บทที่ 28 - คนที่รักเป็นครั้งแรก

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหวังปิงหลิงและจางฝูอวี่ ซูเฉินเขียนอย่างรวดเร็ว ภายในห้องมีเพียงเสียงปากกาเสียดสีกับกระดาษเท่านั้น

กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลราวกับปรมาจารย์กำลังวาดภาพ ไม่มีการหยุดชะงักเลยแม้แต่นิดเดียว!

เพียงแค่สิบนาที ซูเฉินไม่เพียงแต่เขียนเนื้อร้องทั้งหมดเสร็จเท่านั้น แต่เขายังวาดโน้ตเพลงเสร็จอีกด้วย

แถมยังเป็นบรรทัดห้าเส้นอีกต่างหาก!

"ฟู่ ... ในที่สุดก็เสร็จสักที ไม่ได้จับปากกาเขียนหนังสือนาน พอมาเขียนก็เลยไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ ถ้าตัวหนังสือโหลยโท่ยก็อย่าหัวเราะเยาะกันล่ะ!" ซูเฉินพูด

เขาวางปากกาลงแล้วส่งกระดาษที่เต็มไปด้วยเนื้อร้องและทำนองให้หวังปิงหลิง

หวังปิงหลิงรับมาด้วยใบหน้าเหม่อลอยและมองดูเนื้อหาบนกระดาษ

"คนที่รักเป็นครั้งแรก ... " หลังจากหวังปิงหลิงอ่านชื่อเพลงเบาๆ จิตวิญญาณของเธอก็ราวกับถูกดูดเข้าไป เธอไล่อ่านลงมาเรื่อยๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจนแทบจะแนบชิดติดกับกระดาษอยู่แล้ว!

จางฝูอวี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของหวังปิงหลิงก็ยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้นไปอีก

"เร็วเข้าๆ ขอฉันดูบ้างสิ" จางฝูอวี่ขยับเข้าไปใกล้หวังปิงหลิงแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู ทั้งสองคนเบียดเสียดกันดูเนื้อเพลงอย่างแนบชิด

กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ซูเฉินดูจะเบื่อๆ เขาหยิบน้ำมะนาวบนโต๊ะขึ้นมาจิบแล้วรออย่างเงียบๆ

แต่จะว่าไป ภาพสาวสวยสองคนแนบชิดกันแบบนี้ก็ดูเจริญหูเจริญตาดีเหมือนกันนะ!

ในที่สุดหลังจากมีเสียงสูดลมหายใจยาวๆ ดัง "ซี๊ด~" จางฝูอวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

สายตานั้นเหมือนกับสาวแก่หิวโซที่กำลังมองดูชายหนุ่มรูปหล่อล่ำบึ้กและเต็มไปด้วยพลังงานความกล้าหาญ!

แม้ว่าจางฝูอวี่จะยังไม่ได้ฟังเพลงนี้ แต่ความเป็นมืออาชีพในฐานะราชินีเพลงบอกเธอว่า นี่จะต้องเป็นเพลงฮิตระดับตำนานอีกเพลงอย่างแน่นอน!

"ซูเฉิน นายเป็นเทพเจ้าแห่งเสียงเพลงจุติลงมาหรือเปล่าเนี่ย ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็แต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้?! นี่มันเพลงที่คนอื่นใฝ่ฝันอยากจะแต่งให้ได้สักเพลงในชีวิตเลยนะ!" ในใจของจางฝูอวี่ปั่นป่วนราวกับคลื่นพายุ ความรู้สึกตกตะลึงและทึ่งพุ่งทะยานไปถึงจุดสูงสุดจนเธอไม่รู้ว่าควรจะแสดงสีหน้ายังไงดี!

พูดง่ายๆ ก็คือเธอช็อกไปแล้ว

"อะแฮ่ม ... ถ้าผมบอกว่าผมเตรียมไว้ตั้งนานแล้วพี่จะเชื่อไหม" ซูเฉินยิ้มแห้งๆ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำผลงานได้ปีศาจเกินไปหน่อย

แต่พอคิดดูแล้วมันก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ปีศาจก็ปีศาจสิ นี่ไม่ใช่โลกแฟนตาซีกำลังภายในสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าทำตัวโดดเด่นแล้วจะเป็นภัย

ในอาณาจักรแห่งความบันเทิงแห่งนี้ ยิ่งมีความสามารถระดับปีศาจมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดึงดูดสายตาคนได้ง่ายขึ้นเท่านั้น และสายตาเหล่านี้ก็คือพลังที่จะช่วยผลักดันให้เขากลายเป็นซูเปอร์สตาร์!

สำหรับคำพูดของซูเฉิน จางฝูอวี่ไม่เชื่อเลยแม้แต่คำเดียว คำขอที่ไร้สาระแบบของหวังปิงหลิง ใครมันจะไปเตรียมเพลงแบบนี้ไว้ล่วงหน้าได้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงคาดไม่ถึงหรอก!

แต่ท่าทีถ่อมตัวแบบนี้ของซูเฉินยิ่งทำให้จางฝูอวี่รู้สึกดีกับเขามากขึ้นไปอีก คนที่มีทั้งหน้าตา ความสามารถ แถมยังไม่อวดดีแบบนี้ สมควรแล้วที่เขาจะได้เป็นดารา!

จางฝูอวี่รู้สึกว่าซูเฉินอาจใช้เวลาไม่ถึงสองปีก็สามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในจุดเดียวกับเธอในตอนนี้ได้!

"เพลงนี้เนื้อร้องเป็นแนวเพลงเศร้า ทำนองก็ไม่ได้อึดอัดมาก แต่ผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไงก็ต้องดูตอนพี่ปิงหลิงร้องออกมา ... พี่ปิงหลิง?" เสียงเรียกเบาๆ ของซูเฉินทำให้หวังปิงหลิงที่ยืนเหม่ออยู่ได้สติกลับมา

เมื่อกี้เธอเอาแต่ดูเนื้อเพลงและให้มันวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังปิงหลิงมั่นใจว่านี่คือเพลงที่เธอต้องการ

"อ๊ะ ... ได้สิ งั้นยังไม่ต้องใส่ดนตรีประกอบนะ ฉันจะลองร้องสดดู" หวังปิงหลิงบอก

เธอไม่ได้เข้าไปในห้องอัด แต่เริ่มร้องตรงนั้นเลย

สมกับที่ถูกเรียกว่า "เจ้าแม่สายหวาน" ความสามารถของเธอไม่ใช่เล่นๆ เลย เพียงแค่อ่านเนื้อเพลงไปไม่กี่รอบ หวังปิงหลิงก็สามารถร้องออกมาได้จนจบเพลงโดยไม่มีเพี้ยนเลยแม้แต่นิดเดียว จะมีก็แค่รายละเอียดบางจุดที่อาจจะยังดูขัดๆ ไปบ้าง

"ท้องฟ้าสีเทา ใบหน้าของเธอ"

"หลังจากเคยรัก เคยร้องไห้ เคยหัวเราะ เคยเจ็บปวด ก็เหลือเพียงคำบอกลา"

"น้ำตาของฉัน เปียกชุ่มใบหน้า"

"การสูญเสียคนที่รักเป็นครั้งแรก มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง"

"เคยคิดว่าความรักคือจังหวะการเต้นของหัวใจทั้งหมด"

"สูญเสียความรักไป พวกเราคงต้อง"

"คงต้องค่อยๆ ตายไปอย่างช้าๆ "

" ... "

ความจริงแล้วเพลง "คนที่รักเป็นครั้งแรก" ก็ยังถือว่าเป็นเพลงเศร้าอยู่ดี เพียงแต่เนื้อร้องจำง่ายและทำนองก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย แต่เหตุผลสำคัญที่สุดที่ซูเฉินเลือกเพลงนี้ก็เป็นเพราะเนื้อเสียงที่เต็มไปด้วยความสดใสของวัยรุ่นและสำเนียงไต้หวันที่น่ารักเป็นเอกลักษณ์ของหวังปิงหลิง

เพลงนี้ต้องใช้สไตล์การร้องที่ดูออดอ้อนแบบหวังปิงหลิงเท่านั้นถึงจะไม่ทำให้เพลงดูหนักอึ้งจนเกินไป

"วินาทีที่ฉันสูญเสียเธอไป"

"หัวใจก็แก่ลงอย่างกะทันหัน"

"The day you went away"

"บนถนนที่วุ่นวาย ไม่มีใครสังเกตเห็นน้ำตาของฉันที่ถูกลืมทิ้งไว้ตรงมุมถนน"

"The day you went away"

" ... "

หลังจากจางฝูอวี่ได้ฟังเพลงนี้เธอก็เริ่มโยกตัวตามจังหวะไปโดยไม่รู้ตัว

เธอสัมผัสไม่ได้ถึงความเศร้าและความเจ็บปวดในเนื้อเพลงเลยจริงๆ!

"คนที่รักเป็นครั้งแรก ความเลวและความดีของเขา"

"กลับเหมือนรอยสักบนหน้าอก เป็นสัญลักษณ์ที่คงอยู่ตลอดไป"

"ตามจังหวะการหายใจของฉัน จนกว่าหัวใจจะหยุดเต้น"

เมื่อเพลงจบลง จางฝูอวี่ก็เคลิบเคลิ้มไปเรียบร้อยแล้ว

ต่อให้เนื้อเพลงจะเศร้าแค่ไหน เธอก็ลืมไปแล้วว่าโลกของทุกคนล้วนมีน้ำตาและความโศกเศร้า และมองข้ามด้านที่เงียบเหงาไปเสียสนิท

จางฝูอวี่มองไปที่ซูเฉิน เธอรู้สึกเพียงว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะมีเวทมนตร์ที่ไม่ธรรมดา ...

"ไม่เลวเลย ร้องรอบแรกก็ได้ความรู้สึกแบบนี้แล้ว พี่ปิงหลิงเก่งมากจริงๆ ครับ!" ซูเฉินปรบมือ

หวังปิงหลิงหน้าแดง แต่มองซูเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉันรู้สึกได้เลยว่าความจริงแล้วเพลงนี้ร้องไม่ง่ายนะ แต่มันกลับเหมาะกับฉันอย่างไม่น่าเชื่อ ซูเฉิน เธอเป็นอัจฉริยะจริงๆ!"

"ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกครับ ก็แค่บังเอิญมีพรสวรรค์ด้านนี้มากกว่าคนอื่นนิดหน่อย สิ่งที่ทำให้ผมต่างจากคนอื่นน่าจะเป็นเพราะผมคว้าพรสวรรค์นั้นเอาไว้ได้ล่ะมั้ง" ซูเฉินยิ้ม

ซูเฉินกับจางฝูอวี่ตั้งใจจะให้หวังปิงหลิงอัดเพลง "คนที่รักเป็นครั้งแรก" ที่ห้องอัดนี้เลย แต่เธอไม่ยอม

การอัดเพลงต้องใช้พลังงานอย่างมาก เธอเกรงใจที่จะรบกวนซูเฉินอีก

"ไม่เป็นไรหรอก เพลงนี้ฉันตั้งใจจะเอาไปขัดเกลาให้ดีก่อน ยังไม่รีบปล่อย รอฉันกลับไต้หวันค่อยไปอัดก็ยังทัน อีกอย่างเราก็อยู่ในห้องแคบๆ นี้มาตั้งนานแล้ว ขืนอยู่ต่อพี่ฝูอวี่ต้องอึดอัดตายแน่ๆ เลย!"

พูดจบหวังปิงหลิงก็เดินนำออกจากห้องไป จางฝูอวี่ยิ้มอย่างอ่อนใจและไม่ได้ดึงดันต่อ

นี่อาจเป็นเหตุผลที่คนสองคนนี้ยังสามารถเป็นเพื่อนเล่นกันได้ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง

เมื่อเห็นดังนั้นซูเฉินก็ตรวจสอบแฟลชไดรฟ์ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดเขาก็เอาไปให้เถ้าแก่

"ทำไมคราวนี้ถึงได้นานนักล่ะ นี่ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว ปกติคุณใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็ออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ" เถ้าแก่รับแฟลชไดรฟ์มาแล้วถามด้วยความสงสัย

พอพูดจบเถ้าแก่ก็ตบหน้าผากตัวเองแล้วพูดว่า

"อ้อใช่ คราวนี้คนเยอะ ก็ต้องใช้เวลาหน่อย ... "

ซูเฉิน " ... "

ซูเฉินรู้สึกว่าคำพูดของเถ้าแก่มันกำกวมยังไงก็ไม่รู้ แต่พอมองดูใบหน้าที่ซื่อสัตย์จริงใจนั้น เขาก็รู้สึกว่าเถ้าแก่ไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น ...