บทที่ 30 - ข้าไม่สนใจสำนักเซียน

บทที่ 30 - ข้าไม่สนใจสำนักเซียน

หลังจากที่ลู่เหลิ่งซวงกลืนโอสถลงไปได้ไม่นาน นางก็สัมผัสได้ถึงพลังยาอันแข็งแกร่งที่พัดพาไปทั่วร่างกาย

พลังยานี้ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน เพียงชั่วพริบตา เส้นลมปราณทั้งหมดของลู่เหลิ่งซวงก็อัดแน่นไปด้วยพลังยา

ในขณะที่ลู่เหลิ่งซวงกำลังทำอะไรไม่ถูก นางก็สัมผัสได้ถึงมืออันหนาใหญ่คู่หนึ่ง วางทาบลงบนไหล่บอบบางของนาง แล้วพยุงนางให้ลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา

"พี่หญิง ทำใจให้สงบ ทำตามที่ข้าบอก" เสียงของลู่อวี่ดังมาจากด้านหลัง

เมื่อได้ยินเสียงของน้องชาย จิตใจของลู่เหลิ่งซวงก็สงบลงทันที นางพยักหน้าตอบรับ

จากนั้น ลู่อวี่ก็หันไปบอกคนอื่นๆ ว่า "พวกท่านออกไปก่อน ข้าจะขับพิษยาอ่อนกระดูกให้พี่หญิง!"

ฮูหยินอวี่โหรวยังไม่ทันหายตกตะลึงจากภาพแสงสีทองเมื่อครู่ ก็เห็นหมอเทวดาต่งผู้หยิ่งยโสค้อมตัวลง พลางกล่าวว่า "เช่นนั้นพวกข้าไปรอข้างนอก ไม่รบกวนซื่อจื่อน้อยแล้ว"

พูดจบ หมอเทวดาต่งก็พาลูกศิษย์เดินออกไป

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น ฮูหยินอวี่โหรวก็ให้พ่อบ้านพาทุกคนออกไป ส่วนตัวเองก็ปิดประตูห้องตามหลัง

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องก็เงียบสงบลงทันที

"พี่หญิง ตอนนี้ทำตามที่ข้าบอก โคจรปราณแท้ ทะลวงผนึกนั่นซะ!" ลู่อวี่ใช้นิ้วจี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผ่นหลังของลู่เหลิ่งซวง

ตึง!

ทันใดนั้น ปราณแท้อันเกรี้ยวกราดก็พวยพุ่งขึ้นมา กระแทกเข้าที่จุดตันเถียนของลู่เหลิ่งซวงโดยตรง

...

หน้าห้อง

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

แม้ฮูหยินอวี่โหรวจะร้อนใจ แต่ก็กลัวจะไปรบกวนลู่อวี่ จึงทำได้เพียงยืนรออยู่ด้านนอก

ส่วนบรรดาบ่าวไพร่ วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตากันแล้ว แม้จะไม่กล้าคุยกันเสียงดัง แต่ก็ยังกระซิบกระซาบกันอยู่ดี

ในตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออก

ทุกคนหยุดคุยกันแล้วหันไปมอง ก็พบว่าคนที่เปิดประตูออกมา กลับเป็นลู่เหลิ่งซวง!

เวลานี้ ลู่เหลิ่งซวงไม่มีท่าทีอ่อนแรงเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว นางกลับมาเป็นขุนพลแห่งกองทัพหลงอู่ผู้สง่างามดังเดิม

หลายคนสัมผัสได้ว่า กลิ่นอายของลู่เหลิ่งซวง ดูเหมือนจะลึกล้ำยากหยั่งถึงยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

"ท่านแม่ ข้าหายเป็นปกติแล้ว!"

ลู่เหลิ่งซวงเดินเข้าไปหาฮูหยินอวี่โหรว พร้อมรอยยิ้มหวานบนใบหน้า

อาจจะมีเพียงตอนที่อยู่ข้างกายครอบครัวเท่านั้น สาวงามน้ำแข็งผู้นี้จึงจะยอมเผยรอยยิ้มอันมีเสน่ห์เช่นนี้ออกมาได้

วันนี้ฮูหยินอวี่โหรวผ่านเรื่องราวมามาก นางอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความปีติยินดี

"ชายชราผู้นี้มีตาหามีแววไม่ ซื่อจื่อน้อยเป็นถึงอัจฉริยะ ภายหน้าย่อมต้องประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่แน่นอน แต่ชายชราผู้นี้ยังมีคำถามอีกข้อ อยากจะขอคำชี้แนะจากซื่อจื่อน้อย"

จู่ๆ หมอเทวดาต่งก็เปลี่ยนท่าที เอ่ยกับลู่อวี่ด้วยความเคารพนบนอบ

ทุกคนจึงหันไปมองลู่อวี่ ฮูหยินอวี่โหรวยิ่งน้ำตาคลอเบ้า วันนี้บุตรชายของนางได้มอบความประหลาดใจให้นางมากเหลือเกิน

"หากข้าเดาไม่ผิด สิ่งที่ซื่อจื่อน้อยหลอมออกมา น่าจะเป็นโอสถระดับสุดยอดใช่หรือไม่?" หมอเทวดาต่งเอ่ยถามเสียงเบา

ลู่อวี่พยักหน้า "ใช่แล้ว มันคือโอสถระดับสุดยอด"

หมอเทวดาต่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าโอสถระดับสุดยอดนั้นล้ำค่าเพียงใด แต่เขารู้ดี

ในวัยหนุ่มที่เดินทางรักษาผู้คนไปทั่ว แม้หมอเทวดาต่งจะไม่ได้ฝึกตน แต่ก็รู้ถึงความหายากของโอสถระดับสุดยอด

เขารู้ด้วยซ้ำว่า แม้แต่ในสำนักเซียน โอสถระดับสุดยอดก็มีเพียงหยิบมือ กระทั่งบางสำนักก็ไม่มีโอสถระดับสุดยอดเลยแม้แต่เม็ดเดียว

"ด้วยฝีมือการหลอมโอสถของซื่อจื่อน้อย หากไปยังสำนักเซียน ย่อมสามารถเป็นถึงศิษย์สายในได้อย่างสบายๆ" หมอเทวดาต่งทอดถอนใจ

สำนักเซียน!

แววตาของทุกคนเป็นประกายขึ้นมา

ฮูหยินอวี่โหรวเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า "หมอเทวดาต่ง ท่านพูดจริงหรือ?"

หมอเทวดาต่งลูบเคราพลางหัวเราะ "ฮูหยิน ข้าไม่พูดปดหรอก หากโอสถระดับสุดยอดเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือของซื่อจื่อน้อย ต่อให้เป็นเจ้าสำนักเซียนมาเห็นเข้า ก็ยังต้องเกรงใจซื่อจื่อน้อยอยู่หลายส่วนเลยล่ะ"

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

สำนักเซียนสำหรับพวกเขาแล้ว นั่นคือสถานที่ที่เหล่าเซียนเท่านั้นจึงจะเข้าไปได้!

แม้แต่เซียนยังต้องเกรงใจลู่อวี่งั้นหรือ?

"ขอโทษที ข้าไม่สนใจที่จะเข้าสำนักเซียนหรอก" จู่ๆ ลู่อวี่ก็เอ่ยขึ้น

(จบแล้ว)