บทที่ 112 - วิญญาณเร่ร่อน

บทที่ 112 - วิญญาณเร่ร่อน

หลังจากที่โลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ ร่างของลู่อวี่และพวกทั้งสามคนก็มาปรากฏตัวอยู่ภายในทางเดินอันมืดมิดแห่งหนึ่ง

"ตอนที่เพิ่งเข้ามา ไม่เห็นสัมผัสได้เลยว่ามีค่ายกลอยู่ด้วย" เจ้าอ้วนจางใช้มือลูบคลำกำแพงรอบๆ

บนกำแพงเหล่านี้มีภาพวาดสีสันสดใสอยู่มากมาย บางส่วนก็เลือนรางจนดูไม่ออกแล้ว แต่ก็ยังพอสังเกตเห็นได้ว่าเป็นภาพของกลุ่มภูตผีปีศาจที่กำลังแยกเขี้ยววิกางเล็บอย่างดุร้าย

"โชคดีนะที่เตรียมตัวมาพร้อมก่อน"

จู่ๆ เจ้าอ้วนจางก็หยิบตะเกียงสว่างออกมาจากถุงมิติ ปลายนิ้วขยับกระตุ้นพลังปราณแท้ ทันใดนั้นเปลวเทียนในตะเกียงก็ลุกโชนขึ้น

บริเวณรอบๆ ไม่มีลมพัดผ่าน ทว่าเปลวเทียนนี้กลับคล้ายถูกบางสิ่งบางอย่างดึงดูด มันลู่ไปในทิศทางเดียวกันอย่างไม่หยุดหย่อน

"ไม่ผิดแน่ ตรงนั้นต้องมีของดีๆ อยู่เพียบชัวร์!" ใบหน้าของเจ้าอ้วนจางเปล่งประกายยินดีขึ้นมาทันที

เขาถอดหน้ากากหัวหมูนั่นออกแล้ว ขอบใบหน้าอ้วนกลมยังมีรอยกดทับจากหน้ากากหลงเหลืออยู่ ดูแล้วน่าขบขันยิ่งนัก

ลู่อวี่ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเดินตามเจ้าอ้วนจางมุ่งหน้าไปทางนั้นเรื่อยๆ

ทางเดินอันมืดสลัวดูเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาสามคนที่ดังก้องกังวานอย่างต่อเนื่อง

พรึ่บ—

จู่ๆ ไฟก็ดับวูบลง บรรยากาศรอบด้านตกลงสู่ความเงียบสงัดในพริบตา

เจ้าอ้วนจางพูดด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง "เอ๊ะ นี่มันเพลิงแท้ของวิเศษเชียวนะ ทำไมถึงดับไปดื้อๆ ล่ะ?"

ตึก ตึก ตึก, ตึก ตึก ตึก

ที่ปลายทางเดิน จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา

สีหน้าของเจ้าอ้วนจางเปลี่ยนไปทันที เดิมทีที่นี่เงียบสงัดไร้สรรพเสียง แล้วจู่ๆ จะมีเสียงดังขึ้นมาได้อย่างไร!

"รู้อยู่แล้วว่าที่นี่มันทะแม่งๆ หรือว่าจะมีผีอยู่จริงๆ?" เจ้าอ้วนจางถอยหลังกรูด

ลู่อวี่ขมวดคิ้ว คนอื่นอาจจะแค่รู้สึกว่าอากาศรอบๆ มันเย็นยะเยือก แต่เขากลับสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน ถึงไอหยินที่แผ่ซ่านอยู่รอบบริเวณ

ไอหยินชนิดนี้ มีเพียงร่างของวิญญาณเท่านั้นที่จะแผ่ออกมาได้

และเป็นดังคาด ไม่นานนัก ที่ปลายสุดของทางเดินอันมืดมิด ก็ปรากฏร่างเงาดำนับไม่ถ้วนขึ้นมา

"โฮก โฮก!"

ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ ภายในปากเปล่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา

พวกมันคือกลุ่มวิญญาณเร่ร่อน ปกติจะล่องลอยไปมาอยู่ตามทางเดิน แต่เมื่อใดที่ค้นพบสิ่งมีชีวิต ก็จะปลดปล่อยรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอีกครั้ง

"พี่ชายใหญ่ ข้ากลัว!" หนิวหนิวรีบเอามือปิดตาทั้งสองข้างทันที

ลู่อวี่รีบวางหนิวหนิวลงบนพื้น บังตัวเธอไว้ด้านหลัง ส่วนสายตากลับจ้องประเมินฝูงวิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้

"บิดาลุยโบราณสถานมาตั้งมากมาย วันนี้ดันมาเจอผีเข้าจริงๆ ซะได้!" เจ้าอ้วนจางตกใจสุดขีด รีบประสานอินร่ายวิชาทันที

ปัง!

วิชาคาถาพุ่งออกไปพร้อมกับพลังปราณแท้อันดุดัน กลับทะลุผ่านร่างของวิญญาณเร่ร่อนไปโดยตรง

การกระทำนี้ดูเหมือนจะไปกระตุ้นความโกรธเกรี้ยวของวิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้เข้า ทันใดนั้นฝูงวิญญาณเร่ร่อนที่กำลังคำรามก็พุ่งกระโจนเข้าใส่เจ้าอ้วนจางทันที

เจ้าอ้วนจางตกตะลึง แต่ในมือก็รีบหยิบลูกประคำเส้นหนึ่งออกมาจากถุงมิติ

"กล้ามาแหยมกับบิดาเรอะ จะตีให้วิญญาณแหลกสลายไปเลย!" เจ้าอ้วนจางยื่นมือออกไปร่ายวิชาใส่ลูกประคำอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นลูกประคำทั้งเส้นก็เปล่งแสงสีทองอร่ามสว่างจ้า

บทสวดมนต์ของพระพุทธองค์ดังกึกก้องออกมาจากลูกประคำ พลันสาดแสงสีทองอันเจิดจ้ากวาดทับลงบนร่างของวิญญาณเร่ร่อนทั้งหมด

ซ่า ซ่า—

บนร่างของวิญญาณเร่ร่อนเหล่านั้นมีควันสีเขียวลอยกรุ่นขึ้นมาทันที วิญญาณเร่ร่อนหลายตนแผดเสียงร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา

"หึหึ กล้ามากำเริบเสิบสานต่อหน้าบิดา!" เจ้าอ้วนจางหัวเราะอย่างได้ใจ

แต่ในวินาทีนั้นเอง ลูกประคำเส้นนั้นกลับเปล่งแสงสีดำมืดมิดออกมาเป็นระลอก

แสงสีดำสายหนึ่งเริ่มกลืนกินผิวของลูกประคำอย่างช้าๆ เพียงไม่นาน ลูกประคำทั้งเส้นก็เริ่มกลายเป็นสีดำสนิท

แครก—

ลูกประคำแตกละเอียดคาตา

แสงสีทองสายนั้นสลายหายวับไปในพริบตา เมื่อวิญญาณเร่ร่อนปราศจากแสงแห่งพุทธะสาดส่อง พวกมันก็เริ่มพุ่งทะยานเข้ามาอย่างบ้าคลั่งไร้ความเกรงกลัวอีกครั้ง

เจ้าอ้วนจางหน้าถอดสี "บัดซบ วันนี้ข้าดันเตะโดนตอเข้าแล้ว!"

วิญญาณเร่ร่อนเหล่านั้นมีความเร็วสูงมาก เพียงพริบตาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวทุกคนแล้ว

และในตอนนั้นเอง ลู่อวี่ก็แค่นเสียงเย็นตวาดลั่น "หยุดอยู่ตรงนั้นให้หมด!"

(จบแล้ว)