บทที่ 70 หนานซานหนาน

จากจังหวะที่ซูเฉินเคาะนิ้ว ชายวัยกลางคนก็เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีความรู้เรื่องดนตรี ประกายในดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้นมาทันที

เสียงพิณบรรเลงพบพานผู้รู้ใจ ผู้รู้ใจนั้นหายาก การได้พบคนที่ชื่นชมผลงานของตัวเองนั้นยิ่งหายากกว่า!

"...เอ๊ะ คนนี้ร้องเพลงใช้ได้เลยนะเนี่ย!"

"มีของอยู่เหมือนกัน...อย่างน้อยสิบหยวนนี่ก็ไม่ขาดทุนล่ะ"

"เขาจะเป็นแฟนคลับของพี่เฉินหรือเปล่าเนี่ย ฮี่ๆๆ นี่เจอกับไอดอลของตัวเองแต่ดันจำไม่ได้สินะ"

ปาปารัสซีสองคนที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินเสียงร้องนี้ก็พยักหน้าชมเปาะ พร้อมกับซุบซิบกันเบาๆ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความรู้เรื่องดนตรี แต่ก็สัมผัสได้ว่าเพลงนี้ถูกร้องออกมาอย่างมีเอกลักษณ์และไพเราะมาก

ไม่นาน เพลงก็จบลง

ชายคนนั้นหันมองซูเฉิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่รอคอยคำวิจารณ์จากซูเฉิน

"เพลง สาวน้อยแดนใต้ เพลงนี้ คุณร้องออกมาได้อีกอารมณ์นึงเลย ผมคิดว่ามันไม่ได้ด้อยไปกว่าเนื้อร้องและทำนองดั้งเดิมเลยนะ ยอดเยี่ยมมากครับ!"

"แต่ว่า คุณลองเปลี่ยนจังหวะตรงท่อนแรกของท่อนที่สาม ให้เป็นจังหวะสองสี่ (2/4) ดูก็ได้นะ"

ซูเฉินปรบมือให้กับเพลงของชายคนนั้น พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว มือเริ่มดีดสายกีตาร์ไปตามสัญชาตญาณ และลองเล่นอีกครั้งตามวิธีที่ซูเฉินบอก

เมื่อท่วงทำนองดังขึ้น รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งลง ในวินาทีนี้เขารู้สึกเหมือนได้รับแสงสว่างวาบเข้ามาในหัว

"นี่มัน...เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ!"

ก่อนหน้านี้เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเพลงที่เขาตั้งใจแก้จนหมดภูมิแล้วเพลงนี้ มันมีบางอย่างที่ไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง

แต่ไอ้ความไม่เข้าที่เข้าทางที่ว่านี้ เขากลับหาจุดบกพร่องไม่เจอเสียที

ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่เขาร้องให้พ่อหนุ่มคนนี้ฟังแค่รอบเดียว อีกฝ่ายก็สามารถหาจุดบกพร่องเจอ แถมยังแก้ไขให้เขาได้อีกด้วย!

วินาทีต่อมา สายตาที่เขามองซูเฉินก็เปลี่ยนเป็นความเคารพในทันที

ตอนแรกชายคนนี้คิดว่าซูเฉินเป็นแค่เพื่อนร่วมอาชีพ แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะได้เจอกับยอดฝีมือเข้าให้แล้ว!

จากนั้น เขาก็รีบโค้งคำนับให้ซูเฉินอย่างนอบน้อม พร้อมกับกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยชี้แนะ"

ถึงแม้ว่าในเรื่องของทักษะศิลปะ ผู้มีวิชาคืออาจารย์ แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนของชายคนนี้ ซูเฉินก็ยังเบี่ยงตัวหลบการโค้งคำนับนั้น

การให้คนที่อายุมากกว่าตัวเองถึงสองรอบมาโค้งคำนับให้ ซูเฉินรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ไม่มีอะไรต้องขอบคุณหรอกครับ ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ คุณลองคิดทบทวนดูอีกสักสองสามรอบก็แก้ได้แล้วครับ" ซูเฉินพูดพลางประคองชายวัยกลางคนให้ลุกขึ้น

ในขณะเดียวกัน ผู้ชมในไลฟ์สตรีมก็ต่างพากันตื่นตะลึงในพรสวรรค์ของซูเฉิน

"แม่เจ้า เพลงนี้ฉันก็แค่ฟังเอาเพลินๆ ทำไมซูเฉินถึงหาจุดบกพร่องเจอได้ล่ะ ฉันฟังแล้วก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลยนะ!"

"พี่ชายข้างบน คุณมีชีวิตอยู่มาจนป่านนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ บางทีช่องว่างระหว่างคนกับคน มันยังห่างกันมากกว่าคนกับหมาซะอีกนะ!"

"พวกนายสังเกตเห็นไหม ตอนที่ซูเฉินฟังเพลงและวิจารณ์เมื่อกี้ เขาดูเป็นเมนเทอร์ยิ่งกว่าเมนเทอร์ตัวจริงซะอีก! แถมมุมที่ถ่อมตัวแบบนี้ ฉันล่ะรักตายเลย!"

"ใครว่าไม่จริงล่ะ! แถมฉันยังคิดว่า ด้วยพรสวรรค์ของซูเฉิน การไปเป็นเมนเทอร์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนะ! แบบนี้มันดีกว่าพวกจอมเวทบางคนเป็นหมื่นเท่าไม่ใช่เหรอ"

...

ภายในร้านปิ้งย่าง ซูเฉินสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินให้ชายคนนั้นไปสิบหยวน

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามชายคนนั้นว่า "ผมดูทักษะการร้องเพลงของคุณก็ไม่ได้แย่อะไร ทำไมถึงมาเป็นนักร้องเร่ร่อนอยู่ที่นี่ล่ะครับ"

ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา

"บอกตามตรงนะ ตอนวัยรุ่นผมก็เคยเล่นดนตรี แต่งเพลงเอง ร้องเพลงเอง ชีวิตความเป็นอยู่ก็ถือว่าไม่เลวเลยล่ะ"

หวังปิงหลิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา "แล้วตอนนี้ทำไมคุณถึง..."

ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ซูเฉินพอจะเดาออก อีกฝ่ายคงมีความจำเป็นที่บอกใครไม่ได้

ซูเฉินพูดขึ้นว่า "ขอโทษด้วยครับ พี่สาวผมอาจจะถามบุ่มบ่ามไปหน่อย"

ชายคนนั้นโบกมือและพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ผมแค่...รู้สึกสะเทือนใจนิดหน่อยน่ะครับ"

"ความจริงแล้ว...ภรรยาผมป่วยครับ โรคนี้ไม่ถึงตาย แต่ก็รักษาไม่หาย พอต้องจ่ายค่ารักษาและค่ายา เงินเก็บก็หมดลงอย่างรวดเร็ว"

"พอเงินเก็บหมด ก็ไปยืมเพื่อน ยืมธนาคาร ยืมแม้กระทั่งพวกบริษัทปล่อยเงินกู้"

"ยืมไปยืมมา เพื่อนก็ไม่มีให้ยืมแล้ว บ้านก็เอาไปค้ำประกัน งานก็เสียไป แถมยังติดแบล็กลิสต์อีก...แต่อาการป่วยของเธอก็ยังต้องใช้เงิน ผมก็เลยต้องมาร้องเพลงแลกเงินนี่แหละครับ"

ตอนที่ชายคนนั้นเล่า เขายังแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ดูปลงตก ราวกับว่าคนที่เผชิญเรื่องราวเหล่านี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง

ปาปารัสซีคนหนึ่งมองดูชายที่ผ่านความยากลำบากมาอย่างโชกโชน แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "คุณ...เจอเรื่องขนาดนี้แล้ว ยังจะยืนหยัดต่อไปอีกเหรอ"

"เฮ้อ ตอนที่เธอยังเป็นสาว เธอทนลำบากกับผมมาตั้งเยอะแยะ ตอนนี้เธอมีปัญหา จะให้ผมทิ้งเธอไปได้ยังไงล่ะ!" ชายคนนั้นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แต่ความมุ่งมั่นในแววตาของเขากลับถูกทุกคนจับจ้องเอาไว้ได้

ทุกคนต่างเงียบกริบ แม้แต่ข้อความต้านมู่ในไลฟ์สตรีมก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ตอนนั้นเอง กลับกลายเป็นซูเฉินที่เป็นคนเอ่ยปากพูดขึ้นมา

"เอ่อ...เถ้าแก่ครับ รบกวนขอยืมปากกากับกระดาษอีกรอบได้ไหมครับ"

"ได้เลย!" เถ้าแก่เอาปากกากับกระดาษมาให้เหมือนครั้งที่แล้ว

เพียงแต่ครั้งนี้ ปากกาเป็นปากกาด้ามใหม่ และกระดาษก็เป็นกระดาษสีขาวสะอาด

ดูเหมือนจะดูออกถึงความประหลาดใจในสายตาของซูเฉิน เถ้าแก่จึงยิ้มและพูดว่า "งานบริการน่ะครับ ลูกค้าต้องการอะไร พวกเราก็ต้องรีบปรับปรุงทันที!"

"ฮ่าๆๆ สมแล้วที่เถ้าแก่รวย!" ซูเฉินพูดจบก็ไม่อิดออด เริ่มจรดปากกาเขียนลงบนโต๊ะทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ ปาปารัสซีที่อยู่ข้างๆ ก็ชะงักไป ไม่เข้าใจว่าซูเฉินจะทำอะไร

มีเพียงหวังปิงหลิงเท่านั้นที่พอมองออกเลือนรางว่าคำตอบคืออะไร...

แต่ว่า...ไม่จริงน่า!

ตอนนี้ แม้แต่ในไลฟ์สตรีมก็ยังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม พวกเขาดูแล้วก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ซูเฉินก็ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ชายวัยกลางคน

"ผมมีเพลงนึงที่เหมาะกับคุณมาก ยกให้คุณเลย ลองดูสิว่าชอบไหม"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน ชายแก่ถึงกับชะงักงัน

ซูเฉินใช้เวลาแค่แป๊บเดียว...ก็แต่งเพลงเสร็จแล้วเหรอ

แต่งเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเนี่ยนะ!

แต่เขาก็ไม่กล้ารอช้า รีบรับเพลงนั้นมาดู

เมื่อเขามองดูอย่างละเอียด ก็เห็นว่าชื่อเพลงที่เขียนอยู่บนกระดาษมีชื่อว่า หนานซานหนาน (ทิศใต้แห่งเขาหนานซาน)

จากชื่อเพลงไม่สามารถบอกอะไรได้ ชายคนนั้นจึงอ่านเนื้อเพลงต่อไป

ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ไม่รู้ทำไม มือของเขาถึงเริ่มสั่นเทา สีหน้าที่เคยปลงตกกลับกลายเป็นน้ำตาคลอเบ้า

ชายคนนั้นอ่านอย่างช้าๆ ราวกับกำลังกล่อมเด็กนอน สีหน้าอ่อนโยน ไม่กล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย

"...เขาบอกว่าความงามใดๆ ของคุณที่ใครต่อใครต่างก็ชื่นชม ล้วนไม่เทียบเท่าตอนที่เขาได้พบคุณเป็นครั้งแรก"

"กาลเวลาช่างโหดร้ายและไร้ความปรานี ไร้ซึ่งหนทางจะหลีกหนี"

"หากผืนแผ่นดินทั้งหมดเชื่อมต่อกัน การออกเดินทางชั่วชีวิตก็เพียงเพื่อจะได้โอบกอดคุณ"

"ดื่มด่ำไปกับความฝันของเขา ราตรีสวัสดิ์..."

ผู้ชายที่ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อชีวิต กลับร้องไห้โฮออกมาเพราะเพลงนี้