิญกับคำพูดที่ดูเหมือนจะไร้ช่องโหว่ของเจิ้งฮว๋าอวี่ ซูเฉินก็ส่ายหน้า
การที่เจิ้งฮว๋าอวี่กล้าพูดจาชักนำในทางที่ผิดออกรายการแบบนี้ ไม่ว่าตอนนี้ผลจะออกมาเป็นยังไง พอจบรายการแล้วเขาจบเห่แน่นอน
ถึงซูเฉินจะไม่รู้ว่าเจิ้งฮว๋าอวี่ได้นึกถึงผลลัพธ์ข้อนี้หรือเปล่า แต่หลังจากที่เจิ้งฮว๋าอวี่ทำแบบนี้ ปัญหาที่ทิ้งไว้ให้ซูเฉินก็ซับซ้อนมากเหมือนกัน
หมอนี่คงกะจะทิ้งทวนก่อนออกจากวงการเพื่อขัดขวางไม่ให้ฉันเข้ารอบสินะ
กล้าจริงๆ เลยนะ ...
ขณะที่ซูเฉินกำลังยกไมค์ขึ้น เตรียมจะพูดแผนรับมือที่เตรียมไว้ล่วงหน้า หลิวเซ่าก็วิ่งขึ้นมาบนเวทีกะทันหัน!
"ทุกคนอยู่ในความสงบก่อนนะครับ ผมเพิ่งได้รับคำสั่งจากผู้กำกับว่าตอนนี้เรามีสายตรงจากโรงพยาบาลประชาชนเมืองซาสื่อกำลังจะต่อสายเข้ามาในรายการครับ"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเซ่า เจิ้งฮว๋าอวี่ก็พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว " ... โรงพยาบาลประชาชนเมืองซาสื่องั้นเหรอ"
ทว่าทันทีที่เขาพูดประโยคนี้จบ เจิ้งฮว๋าอวี่ก็หน้าถอดสีทันที!
เพราะเขาพบว่าไมค์ของตัวเองไม่มีเสียงแล้ว!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น!
ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ ผู้กำกับถือวิสาสะปิดไมค์ฉันได้ยังไงกัน!
[จบแล้ว]