บทที่ 521 เจตจำนงแห่งจักรพรรดิน้ำแข็ง สู่การตื่นรู้แห่งอาชูร่า!

อนาคตคือความไม่แน่นอน

อาโทเบะรู้ซึ้งถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี

ในโลกนี้ไม่มีความสามารถในการทำนายอนาคตที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็น ‘มันสมองอัจฉริยะ’ ของชิโตเสะ หรือสัญชาตญาณและลางสังหรณ์อันเหนือธรรมชาติของโทคุงาวะ ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างความสามารถเหล่านี้ คือความแม่นยำในการคาดการณ์อนาคต

สำหรับอนาคตที่อาโทเบะมองเห็นนั้น มันขึ้นอยู่กับสายตาเชิงลึกและพลังใจของเขาเป็นหลัก

ข้อดีนั้นชัดเจน มันทำให้อาโทเบะสามารถเล่นกับคู่ต่อสู้ล่วงหน้าได้ มันเหมือนกับสนามฝึกซ้อมในความฝัน ทำให้เขารู้ความสามารถและจุดอ่อนของคู่ต่อสู้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ข้อเสียคือผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น

ตัวอย่างเช่น ในแต้มสุดท้ายของเซ็ตแรก แม้อาโทเบะจะชนะเกมนั้น แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าจากร่างกาย

นี่คือดาบสองคม

แม้อาโทเบะเองก็ยังไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะนำไปสู่อะไร

แต่ทว่า

ในเวลานี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น

มีเพียงสายตาเชิงลึกขั้นสุดยอด ที่เพียงพอจะเจาะทะลุอนาคตได้เท่านั้น ที่จะช่วยให้เขาเอาชนะสัตว์ร้ายจอมปัญหาที่อยู่ตรงหน้าได้

ในไม่ช้า

เมื่ออาคุสึเริ่มเสิร์ฟ การแข่งขันก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง อาคุสึที่พ่ายแพ้ในเซ็ตแรกและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมา เริ่มเปิดฉากบุกอย่างบ้าคลั่ง

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ลูกที่เขาตีทั้งดุดันและทรงพลัง ทำให้อาโทเบะปวดข้อมือและง่ามนิ้วชาไปหมดจากการจับไม้แร็กเกต

“สไตล์การเล่นของหมอนี่มันดุเดือดเกินไปแล้ว!”

แม้จะรู้ว่าอาคุสึเป็นสัตว์ร้าย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีสวนกลับของอีกฝ่ายตรงๆ ในตอนนี้ อาโทเบะก็ยังอดหวั่นเกรงไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้น”

ประกายแหลมคมวาบผ่านดวงตาที่หรี่ลงของเขา

ทันใดนั้น

เขาปลดปล่อยสายตาเชิงลึกออกมาอีกครั้ง เผชิญหน้ากับการโจมตีของคู่ต่อสู้อย่างกล้าหาญ จากนั้น ความสามารถในการมองทะลุอนาคตของเขาก็เริ่มทำงาน อาโทเบะจับจุดอ่อนของอาคุสึได้อีกครั้ง และใช้ลูกตีที่เจ้าเล่ห์และพิสดารตอบโต้คู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง

ตึก!

“15–15!”

ปัง!

“30–15!”

ตึก!

“30–30!”

ตึก!

“30–40!”

ตึก!

“เกม!”

“ทีมชาติญี่ปุ่น อาโทเบะ, 1–0 เปลี่ยนฝั่ง!”

ชั่วพริบตา อาโทเบะก็คว้าเกมแรกไปได้

ตาชั่งแห่งชัยชนะดูเหมือนจะเริ่มเอียงมาทางฝั่งเขา ผู้เล่นทีมสเปนรู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องนี้มาก ในขณะที่ตัวแทนทีมญี่ปุ่นส่วนใหญ่ตื่นเต้นกันสุดขีด

“อาโทเบะ!”

“อาโทเบะ!”

“อาโทเบะ!”

เหล่านักเรียนมัธยมต้น โดยเฉพาะสมาชิกทีมเฮียวเทย์ ต่างตะโกนเรียกชื่ออาโทเบะเสียงดังลั่น เสียงเชียร์เหล่านี้ ท่ามกลางฝูงชนนับหมื่น ไม่อาจสร้างแรงสั่นสะเทือนใดๆ ได้เลย

แต่ทว่า

มันกลับดังเข้าหูอาคุสึอย่างชัดเจน

“ไอ้หมอนี่...”

เขามองอาโทเบะด้วยสายตาเย็นชา แม้เขาจะไม่เคยแสดงความยึดติดกับการเป็นที่หนึ่งรองจากอิชิคาว่าสมัยอยู่ที่เฮียวเทย์ แต่ในเวลานี้ ความรู้สึกหงุดหงิดกลับพุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

อาคุสึไม่สบอารมณ์อย่างมาก

เขายอมรับได้ถ้าจะแพ้อิชิคาว่า

อีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวยิ่งกว่าเขาเสียอีก ดังนั้นการแพ้จึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย

แต่อาโทเบะเป็นใคร?

ก็แค่คุณหนูบ้านรวยที่เกิดมาคาบช้อนเงินช้อนทอง เริ่มต้นสูงเสียดฟ้า แต่เฮียวเทย์กลับไปไม่ถึงแม้กระทั่งรอบ 4 ทีมสุดท้ายของการแข่งขันระดับชาติในช่วงสองปีที่ผ่านมาด้วยซ้ำ

การแพ้ให้คนแบบนี้ ทำให้อาคุสึรู้สึกหงุดหงิดแทบบ้า!

“แมตช์นี้... ฉันจะไม่แพ้ และฉันแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!!!”

เขากำไม้แร็กเกตแน่น ดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ และออร่ารอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ผ้าคลุมสีเลือดที่แสดงถึงความเป็นทรราชค่อยๆ จางหายไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เขายอมแพ้แล้วเหรอ?”

ตัวแทนจากชาติต่างๆ บนอัฒจันทร์มองดูอาคุสึด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง ในความคิดของพวกเขา อีกฝ่ายดูไม่เหมือนผู้เล่นที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ แบบนั้น

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

ในขณะนี้ จากทิศทางของทีมกรีซ แม่ทัพซุสดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง และคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

“คนคนนี้ให้ความรู้สึก... อันตรายมาก!”

อันตราย?

จริงเหรอ?

ผู้เล่นทีมกรีซทำหน้าแปลกใจ

พวกเขารู้ความแข็งแกร่งของซุสดี เขาอยู่ห่างจากความเป็นมืออาชีพเพียงก้าวเดียว บางทีในอีกสองสามเดือน ชื่อของเขาอาจจะปรากฏในรายชื่อผู้เล่นอาชีพแล้วก็ได้

คนระดับนี้จะรู้สึกถึงอันตรายจากเด็กมัธยมต้นงั้นเหรอ?

ตึก!

ในขณะนี้

อาโทเบะเสิร์ฟอีกครั้ง

‘ทานน์ฮอยเซอร์เสิร์ฟ’ ที่ส่องประกายแสงหลากสีพุ่งออกไป ทำให้เฮอร์มีสที่อยู่ข้างๆ ซุสหรี่ตาลง

ลูกเสิร์ฟนั่นอีกแล้ว!

ในหัวของเขา หวนนึกถึง ‘ซีโร่–ชิกิ’ ที่เขาลำบากแทบตายกว่าจะทำลายได้ในรอบแบ่งกลุ่ม เมื่อเทียบกันแล้ว ลูกเสิร์ฟของอาโทเบะ แม้จะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่าเป็นระดับท็อป

อย่างน้อย เมื่อคู่ต่อสู้ตีออกมาในสภาพที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เฮอร์มีสก็ยอมรับกับตัวเองว่าเขาไม่มั่นใจที่จะตีคืนได้เหมือนกัน

วูบ!

แต่วินาทีถัดมา

อาคุสึก็ไปปรากฏตัวที่ด้านหน้าจุดตกของลูกเทนนิสในพริบตา

“ปฏิกิริยาเร็วมาก!!!”

ตัวแทนส่วนใหญ่จากชาติต่างๆ แสดงสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าความเร็วของอาคุสึดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น

“หมอนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!”

“จริง พรสวรรค์ของอาคุสึน่ากลัวมาก แต่อาโทเบะดูเหมือนจะมองสไตล์การเล่นของเขาออกหมดแล้ว ดังนั้นต่อให้เขาตามความเร็วของอาโทเบะทัน ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี”

“ใช่แล้ว การแข่งเทนนิสไม่ใช่แค่ว่าใครมีร่างกายแข็งแกร่งกว่า แล้วใครจะ... เดี๋ยวสิ นั่นมันอะไรน่ะ?!”

วินาทีถัดมา

ดวงตาของผู้พูดก็เบิกกว้างขึ้นทันที

ร่างเงาห้าร่างกำลังเหวี่ยงไม้แร็กเกตปรากฏขึ้นพร้อมกันที่ด้านหน้าจุดตกของลูกเทนนิส

“ห้า... อาคุสึห้าคน?!”

บนอัฒจันทร์ บิสมาร์กแห่งทีมเยอรมันอุทานโดยสัญชาตญาณ

“เดี๋ยวสิ นี่มันเทคนิคการตีพิเศษที่โอนิใช้ในรอบรองชนะเลิศไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่!”

ทว่า

คิวพีที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

“นี่ไม่ใช่เทคนิคการตีลูกเดียวหลายครั้ง เพราะร่างเงาพวกนี้... เป็นของจริงทั้งหมด!”

อะไรนะ?!

คำพูดของคิวพีทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นตกตะลึง

วูบ!

วูบ วูบ วูบ!!!

ในเวลาเดียวกัน

อาคุสึขยับตัว และทั้งห้าร่างก็ลงมือพร้อมกัน พวกเขาเหวี่ยงไม้แร็กเกตจากมุมที่แตกต่างกันและในท่วงท่าที่ต่างกัน หวดเข้าใส่ลูกเทนนิสขณะที่มันกำลังไถลไปกับพื้น

“อึก!”

ที่ฝั่งตรงข้าม อาโทเบะที่เสิร์ฟลูกทานน์ฮอยเซอร์ จ้องมองคู่ต่อสู้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ภาวะไร้ตัวตน!!!”

รวมถึงอาโทเบะ ตัวแทนทีมญี่ปุ่นทุกคนคุ้นเคยกับท่านี้เป็นอย่างดี การแข่งวอชชัฟเฟิลแมตช์ระหว่างอาคุสึกับเบียวโดอินยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเขา

เมื่อนึกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดของทั้งสองในตอนนั้น หัวใจของพวกเขาก็สั่นสะท้าน

ภาวะไร้ตัวตน!

ความสามารถอันทรงพลังที่ก้าวข้ามสัมผัสทั้งห้า เหนือกว่าจิตสำนึกของมนุษย์ปกติ และเข้าสู่ระดับที่ลึกซึ้งมาก!

ในเวลานี้ ร่างเงาของอาคุสึทั้งห้าร่าง ล้วนเป็นของจริง ทว่า อาโทเบะสามารถล็อกเป้าได้พร้อมกันอย่างมากที่สุดแค่สี่ร่างเท่านั้น

พลาดไปแม้แต่ร่างเดียว ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้!

“ไม่มีทางเลือก!”

ชั่วพริบตา อาโทเบะตัดสินใจ เขาเร่งสายตาเชิงลึกจนถึงขีดสุด พยายามมองให้เห็นมุมหนึ่งของอนาคต เพื่อหาจุดอ่อนของสถานะ ‘ภาวะไร้ตัวตน’ ของอาคุสึ

วูบ!

วูบ วูบ วูบ!!!

ทว่า

ทันทีที่เขาขยายขอบเขตสายตา ลำแสงสีดำก็พุ่งผ่านเขาไป อาโทเบะเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปที่ต้นกำเนิดแสงด้านหลังลำแสงนั้นอย่างตั้งใจ ต้องการทะลวงขีดจำกัดและมองเห็นความเปลี่ยนแปลงในอนาคต

ตึ้ง!

แต่วินาทีถัดมา

เสียงปะทะของโลหะหนักหน่วงก็ดังขึ้น จิตวิญญาณของอาโทเบะดูเหมือนจะชนเข้ากับประตูที่ปิดตาย และพร้อมกับเสียงครืนคราง ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นเข้ามา ทำให้อาโทเบะที่ทำท่าจะเหวี่ยงไม้ต้องเอามือกุมหัวโดยสัญชาตญาณ

ปัง!

จากนั้น

ลูกตีโต้กลับของอาคุสึ ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ก็กระแทกลงระหว่างขาของอาโทเบะ

“0–15!”

“อาโทเบะ (กัปตัน)!!!”

ผู้เล่นทีมญี่ปุ่นอุทานขึ้นโดยสัญชาตญาณ

และโค้ชอย่างคุโรเบะและไซโต้ก็รู้สึกใจหายวาบ

“อาโทเบะคุง เธอโอเคไหม?”

ไซโต้อดถามไม่ได้

คนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าเป็นห่วงเช่นกัน

“ไม่ ผมไม่เป็นไร”

อาโทเบะโบกมือ ฝืนยืนให้มั่นคง แต่ความกังวลในสายตาคนอื่นไม่ได้จางหายไป ในทางกลับกัน หัวใจของพวกเขากลับยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

คาจิ โอมาการิ และคนอื่นๆ ต่างทำหน้างงงวย

“น่าจะเป็นผลสะท้อนกลับทางจิตใจ”

เบียวโดอินที่สังเกตปฏิกิริยาของอาโทเบะอยู่ เอ่ยเสียงเข้ม

“พลังจิตที่แข็งแกร่งสามารถแทรกแซงความเป็นจริงได้ แต่ในทำนองเดียวกัน มันก็จะสร้างภาระมหาศาลให้กับผู้ใช้เองด้วย”

ท้ายที่สุดแล้ว ตัวตนที่มีจิตใจดั่งเหล็กกล้าอย่างโพลค์ อาจจะปรากฏตัวเพียงหนึ่งคนในรอบทศวรรษในวงการเทนนิสอาชีพ

และสถานะของอาโทเบะก็แปลกประหลาดมาก

เบียวโดอินคาดเดามาตลอดว่าอีกฝ่ายมองทะลุสไตล์การเล่นของอาคุสึได้อย่างไร ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาโทเบะน่าจะปลดปล่อยพลังจิตออกมามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ผ่านวิธีการบางอย่าง

แต่ตอนนี้

เมื่อเผชิญกับการระเบิดพลังของอาคุสึ อาโทเบะที่ไม่สามารถมองทะลุการกระทำของคู่ต่อสู้ได้อีกต่อไป จึงได้รับผลสะท้อนกลับ

จริงดังคาด

ในการแข่งหลังจากนั้น อาคุสึที่ปลดปล่อย ‘ภาวะไร้ตัวตน’ ก็กดดันอาโทเบะที่มีสภาพจิตใจย่ำแย่ได้อย่างสมบูรณ์

ในเวลาไม่ถึง 15 นาที

เมื่อลูกตบสมาชของอาคุสึตกถึงพื้น กรรมการก็ประกาศ

“จบเซ็ตที่สอง ทีมชาติสเปน อาคุสึ เป็นฝ่ายชนะ คะแนน 6–1!”

การสังหารหมู่!

การสังหารหมู่ที่สมบูรณ์แบบและเด็ดขาด!

เมื่อเทียบกับเซ็ตแรก อาโทเบะถูกอาคุสึบดขยี้อย่างสิ้นเชิงในเซ็ตที่สอง ยกเว้นฟอร์มอันยอดเยี่ยมในเกมแรก เขาไม่มีพลังที่จะตอบโต้ได้เลยตลอดเวลาที่เหลือ

“เป็นอะไรไป เจ้าหนู?”

มิฟุเนะที่ลุกจากเก้าอี้ มองอาโทเบะที่เอาผ้าขนหนูเปียกคลุมหัวและเงียบไป แล้วเอ่ยเย้าแหย่

“หมอนั่นเป็นอดีตเพื่อนร่วมทีมของแกไม่ใช่เหรอ? โดนมันกดหัวอยู่ได้?”

“อึก...”

อาโทเบะไม่ตอบ

ในเวลานี้ หัวของเขายังคงเต้นตุบๆ เพราะในแมตช์ก่อนหน้านี้ แม้จิตใจจะได้รับผลกระทบ แต่เขาก็ยังพยายามใช้สายตาเชิงลึกขั้นสุดยอดเพื่อมองทะลุการเคลื่อนไหวของอาคุสึอยู่หลายครั้ง

ทว่า

ทุกครั้งที่พยายาม เขาก็จะได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรงเพราะมองไม่ทะลุ และสมองของเขาก็รู้สึกราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ทรมานอย่างเหลือเชื่อ

ผลก็คือ พอจะได้พักหายใจ โค้ชของเขากลับมาเยาะเย้ยซ้ำเติม สิ่งนี้ทำให้อาโทเบะรู้สึกหงุดหงิดมาก และไม่อยากจะสนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“กลัวจนหัวหดแล้วเหรอ? ไม่กล้าแม้แต่จะเถียงฉันเนี่ยนะ?”

มิฟุเนะส่ายหน้า

“ดูท่าเจ้าหมอนั่นคงคิดผิด ในฐานะกัปตันของเฮียวเทย์ แกไม่มีคุณสมบัติเลยสักนิด!”

พูดจบ

มิฟุเนะที่พิงผนังอยู่ ก็หยิบน้ำเต้าเหล้าออกมาดื่มคนเดียวหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจของคนอื่น

“หืม?”

แต่อาโทเบะกลับเงยหน้าขึ้นกะทันหัน และหันไปมองทางพื้นที่พักของทีมญี่ปุ่น ทันใดนั้น สายตาของเขาก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชา

ชั่วพริบตา

ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปในอากาศ ทำให้อาโทเบะสั่นสะท้านโดยสัญชาตญาณ แต่มันก็ช่วยทำให้จิตใจที่สับสนและหงุดหงิดของเขาสงบลงในทันที

โอจิ สึกิมิตสึ!

กัปตันในตำนานแห่งเฮียวเทย์!

คนแรกที่นำพาเฮียวเทย์เข้าสู่การแข่งขันระดับชาติ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เฮียวเทย์ภายใต้อาโทเบะ แม้จะยังเป็นหนึ่งในสองทีมท็อปของคันโต แต่ในระดับประเทศกลับธรรมดามาก

ในขณะนี้

โอจิที่อยู่ไกลออกไป กำลังมองเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

วูบ!

แต่อาโทเบะราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

เพราะเขาอ่านปากอีกฝ่ายออก

‘อาโทเบะ เคโงะ’

‘นี่คือความมุ่งมั่นที่นาย ในฐานะกัปตันเฮียวเทย์ แสดงออกมางั้นรึ?’

คำพูดไร้เสียงเหล่านี้ระเบิดก้องในหัวของอาโทเบะราวกับฟ้าผ่า

“ความมุ่งมั่น?”

ทันใดนั้น

อาโทเบะลุกขึ้นยืน สายตาเย็นชาจ้องมองไปฝั่งตรงข้าม ล็อกเป้าไปที่อาคุสึ

วูบ!

วินาทีต่อมา

ออร่าสีทองแผ่ซ่านไปในอากาศอีกครั้ง อาโทเบะปลดปล่อยออร่าอันทรงพลัง ก้าวลงสู่สนาม ในเวลานี้ ลึกๆ ในใจ เขาได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง

“ฉันจะไม่ยอมให้มีความเสียใจหลงเหลืออยู่ ในแมตช์สุดท้ายนี้!”

จากนั้น

การแข่งขันก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

อาโทเบะดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่รักษามาดการบุกที่สง่างามและฉูดฉาดเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่กลับเปิดฉากบุกใส่อาคุสึอย่างดุเดือดราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นขึ้นอีกตัวหนึ่ง

วูบ!

วูบ วูบ วูบ!!!

แต่ทุกครั้งที่อาคุสึใช้ ‘ภาวะไร้ตัวตน’ ห้าร่าง อาโทเบะก็จะถูกแช่แข็งจนขยับไม่ได้ และทำได้เพียงเป็นฝ่ายตั้งรับเท่านั้น

แต่ถึงกระนั้น สายตาอันดุดันของอาโทเบะก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

สายตาเชิงลึก!

เขาปลดปล่อยสายตาเชิงลึกขั้นสุดยอด ล็อกเป้าคู่ต่อสู้ ในขณะเดียวกัน ทุกครั้งที่มองไม่ทะลุ ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงก็แผ่ซ่าน ทำให้อาโทเบะหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

แต่เขาไม่หยุด

เขาถือว่าแมตช์นี้เป็นเทนนิสแมตช์สุดท้ายในชีวิต เขาไม่เลือกที่จะถอย แต่กลับกระตุ้นศักยภาพทางจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชั่วพริบตาเดียว

อาคุสึก็ชนะไปแล้ว 3 เกม

และอาโทเบะ เนื่องจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัด พลังกายจึงลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อแขนสั้นสีแดงดำของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขาดูเหมือนเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากน้ำ สภาพดูไม่ได้เลย

ก้าวย่างที่ไม่มั่นคงดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

แต่ทว่า

อาโทเบะก็ยังไม่ยอมแพ้

“นี่คือเทนนิสของฉัน”

“เทนนิสที่เป็นของฉัน อาโทเบะ เคโงะ”

“ดูให้ดี นี่คือความมุ่งมั่นของฉัน!”

วูบ!

ทันใดนั้น

ออร่าสีทองรอบตัวอาโทเบะดูเหมือนจะลุกไหม้ และเปลวเพลิงที่ม้วนตัวก็กลืนกินร่างของเขาเข้าไป

“ฮึ”

ที่ฝั่งตรงข้าม

อาคุสึซึ่งออกจากสถานะ ‘ภาวะไร้ตัวตน’ และได้สิทธิ์เสิร์ฟ แววตาเย็นชาวาบผ่านดวงตา

“การดิ้นรนที่ไร้ความหมาย”

วูบ!

จากนั้น

เขาโยนลูกเทนนิสขึ้นสูง

ภายใต้สายตาเคร่งขรึมของผู้เล่นทีมญี่ปุ่น เขาหวดลูกเทนนิสออกไปเต็มแรง

ปัง!

เสียงระเบิดหนักหน่วงดังขึ้น

ลูกเทนนิสพุ่งออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

แทบทุกคนเชื่อว่าอาโทเบะในสภาพปัจจุบันคงไม่สามารถรับลูกเสิร์ฟนี้ได้แน่

ฟึ่บ!!

แต่วินาทีถัดมา

ออร่าสีทองที่ม้วนตัวอยู่จู่ๆ ก็ขยายออก และโดยไม่มีสัญญาณเตือน มันก็เข้าห่อหุ้มลูกเทนนิสไว้

“หืม?”

อาคุสึรู้สึกถึงความผิดปกติ เลิกคิ้วขึ้นโดยสัญชาตญาณ

เมื่อมองดูการปกคลุมของออร่าสีทองที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ในพริบตาเดียว มันก็ครอบคลุมพื้นที่ที่เขาอยู่ด้วย อาคุสึรู้สึกถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ

ดูเหมือนว่ามีสิ่งที่น่ากลัวบางอย่างกำลังก่อตัว พร้อมที่จะกระโจนออกมาจากหลังม่านเพลิงสีทองได้ทุกเมื่อ

พรึ่บ!

จริงดังคาด

ทันทีที่ความคิดของอาคุสึแล่นผ่าน

ลูกเทนนิสขนาดยักษ์ราวกับภูเขา ก็ปรากฏขึ้นกะทันหัน บดขยี้ลงมาใส่เขาจากกลางอากาศ

“ความรู้สึกนี้...”

ในขณะนี้

ความรู้สึกอันตรายในใจของอาคุสึถูกปลดปล่อยออกมาจนถึงขีดสุด

วูบ!

ทันใดนั้น

เขาเงยหน้าขวับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือศีรษะ

เขาเห็นดวงตาคู่มหึมาที่เย็นชาคู่หนึ่งบนท้องฟ้าสลัว กำลังมองลงมาที่เขาอย่างสงบนิ่ง

เพียงแค่แวบเดียว

มันทำให้อาคุสึเกิดภาพลวงตาว่าวิญญาณของเขาถูกแช่แข็ง

ตึก!

ในความเป็นจริง

แสงสีทองเบ่งบานขึ้นข้างกายอาคุสึโดยไร้สัญญาณเตือน และเขาซึ่งยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ก็ไม่แสดงปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ เลย

“0, 0–15!”

กรรมการบนเก้าอี้สูงประกาศด้วยความลังเลเล็กน้อย

วูบ!

และอาคุสึก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่อาโทเบะฝั่งตรงข้าม ซึ่งออร่าสีทองรอบตัวได้จางหายไป และบรรยากาศรอบตัวกลับลึกล้ำและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจพรรณนาได้

“หรือว่า...”

โอชิตะริและชิชิโดสบตากัน กระซิบกระซาบกันว่า

“หนทางสู่อาชูร่า?!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล