บทที่ 354 - เก็บหอคอยทองคำดำ สองลัทธิร่วมมือ

บทที่ 354 - เก็บหอคอยทองคำดำ สองลัทธิร่วมมือ

ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากเจียงฝาน

ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ภายในหอคอยทองคำดำ

มอร์กำลังมองดูเจียงฝานที่อยู่ในห้องด้วยความร้อนรน

ตอนนี้หวงเชียนอวี่ที่อยู่ข้างนอกกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่เจียงฝานที่อยู่ข้างในกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

ทว่าในตอนนั้นเอง ดวงดาวที่ลอยอยู่ตรงหน้าเจียงฝานภายในห้องก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

จากนั้นมอร์ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนอันไพเราะ

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้ารับการทดสอบที่ผ่านการประเมินในครั้งนี้ สำเร็จการฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับสุริยัน เคล็ดวิชาดาราตลบนภาจนบรรลุขั้นเชี่ยวชาญ"

ครืด

เมื่อประตูห้องเปิดออก เสียงหวานใสของมอร์ก็ดังขึ้นข้างหูของเจียงฝาน

"เจียงฝาน นายเก่งมากเลย เคล็ดวิชาระดับสุริยันนี้นายใช้เวลาไม่ถึงสิบวันก็เรียนรู้จนถึงขั้นเชี่ยวชาญได้แล้ว"

"ฉันจำได้ว่าเวลาเฉลี่ยในการฝึกเคล็ดวิชาระดับสุริยันให้ถึงขั้นเชี่ยวชาญต้องใช้เวลาตั้งสิบปีเชียวนะ"

หลังจากตบมือด้วยความดีใจ มอร์ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นร้อนรนอีกครั้ง

"ตายจริง เกือบลืมไปเลย รีบหน่อยเถอะ เพื่อนของนายกำลังตกอยู่ในอันตราย"

จากนั้น เจียงฝานก็มองเห็นการต่อสู้ในช่วงท้ายที่เกิดขึ้นด้านนอกผ่านหน้าจอภายในหอคอยทองคำดำ

เขาตั้งใจจะออกไปช่วยหลายครั้ง แต่ก็ถูกเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นด้านนอกขัดจังหวะเสียก่อน

จนกระทั่งเยี่ยนชิวสุ่ยและคนอื่นๆ เดินทางมาถึง เจียงฝานถึงได้คลายความกังวลลง

"มอร์ นั่นคือชาวดาวต้านฮุยงั้นเหรอ ร่างจริงของพวกมันไม่ได้มา แต่ส่งมาแค่ภาพฉายใช่ไหม"

"เจียงฝาน นี่คือทักษะมิติที่พวกเขาถนัด เรียกว่าการฉายภาพมิติ ความจริงแล้วร่างจริงของพวกเขาอยู่ห่างออกไปไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรนี่แหละ"

"พวกเขาใช้การทำเครื่องหมายมิติที่ตำแหน่งของร่างจริงและตำแหน่งของภาพฉาย เพื่อให้สามารถสลับตำแหน่งกันได้อย่างอิสระ"

"เมื่อถูกศัตรูโจมตี พวกเขาจะใช้เครื่องหมายนั้นเพื่อถอยกลับไปยังตำแหน่งของร่างจริงในพริบตา ทิ้งไว้เพียงภาพฉายที่มีความสมจริงสูง ณ ตำแหน่งเดิม"

"และหลังจากการโจมตีผ่านพ้นไป ร่างจริงของพวกเขาก็จะกลับมายังตำแหน่งภาพฉายที่ทำเครื่องหมายไว้อีกครั้ง"

"พวกเขาถนัดใช้ลูกไม้ลวงตาแบบนี้แหละ"

"ตอนที่พวกมันบุกโจมตีดาวมอร์ของเรา พวกเราก็เสียท่าให้กับลูกไม้สารพัดรูปแบบของพวกมันนี่แหละ"

มอร์อธิบายให้เจียงฝานฟังขณะที่จ้องมองหน้าจอ

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ดูเหมือนว่าหลังจากที่ดาวมอร์ถูกดาวต้านฮุยทำลาย มอร์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาก็ได้ทำการศึกษาจุดอ่อนของชาวดาวต้านฮุยมาไม่น้อยเลยทีเดียว

"แล้วจะแก้ทางพวกมันได้ยังไงล่ะ"

เจียงฝานมองหน้ามอร์พร้อมกับถามอย่างจริงจัง

กุญแจสำคัญในตอนนี้คือต้องหาทางทำลายทักษะมิติของสองคนนี้ให้ได้

หากปล่อยให้อยู่ในสถานะที่โจมตีไม่โดนแบบนี้ ชาวดาวต้านฮุยทั้งสองคนก็จะอยู่ในจุดที่ไม่มีวันแพ้

มอร์บินขึ้นไปเกาะบนหัวของเจียงฝาน ยืดอกเชิดหน้าพูดด้วยความภาคภูมิใจ

"ง่ายนิดเดียว ถ้าพวกมันอยากจะได้หอคอยทองคำดำหลังนี้ล่ะก็ พวกมันจะต้องเผยร่างจริงออกมา ถึงตอนนั้นนายก็ใช้เคล็ดวิชาดาราตลบนภาจัดการพวกมันรวดเดียวเลย"

"เคล็ดวิชาดาราตลบนภา จัดการพวกมันโดยตรงเลยเหรอ"

เจียงฝานเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่แน่ใจอย่างเห็นได้ชัด

สองคนนี้ดูมั่นใจมาก ระดับพลังก็น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับเทพยุทธ์

แล้วตัวเขาที่มีพลังแค่ระดับไท่โต่วขั้นกลางจะสามารถจัดการพวกมันได้โดยตรงเลยงั้นเหรอ

เมื่อเห็นความกังวลในใจของเจียงฝาน มอร์ก็ตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ

"นายไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกมันเต็มที่ก็มีระดับพลังแค่ไท่โต่วเท่านั้นแหละ ดูจากหน้าตาก็รู้แล้วว่าเป็นหน่วยสอดแนมของดาวต้านฮุย"

"ไอ้หัวโตนั่นมีสัมผัสที่เฉียบคม ส่วนไอ้จมูกยาวก็มีประสาทดมกลิ่นที่ดีเลิศ"

"ลักษณะพวกนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของทหารสอดแนมเลยนะ"

"พวกมันถูกดาวต้านฮุยส่งออกมาเพื่อค้นหาแก่นแท้ดวงดาวของดาวมอร์ ระดับความแข็งแกร่งก็จัดอยู่ในระดับกลางๆ ของดาวต้านฮุยเท่านั้นแหละ"

เจียงฝานนิ่งอึ้ง

ทหารสอดแนมที่มีระดับพลังไท่โต่ว กลับจัดอยู่ในระดับกลางๆ ของดาวต้านฮุย แล้วยอดฝีมือของดาวต้านฮุยจะมีระดับพลังน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน

ต้องรู้ไว้ว่ายอดฝีมือระดับไท่โต่วบนดาวสีน้ำเงินนั้นถือเป็นหนึ่งในร้อยอันดับแรก ซึ่งก็คือจุดสูงสุดของปิระมิด

แต่ยอดฝีมือระดับนี้เมื่ออยู่บนดาวต้านฮุยกลับเป็นได้แค่หน่วยสอดแนมเท่านั้น

ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกมันจะสามารถทำลายล้างดาวเคราะห์ดวงอื่นได้อย่างง่ายดาย

พลังความแข็งแกร่งของพวกมันช่างน่ากลัวเกินไปจริงๆ

ในเวลานี้มอร์ไม่รู้เลยว่าเจียงฝานกำลังคิดอะไรอยู่ เธอกระโดดลงมาลอยตัวอยู่ตรงหน้าเจียงฝาน เอียงคอแล้วถามว่า

"เจียงฝาน ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานมืดในตัวนาย นายมีผลึกพลังงานมืดใช่ไหม"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงฝานก็ชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็นึกถึงคริสตัลสีดำที่ดรอปมาจากการสังหารแมลงต้นกำเนิดกลายพันธุ์และแมลงต้นกำเนิดก่อนหน้านี้

"หมายถึงอันนี้หรือเปล่า"

เจียงฝานหยิบคริสตัลสีดำออกมาให้ดู

"ใช่แล้ว คริสตัลพวกนี้เรียกว่าผลึกพลังงานมืด พอนายดูดซับมันเข้าไป ร่างกายของนายก็จะมีพลังงานมืดเกิดขึ้น จากนั้นนายก็ใช้พลังงานมืดแทนพลังหยวนเพื่อขับเคลื่อนเคล็ดวิชาดาราตลบนภา มันก็จะสามารถปลดปล่อยอานุภาพที่แข็งแกร่งออกมาได้"

ณ พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์

"เจียงฝาน นายปลอดภัยดี"

"ไอ้หนู ทำเอาเทพยุทธ์กังวานเป็นห่วงแทบแย่"

"เป็นคนรุ่นใหม่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ สง่างามมาก"

เมื่อสามเทพยุทธ์เห็นเจียงฝานปรากฏตัว ความกังวลในใจก็ลดลงไปมาก

เจียงฝานพยักหน้ารับเล็กน้อย

"พวกท่านรอสักครู่นะครับ พอสองคนนั้นตาย การแยกมิติก็จะสลายไปเอง"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน

ต่างก็เห็นความตกตะลึงในแววตาของกันและกัน

ความแข็งแกร่งของมนุษย์ต่างดาวสองคนนั้นพวกเขาก็เห็นมากับตาแล้ว

ลูกไม้แพรวพราว แปลกประหลาดเกินคาดเดา

แต่เจียงฝานกลับลงมือเพียงครั้งเดียวก็สามารถสยบสองคนนั้นได้ แถมยังใช้วิธีที่พวกเขาทั้งสามคนไม่เคยเห็นมาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะทึ่งในความสามารถของเขา

ในขณะนั้น เจียงฝานเดินเข้าไปหาหวงเชียนอวี่

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าของหวงเชียนอวี่ เจียงฝานก็ถอนหายใจยาว

เจียงฝานได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากมอร์แล้ว

"เธอเข้าไปพักผ่อนข้างในก่อนเถอะ พี่ชายของเธออาจจะยังมีทางรอด"

เจียงฝานพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหวงเชียนอวี่ก็พลันสว่างไสวขึ้นมา

"จริงเหรอคะ"

เจียงฝานยิ้มและพยักหน้า

หวงเชียนอวี่เริ่มมีความหวัง มนุษย์อาจจะไม่มีทางรักษา แต่บางทีมอร์อาจจะมีวิธีก็เป็นได้

เมื่อคิดถึงความสามารถอันน่าเหลือเชื่อของมอร์ หวงเชียนอวี่ก็ยิ้มออกทั้งน้ำตา

เจียงฝานใช้นิ้วชี้ไปข้างหน้า พริบตาเดียว ร่างของหวงเชียนอวี่รวมถึงเปลวเพลิงในมือของเธอก็หายไปจากจุดนั้น และถูกส่งเข้าไปในหอคอยทองคำดำ

จากนั้น พลังจิตอันมหาศาลก็หลั่งไหลออกมาห่อหุ้มหอคอยมารทมิฬเอาไว้

ครืน ครืน

ท่ามกลางพื้นดินที่สั่นสะเทือน

ดินที่ปกคลุมอยู่ภายนอกหอคอยมารทมิฬอย่างแน่นหนาก็ค่อยๆ หลุดร่อนออกมาราวกับการผลัดคราบ

ในที่สุด วัตถุรูปทรงพีระมิดสีดำก็ลอยออกมาจากหอคอยมารทมิฬ

ไม่นาน หอคอยสีดำก็หดตัวลงจนมีขนาดเท่าปลายนิ้ว และพุ่งเข้าไปหลอมรวมอยู่ตรงกลางหว่างคิ้วของเจียงฝาน

เมื่อเห็นดังนั้น

รังสีอำมหิตก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของทูตเทวะ

สมบัติล้ำค่าที่เขาเฝ้าปกป้องมานานนับร้อยปีแต่กลับไม่ได้ครอบครอง บัดนี้กลับถูกไอ้หนุ่มตรงหน้าแย่งชิงไปเสียแล้ว

และดูเหมือนว่าความลับที่ซ่อนอยู่ภายในหอคอยสีดำแห่งนี้จะตกเป็นของเจียงฝานไปแล้วด้วย

วิธีการที่เจียงฝานใช้กลืนกินยอดฝีมือต่างดาวสองคนไปเมื่อครู่ จะต้องเป็นทักษะที่ได้มาจากหอคอยสีดำนี้อย่างแน่นอน

ของวิเศษที่ฝืนลิขิตสวรรค์ขนาดนี้ จะยอมให้มันถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร

ในตอนนั้นเอง

เสียงส่งกระแสจิตของไลรีน่าก็ดังขึ้นข้างหูทูตเทวะ

"ท่านทูตเทวะ ไอ้เด็กนี่มันแย่งวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของพวท่านไปแล้ว ทำไมพวกเราไม่ร่วมมือกันจัดการพวกมันล่ะ เสร็จแล้วค่อยมาแบ่งผลประโยชน์กันดีไหม"

ทูตเทวะแห่งลัทธิรัตติกาลกวาดสายตามองไปรอบๆ

ฝั่งเขามีเทพยุทธ์สองคน ไท่โต่วห้าคน และมหาปรมาจารย์อีกสองคน

ส่วนฝ่ายตรงข้ามมีเทพยุทธ์เพียงคนเดียว ภาพฉายเทพยุทธ์สองคน และเจียงฝานอีกหนึ่งคน

ฝ่ายเขาได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ขอแค่ระวังเคล็ดวิชาประหลาดของเจียงฝานเอาไว้ก็พอ

ดังนั้น ทูตเทวะจึงตอบกลับกระแสจิตไปว่า

"ตกลงตามนั้น แต่หลังจากงานสำเร็จ หอคอยสีดำหลังนั้นต้องตกเป็นของฉัน"

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว"

[จบแล้ว]