บทที่ 5 - ยินดีด้วย
บทที่ 5 - ยินดีด้วย
วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน สาดส่องลงบนใบหน้าของซูเฉิน
ความรู้สึกอบอุ่นนั้นช่วยปลุกความทรงจำของกล้ามเนื้อซูเฉินให้ตื่นขึ้น เขาขมวดคิ้ว หรี่ตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเลิกผ้าห่ม ปีนลงจากเตียง แล้วเดินคลำทางไปที่ห้องน้ำ
ท่ามกลางความงัวเงีย ซูเฉินคลำหาชักโครกตามสัญชาตญาณ ถกงางเกงลง เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยสายน้ำ ทว่าจู่ๆ เสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหวก็ระเบิดขึ้นตรงหน้าเขา!
"กรี๊ด!!!"
หานเจียงเสวี่ยกรีดร้องลั่น สำลักฟองยาสีฟันเข้าเต็มปาก
"แค็กๆ ... แค็กๆๆ ... ซูเฉิน ไอ้โรคจิต!!!"
ซูเฉินสะดุ้งตื่นเต็มตา แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว เขาก็ถูกหานเจียงเสวี่ยที่มีฟองยาสีฟันเลอะมุมปากผลักกระเด็นออกมาจากห้องน้ำ
ปัง!
หานเจียงเสวี่ยล็อกประตู ยืนพิงบานประตูหอบหายใจแฮกๆ ใบหน้าแดงก่ำราวกุ้งต้ม
"แย่แล้วๆ ... ฉันยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่นะ!"
เมื่อมองดูสภาพอันน่าเวทนาของตัวเองในกระจก หานเจียงเสวี่ยก็รู้สึกอับอายและโกรธจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!
เมื่อคืนนี้หลังจากที่เธอผีเข้าหามซูเฉินกลับมาที่บ้าน เธอก็แบกเขาไปนอนบนเตียงในห้องนอนแขก
ช่วยถอดรองเท้า ถุงเท้า และเสื้อคลุมให้ซูเฉิน แถมยังต้มน้ำอุ่นมาป้อนเขาอีก วุ่นวายอยู่พักใหญ่ กว่าหานเจียงเสวี่ยจะได้ล้างหน้าล้างตาเช็ดเครื่องสำอางแล้วเข้านอน นกข้างนอกก็เริ่มส่งเสียงร้องแล้ว
อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเหนื่อยมากแถมยังนอนดึกสุดๆ เธอถึงได้ลืมไปสนิทเลยว่าในบ้านยังมีผู้ชายตัวโตๆ อยู่อีกคน เลยไม่ได้ล็อกประตูห้องน้ำ!
นั่นก็เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนที่เธอนั่งแปรงฟันอยู่บนชักโครก เธอถึงได้นั่งตาค้างมองดูซูเฉินเดินเข้ามา หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วก็ถก ...
"โอ๊ย! หานเจียงเสวี่ย ตั้งสติหน่อย! ถ้าเขาเป็นโจรป่านนี้เธอไม่แย่ไปแล้วเหรอ!" หานเจียงเสวี่ยขยี้ผมตัวเองพลางโวยวายใส่เงาในกระจก
ปกติก็ไม่คิดว่าตัวเองจะซุ่มซ่ามขนาดนี้นี่นา!
"แต่ว่า ... ถ้าโจรคนนั้นคือเขา ... ไม่ได้ๆ! นี่เธอคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!" หานเจียงเสวี่ยนึกถึงเจ้ามังกรยักษ์หน้าตาน่ากลัวนั่นแล้วลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป
ใหญ่ขนาดนั้น ... คงพังพินาศแน่ๆ ...
ซูเฉินไม่รู้เลยว่าหานเจียงเสวี่ยกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เขาแค่อยากจะเข้าห้องน้ำ
เรื่องหน้าแตกเอาไว้ก่อนเถอะ แต่ถ้าให้รออีกนิดเขาคงราดแน่ๆ!
"เปิดประตูหน่อย ผมไม่ใช่พวกโรคจิตจริงๆ นะ! หรือไม่คุณก็ออกมาอ้าห้องก่อน ให้ผมเข้าห้องน้ำที!" ซูเฉินเคาะประตูร้องเรียก
"ทางซ้ายมือมีห้องน้ำอีกห้อง ใกล้ห้องนอนแขกมากกว่า!" เสียงหงุดหงิดของหานเจียงเสวี่ยดังลอดออกมาจากในห้องน้ำ
พอซูเฉินได้ยินก็รีบหันขวับ เดินไปไม่กี่ก้าวก็เจอห้องน้ำอีกห้องจริงๆ
หลังจากปลดทุกข์เรียบร้อย ซูเฉินก็รู้สึกโล่งสบายตัว และเริ่มคิดถึงคำถามบางอย่าง
ผมอยู่ที่ไหน เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมหานเจียงเสวี่ยถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย!
เมื่อพยายามนึกย้อนกลับไป ซูเฉินก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดจากเศษเสี้ยวความทรงจำอันเลือนลางได้สำเร็จ
จากนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้ ...
"อุตส่าห์หวังดีดูแลเราแท้ๆ ทำไมเราถึงได้ ... เฮ้อ!" ขนาดซูเฉินที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาแล้วสองชาติภพยังอดหน้าแดงไม่ได้ เขาบ่นอุบ "ต้องโทษ ... ผังห้องบ้าๆ นี่! ทำไมถึงต้องไปเหมือนกับอพาร์ตเมนต์ห้องนั้นด้วยนะ!"
ซูเฉินย่องออกจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ ตั้งใจจะไปขอโทษหานเจียงเสวี่ย แต่กลับพบว่าเธอกลับไปที่ห้องนอนใหญ่และปิดประตูเงียบไปแล้ว
"สงสัยจะตกใจกลัวฉันไปแล้ว ... ช่างเถอะ ชายหญิงอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง อย่าไปรบกวนผู้หญิงเขาเลย เก็บของแล้วรีบออกไปดีกว่า" ซูเฉินยิ้มขื่น
เขากลับไปที่ห้องที่เขานอนเมื่อคืน สวมเสื้อผ้าที่พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะข้างเตียง จัดการเก็บที่นอนจนเรียบร้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเตรียมตัวออกเดินทาง
แต่ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนขึ้นมา
ซูเฉินเปิดหน้าจอขึ้นมาดู ก็พบว่ามีข้อความวีแชตส่งมาสามสี่ข้อความ จากเพื่อนที่ใช้ชื่อว่า "อวี่ลั่วฝูฉวี"
ซูเฉินชะงักไปชั่วครู่ เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเธอคือราชินีเพลงจางฝูอวี่ที่เขาแอดไปเมื่อคืน จนป่านนี้เขายังไม่ได้ตั้งชื่อเปลี่ยนให้เธอเลย!
คนอื่นเขาเทิดทูนราชินีเพลงกันจะตาย แต่ซูเฉินกลับปล่อยราชินีเพลงทิ้งไว้เฉยๆ!
ถ้าแฟนคลับพวกนั้นรู้เข้า มีหวังโดนฉีกอกตายแน่ๆ
ซูเฉินคิดพลางกระตุกมุมปาก แล้วกดเข้าไปดูช่องแชต
อวี่ลั่วฝูฉวี: สวัสดีซูเฉิน นี่วีแชตส่วนตัวของฉันนะ คุณจะเอาอัลบั้มฉันไปขายก็ได้ แต่อย่าเอาคอนแทกต์ฉันไปขายเชียวนะ!
ท้ายประโยคยังมีอีโมจิแลบลิ้นขยิบตาส่งมาด้วย
ดูจากเวลาที่ส่งข้อความมา ตอนนั้นคอนเสิร์ตน่าจะยังแสดงอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ราชินีเพลงว่างขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
ซูเฉินส่ายหน้ายิ้มๆ
ด้านล่างยังมีข้อความที่ส่งมาตอนเช้าตรู่อีกสองสามข้อความ
อวี่ลั่วฝูฉวี: ยินดีด้วย!
อวี่ลั่วฝูฉวี: อย่าบอกนะว่าคุณยังไม่ตื่นน่ะ
อวี่ลั่วฝูฉวี: [สติกเกอร์จิ้มแก้ม]
" ... ยินดีด้วย? เช้าตู่แบบนี้มายินดีอะไรกับผมเนี่ย" ซูเฉินเกาหัวแกรกๆ ตัดสินใจเลื่อนลงไปอ่านต่อ
ข้อความสุดท้ายเพิ่งส่งมาเมื่อกี้นี้เอง
อวี่ลั่วฝูฉวี: อยู่ไหม ฉันอยากถามว่าลิขสิทธิ์เพลง "เทียนโฮ่ว" เมื่อคืนนี้ คุณจะขายไหม ฉันชอบเพลงนี้มากเลยนะ เรื่องราคาตกลงกันได้นะ
ซูเฉินเลิกคิ้ว "ซื้อลิขสิทธิ์เหรอ"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
ซูเฉิน: สวัสดีครับคุณราชินีเพลง เมื่อคืนผมดื่มหนักไปหน่อย เพิ่งจะตื่นครับ ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณเห็นเรื่องตลกซะแล้ว
ซูเฉิน: ส่วนเรื่องลิขสิทธิ์เพลง "เทียนโฮ่ว" ผมยังไม่มีแผนจะขายในตอนนี้ครับ อีกอย่างอารมณ์ของเพลง "เทียนโฮ่ว" ก็ไม่ค่อยเข้ากับคุณด้วย เนื้อเพลงมันค่อนข้างเป็นมุมมองส่วนตัว ไม่ค่อยเหมาะให้ผู้หญิงร้องเท่าไหร่ครับ
ซูเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์เสริมไปอีกประโยค
ซูเฉิน: ไว้ผมมีเวลา จะแต่งเพลงให้คุณโดยเฉพาะเลยครับ รับรองว่าคุณภาพไม่ด้อยไปกว่า "เทียนโฮ่ว" แน่นอน
ส่งข้อความเสร็จ ซูเฉินก็ยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากห้อง
พอเดินผ่านหน้าห้องนอนของหานเจียงเสวี่ย เขาก็พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "เอ่อ ... ขอโทษด้วยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"
"ผมขอตัวกลับก่อนละกัน เมื่อคืนรบกวนคุณมากเลย วันหลังถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกมาได้เลยนะ ผมพร้อมเสมอ"
พูดจบ เขาก็ยืนรอเงียบๆ อยู่สองสามวินาที เมื่อเห็นว่าในห้องยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ซูเฉินจึงเดินตรงไปที่ประตู
ทว่าวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากประตู หานเจียงเสวี่ยก็ถือโทรศัพท์มือถือวิ่งกรีดร้องออกมา!
ซูเฉินทำหน้าตาตื่นตระหนก ถ้าไม่เห็นว่าในมือของหานเจียงเสวี่ยไม่ใช่มีด เขาคงเผ่นแน่บไปนานแล้ว!
"อ๊ากกก!!!"
"ซูเฉิน คุณดังแล้ว! คุณดังเป็นพลุแตกแล้ว!!!" หานเจียงเสวี่ยตะโกนใส่เขา
ซูเฉินทำหน้างง " ... ดังเหรอ อะไรดัง"
หานเจียงเสวี่ยยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือเขา พลางเร่งเร้า "ดูสิ รีบดูเร็วเข้า!"
บนหน้าจอกำลังเปิดแอปพลิเคชันที่ชื่อว่า โต่วอิน และกำลังเล่นวิดีโอคลิปหนึ่งอยู่
ภาพในวิดีโอค่อนข้างมัว แต่พอจะมองเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ท่าทางดูดี กำลังดีดเปียโนและร้องเพลงอยู่บนเวที
นั่นคือซูเฉินนั่นเอง!
เพลงเทียนโฮ่วที่เขาร้องเมื่อคืนถูกคนถ่ายคลิปแล้วเอาไปลงโต่วอิน!
เพียงชั่วข้ามคืน คลิปนี้ก็มียอดไลก์พุ่งกระฉูดถึงห้าแสนไลก์!
ซูเฉินกดเข้าไปดูช่องคอมเมนต์ ล้วนเต็มไปด้วยคำชื่นชม
คุนคุนขับเครื่องบิน: สุดหล่อคนนี้ร้องได้เข้าถึงอารมณ์มาก ทำเอาฉันร้องไห้ตอนดึกเลย!
บิสกิตพายกรอบ: ถึงจะมองหน้าไม่ค่อยชัด แต่ท่าทางตอนพี่แกดีดเปียโนคือโคตรเท่เลย กราบล่ะ เดบิวต์เถอะ!
หมูเปปป้าหนีเที่ยวจากดิสนีย์: สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเพียงความลุ่มหลงในชื่อเสียงจอมปลอม การมีคนคอยเอาใจใส่ ยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่น ... ท่อนนี้แทงใจดำสุดๆ!
พันเจ็ดราตรี: พี่น้องเอ๊ย มีแพลตฟอร์มไหนฟังเพลงเต็มๆ ได้บ้าง ถ้าไม่ได้ฟังเต็มเพลงฉันนอนไม่หลับแน่ๆ!
ซูเฉินอึ้งไป
แค่นี้ก็ดังแล้วเหรอ
...
ณ เบาะหลังของรถตู้เบนซ์ที่กำลังแล่นอยู่บนถนนในเมืองหางโจว จางฝูอวี่มองดูข้อความในโทรศัพท์มือถือด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
จุดประสงค์หลักที่เธอแอดวีแชตซูเฉิน ก็เพื่อจะซื้อเพลงเทียนโฮ่ว พอซูเฉินปฏิเสธ ความสนใจของเธอก็ลดลงตามไปด้วย
เพลงระดับนี้คิดอยากจะแต่งก็แต่งออกมาได้เลยงั้นเหรอ ยังมีหน้ามาบอกว่าจะแต่งให้โดยเฉพาะอีก ...
จางฝูอวี่คิดว่านี่คงเป็นแค่คำพูดรักษาน้ำใจทั่วไป
อวี่ลั่วฝูฉวี: ฮ่าๆ งั้นฉันจะรอนะคะ!
จางฝูอวี่พิมพ์ตอบกลับไปส่งๆ
$$จบแล้ว$$