บทที่ 16 - ถุงเก็บของ

บทที่ 16 - ถุงเก็บของ

ลู่อวี่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าเว่ยอ๋องจะมีสถานที่ซ่อนสมบัติอยู่ด้วย

"มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ข้าถูกเว่ยอ๋องเรียกตัวออกมา ก็บังเอิญเห็นเว่ยอ๋องเปิดทางลับนี้พอดี แต่เขาคงมั่นใจว่าข้าไม่มีทางหนีรอดไปได้ จึงไม่ได้ฆ่าปิดปากข้า" ขณะที่หญิงสาวพูด แววตายังคงแฝงความหวาดกลัวอยู่ไม่คลาย

สถานที่ซ่อนสมบัติของเว่ยอ๋องงั้นหรือ?

ลู่อวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล

ทางลับนี้ไม่ได้กว้างขวางนัก เดินผ่านได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ลู่อวี่เดินตามทางลับไปเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูใหญ่บานหนึ่ง

บนประตูมีแม่กุญแจคล้องอยู่ แต่ลู่อวี่กลับสังเกตเห็นว่า บนกุญแจเหล็กนั้นมียันต์แผ่นหนึ่งแปะอยู่ด้วย

"ยันต์อีกแล้วหรือ" ลู่อวี่พึมพำ ก่อนจะทาบมือลงบนแผ่นยันต์นั้นโดยตรง

วิ้ง...

ราวกับไปสัมผัสถูกค่ายกลอาคมอะไรบางอย่าง ยันต์แผ่นนั้นพลันเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าออกมาทันที

เป็นไปตามคาด นี่คือยันต์ลงอาคม หากมีใครคิดจะบุกรุกเข้าไป ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถเปิดประตูได้ แต่ยังจะถูกประตูบานนี้สะท้อนพลังโจมตีกลับมาอีกด้วย

"นี่คือยันต์ระดับแดนมังกรหรือ? แต่คุณภาพเทียบกับยันต์หลบหนีของหลิวเป่าก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย คงเป็นฝีมือของคนที่เพิ่งเข้าสู่ระดับแดนมังกรล่ะมั้ง"

ลู่อวี่วิเคราะห์โครงสร้างของยันต์แผ่นนี้ได้อย่างรวดเร็ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

เหนือระดับเซียนเทียนขึ้นไป ก็คือระดับแดนมังกร

ปราณแท้ทั่วร่างควบแน่นอยู่ที่ตันเถียน พวยพุ่งดุจเกลียวคลื่นในมหาสมุทร ราวกับไร้ที่สิ้นสุด

ผู้ฝึกยุทธ์ในระดับนี้ เพียงแค่หายใจเข้าออก ปราณแท้ก็ราวกับลมหายใจของมังกรยักษ์ ทรงพลังน่าเกรงขาม จึงได้ชื่อว่าระดับแดนมังกร

แคว้นเหลียงเป็นเพียงประเทศของมนุษย์ธรรมดา สำหรับแคว้นเหลียงแล้ว ระดับแดนมังกรก็คือเซียนในตำนาน สามารถควบคุมของวิเศษ เหาะเหินเดินอากาศได้

แต่สำหรับลู่อวี่ ในชาติก่อน ผู้ฝึกยุทธ์ระดับแดนมังกรเช่นนี้ เป็นเพียงตัวตนระดับล่างสุด ที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ

"ทำลาย!"

ที่ปลายนิ้วของลู่อวี่ปะทุปราณสีดำกลุ่มหนึ่งขึ้นมา พุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของค่ายกลบนแผ่นยันต์อย่างรวดเร็ว

ปุ!

ยันต์ถูกแทงจนเป็นรูโหว่ แสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาดับวูบลงทันที ยันต์ทั้งแผ่นค่อยๆ ลุกไหม้ ก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่าน

ปัง!

ลู่อวี่ถีบประตูจนเปิดออก กุญแจเหล็กที่สูญเสียการปกป้องจากยันต์ถูกลู่อวี่ถีบจนหักกระเด็น

เบื้องหน้าคือห้องโถงกว้างขวาง บนกำแพงฝังไข่มุกราตรีเอาไว้ แม้แสงแดดจะส่องไม่ถึง แต่ภายในก็ยังคงสว่างไสว

ภายในห้องโถงมีตู้จัดวางอยู่มากมาย เครื่องเคลือบ เครื่องหยก และรูปสลักหินนานาชนิด ถูกวางระเกะระกะอยู่บนตู้ ส่วนกองทองคำและอัญมณีล้ำค่า ก็กองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ

เว่ยอ๋องทำเรื่องชั่วร้ายมาตลอด วิธีการกอบโกยทรัพย์สินย่อมมีไม่น้อย

หากเป็นคนอื่นที่บุกเข้ามาในที่แห่งนี้ คงต้องตาลายกับความมั่งคั่งนี้แน่ แต่สำหรับลู่อวี่ กลับไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะมันเทียบไม่ได้เลยกับคลังสมบัติของเขาในอดีต

ลู่อวี่เดินตรงเข้าไปด้านในห้องโถง โดยไม่เหลือบมองทองคำและอัญมณีล้ำค่าเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ที่ด้านในสุดของห้องโถง มีตู้เรียงรายอยู่แถวหนึ่ง สิ่งที่วางอยู่ส่วนใหญ่เป็นโอสถ และชุดเกราะรวมถึงอาวุธชั้นยอด

ของเหล่านี้ล้วนเป็นของดีที่หาซื้อได้ยากในท้องตลาด แต่ลู่อวี่กลับไม่ชายตามอง

สายตาของเขาสะดุดเข้ากับถุงสีเทาหม่นใบหนึ่งที่มุมตู้

ถุงใบนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครแตะต้องมานานมากแล้ว บนพื้นผิวมีฝุ่นเกาะหนาเตอะ

"ที่แท้ก็ถุงเก็บของนี่เอง" ทันทีที่ก้าวเข้ามา ลู่อวี่ก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณ

ถุงเก็บของ ภายในมีพื้นที่มิติซ่อนอยู่ ใช้สำหรับเก็บสิ่งของ

สำหรับผู้ที่ก้าวข้ามระดับเซียนเทียน และเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนอย่างแท้จริงแล้ว ถือเป็นของที่มีกันแทบทุกคน เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปที่อยู่ต่ำกว่าระดับเซียนเทียน ของสิ่งนี้ถือเป็นของหายาก มักจะเกิดการแย่งชิงกันทุกครั้งที่ปรากฏขึ้น

ลู่อวี่ยังจำได้ว่า ชาติก่อนตอนที่เขายังอยู่แค่ระดับเซียนเทียน เขาก็เคยเข้าร่วมการแย่งชิงเช่นกัน

ตอนนั้นเขาอาศัยพลังที่แข็งแกร่ง ฝ่าฟันเอาชีวิตรอดออกมาได้ จึงจะแย่งชิงถุงเก็บของมาได้หนึ่งใบ

คิดไม่ถึงเลยว่า ในชาตินี้ จะได้มาอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

"เว่ยอ๋องพลังฝึกปรือต่ำต้อย สายตาสั้นแคบ จึงไม่รู้จักของสิ่งนี้ ของดีๆ ต้องมาถูกทิ้งขว้าง ช่างน่าเสียดายจริงๆ" ลู่อวี่ถอนหายใจยาว

สำหรับระดับพลังของเขาในตอนนี้ ของวิเศษและอาวุธวิญญาณที่ทรงพลังนั้น ควบคุมได้ยากมาก

ในทางกลับกัน ของวิเศษพื้นฐานที่สุดเช่นนี้ต่างหาก ที่เป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด

(จบแล้ว)