บทที่ 13 - ยืมพลังทะลวงด่าน

บทที่ 13 - ยืมพลังทะลวงด่าน

สีหน้าที่สงบนิ่งของลู่อวี่ ทำให้หลิวเป่ารู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจริงๆ

หลิวเป่ามากด้วยประสบการณ์ ในฐานะยอดฝีมือระดับเซียนเทียน เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็มาก แต่เขาไม่เคยพบเห็นใครที่เยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้มาก่อน

นี่มันผิดปกติแล้ว!

เขาคือยอดฝีมือระดับเซียนเทียน แถมยังเป็นถึงเซียนเทียนขั้นหก จะฆ่าไอ้เด็กหนุ่มที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนหนึ่งไม่ได้ได้อย่างไร!

แต่คนที่ตกใจที่สุด กลับเป็นลู่เหลิ่งซวงที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"นี่คือ... เสี่ยวอวี่หรือ?" ลู่เหลิ่งซวงพึมพำ

เมื่อวานตอนที่พบลู่อวี่ เขายังทำตัวเซ่อซ่าโง่เขลา น่าเวทนาอยู่เลย

แต่พอวันนี้นางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลู่เหลิ่งซวงกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า น้องชายของตนนางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ลู่เหลิ่งซวงฉลาดหลักแหลม แม้จะหมดสติไปตลอด แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ในใจก็คาดเดาเรื่องราวได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว

แต่ทว่า นางไม่อยากจะเชื่อเลย

อย่าว่าแต่ผู้คุ้มกันระดับเซียนเทียนอย่างหวังหมิงเลย กระทั่งกลุ่มยอดฝีมือโฮ่วเทียนขั้นเก้าพวกนั้น นางก็ยังยากที่จะเอาชนะได้

น้องชายของนางปีนี้เพิ่งจะสิบเจ็ดปี จะไปฆ่ายอดฝีมือมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

ในตอนนั้นเอง ลู่เหลิ่งซวงก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเซียนเทียนอันแข็งแกร่งของหลิวเป่าแล้ว

ต่างจากหวังหมิงที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นเซียนเทียน การที่หลิวเป่าสามารถขึ้นเป็นผู้บัญชาการตงฉ่าง ควบคุมลูกสมุนของตงฉ่างนับไม่ถ้วนได้นั้น นอกจากจะโหดเหี้ยมอำมหิตแล้ว ยังเป็นเพราะพลังฝึกปรือระดับเซียนเทียนขั้นหกอันกล้าแข็งของเขาอีกด้วย

ด้วยระดับพลังเช่นนี้ ต่อให้แต่งตั้งเป็นบรรดาศักดิ์โหว ก็ถือว่าเหลือเฟือแล้ว

ยอดฝีมือระดับนี้กำลังจะฆ่าน้องชายของตน ลู่เหลิ่งซวงใจหายวาบ ร้องตะโกนอย่างร้อนรน "เสี่ยวอวี่ ระวัง!"

ไม่ต้องรอให้ลู่เหลิ่งซวงเตือน สองมือของหลิวเป่าก็เต็มไปด้วยปราณแท้ที่พวยพุ่ง สองมือแปรสภาพเป็นกรงเล็บ พุ่งเข้าตะปบลู่อวี่ทันที

"กรงเล็บปีศาจหมื่นมายา!"

หลิวเป่าเปลี่ยนจากหมัดเป็นกรงเล็บ ปราณแท้เกาะติดอยู่บนมือทั้งสองข้าง ราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเหล็กนิล แข็งแกร่งทรงพลัง

แคว่ก แคว่ก แคว่ก!

เสื้อผ้าหรูหราบนร่างของลู่อวี่ถูกลมกรงเล็บฉีกขาดในชั่วพริบตา เผยให้เห็นกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง

ก่อนหน้านี้ แม้ลู่อวี่จะมีสติปัญญาไม่สมประกอบ แต่โชคดีที่ฮูหยินอวี่โหรวอบรมสั่งสอนบุตรมาเป็นอย่างดี นางจ้างครูฝึกฝีมือดีมาสอนวิชายุทธ์ภายนอกให้ลู่อวี่ตั้งแต่ยังเล็ก

ดังนั้น แม้ลู่อวี่จะมีพลังฝึกปรือเพียงโฮ่วเทียนขั้นหนึ่ง แต่สภาพร่างกายของเขากลับแข็งแกร่งกว่าพวกลูกหลานคนรวยเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อหลายเท่านัก

"ไอ้หนู ลงนรกไปอวดเก่งเถอะ!" ในแววตาของหลิวเป่าเผยจิตสังหารอย่างเต็มเปี่ยม กรงเล็บแหลมคมพัดพาพายุคลั่ง พุ่งเข้าตะปบที่หัวใจของลู่อวี่อย่างแรง

ลู่อวี่แค่นยิ้มเย็นชา ในเสี้ยววินาทีที่หลิวเป่ากำลังจะเข้าประชิดตัว จู่ๆ ปราณแท้สีขาวจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเขา

"ก็แค่โฮ่วเทียนขั้นหนึ่ง" ในแววตาของหลิวเป่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

แต่แล้ว หลิวเป่าก็ต้องตกตะลึง เมื่อพบว่าบนร่างของลู่อวี่ จู่ๆ ก็มีมังกรดำตัวหนึ่งปรากฏขึ้น

มังกรดำตัวนั้นราวกับมีชีวิต มันเลื้อยไปมาบนผิวหนังและกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของลู่อวี่ แผ่กลิ่นอายอันลี้ลับออกมาให้สัมผัสได้ลางๆ

"หึ เล่นงิ้วหลอกผี!" หลิวเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สายตาก็กลับมาดุดันโหดเหี้ยมดังเดิม

ก็แค่โฮ่วเทียนขั้นหนึ่ง ปราณแท้แค่นี้ จะไปมีลูกเล่นอะไรได้?

ฉึก!

กรงเล็บของหลิวเป่าแทงทะลุร่างของลู่อวี่ เลือดสาดกระเซ็น

"เสี่ยวอวี่!" ลู่เหลิ่งซวงร้องตะโกนด้วยความร้อนรน พยุงร่างอันอ่อนแอ ฝืนลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

แต่ในตอนนั้นเอง

สีหน้าของหลิวเป่าพลันเปลี่ยนไป โพล่งออกมาว่า "เป็นไปได้อย่างไร!"

มังกรดำเคลื่อนตัวช้าๆ ไปยังบาดแผลที่หลิวเป่าแทงทะลุร่างของลู่อวี่ มันอ้าปากกว้าง ราวกับจะงับมือของหลิวเป่าเอาไว้

หลิวเป่ารู้สึกราวกับว่ามือของตนจมลงไปในปลักโคลน ไม่สามารถดึงออกได้เลย

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ปราณแท้ของหลิวเป่ากำลังไหลออกไปอย่างรวดเร็ว!

"เจ้าใช้วิชามารอะไรกันแน่!" หลิวเป่ากรีดร้องเสียงแหลม

ลู่อวี่ไม่ได้ตอบเขา แต่กลับหลับตาลง สัมผัสถึงปราณแท้อันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ

เมื่อเส้นลมปราณในร่างกายสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ปราณแท้ระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ทะลวงผ่านคอขวดไปทีละด่านๆ

ตึง!

จู่ๆ ภายในร่างกายของลู่อวี่ก็เกิดเสียงอู้อี้ดังขึ้น จากนั้นลู่อวี่ก็ลืมตาขึ้น

ระดับพลังของลู่อวี่ อาศัยปราณแท้ของหลิวเป่า ทะลวงขึ้นสู่ระดับโฮ่วเทียนขั้นสองได้โดยตรง!

(จบแล้ว)