บทที่ 12 ไอ้น้องชาย อย่าเพิ่งวู่วาม

ทีตอนนี้ล่ะมาเรียกพี่!

จางเหิงแอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่เปิดนาฬิกาจับเวลาไว้ ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะครบหนึ่งชั่วโมงในการสตรีมคู่

ชาวเน็ตยังคงรัวคอมเมนต์กันไม่หยุด บางคนถึงกับขอให้จางเหิงร้องเพลง 'มอบให้พวกคุณ' เมื่อกี้อีกรอบ

อย่าว่าแต่ร้องอีกรอบเลย ให้ร้องอีกสิบรอบก็ไม่มีปัญหา

แต่จะปั่นน้ำมากเกินไปก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าร้องเพลงกินหน้ากระดาษไปสามพันคำคนอ่านคงได้ด่าเปิงแน่

"พี่หกคะ ทางนี้ค่ะ ทางนี้!"

ในหน้าจอแบ่งครึ่งต่งเฮ่อยังคงโบกไม้โบกมือไม่หยุดราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้จางเหิงสังเกตเห็นเธอได้ง่ายขึ้น

พี่หกงั้นเหรอ

สรรพนามนี้ฟังดูทะแม่งๆ พิกลนะ!

"ขอบคุณสำหรับของขวัญจากทุกคนนะครับ เอ่อ..."

ขณะที่จางเหิงกำลังพูด เอฟเฟกต์จรวดก็แล่นผ่านหน้าจอไปอีกหนึ่งลูก

[ต่งเฮ่อยิงจรวดในห้องไลฟ์สตรีมของสตรีมเมอร์พี่หก...]

จางเหิงอดหัวเราะไม่ได้ "เห็นแล้วครับ เห็นแล้ว ขอบคุณน้องต่งเฮ่อมากครับ เพลง 'มอบให้พวกคุณ' เมื่อกี้ ขอมอบให้กับคุณกุมชะตาฟ้าดินและคู่หมั้นที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ ขอให้การแต่งงานในวันพรุ่งนี้ของทั้งคู่เป็นคู่สร้างคู่สม สามีร้องภรรยาคลับคล้ายใจตรงกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขผูกพันเป็นหนึ่งเดียว ครองรักครองเรือนชื่นมื่น รักกันหวานชื่นยืนยงตลอดไป กิ่งทองใบหยกถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะครับ"

[สุดยอด! พี่หกนี่สรรหาคำพูดเก่งจริงๆ สมแล้วที่ทำงานสายสตรีมเมอร์ พูดจาไพเราะรื่นหูมาเป็นชุดเลย]

[นี่แหละที่เรียกว่าพรสวรรค์ พี่หก ลุยต่อเลย รอบนี้ถึงตาฉันบ้างแล้วนะ!]

[หวังว่าเรื่องต่อไปคงไม่ใช่เรื่องของ 'เพื่อน' นะ ฉันอยากฟังเรื่องที่มันมีความสุขบ้าง อย่าเอาแต่แต่งเรียงความโดนสวมเขามาให้อ่านทั้งวันเลย! น้ำเน่าชะมัด!]

[ขอร้องล่ะ ยุคไหนสมัยไหนแล้วยังมาเล่นบทโดนสวมเขาอยู่อีก! เชยแหลก!]

[หากสวรรค์ไม่ประทานหลิ่วหรูเยียนมา เส้นทางแห่งความน้ำเน่าคงมืดมิดดั่งราตรีอันเป็นนิรันดร์!]

จางเหิงมองคอมเมนต์ที่ไหลเป็นน้ำพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง แต่ขณะที่กำลังจะจุดไฟ หน้าเว็บก็กะพริบเป็นสีแดงวาบ ตามด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ขนาดใหญ่ และมีข้อความเตือนเลื่อนผ่านที่ด้านบนสุดของหน้าจอ

[แพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมโต้วอวี๋ ห้ามพฤติกรรมใดๆ ที่ชี้นำไปในทางที่ไม่ดี รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง การสูบบุหรี่ การดื่มแอลกอฮอล์ การเปลือยกาย การส่อเสียด...]

แค่ไลฟ์สตรีม สูบบุหรี่ก็ไม่ได้เหรอ

จางเหิงจำไม่ได้เลยว่าชาติที่แล้วเว็บไซต์ไลฟ์สตรีมมีกฎแบบนี้ด้วย

พ่อหนุ่มผู้น่าสงสาร

เขาไม่รู้หรอกว่าสาเหตุที่ชาติที่แล้วไม่มีแอดมินมาคอยเตือน ก็เป็นเพราะห้องไลฟ์สตรีมของเขามันเงียบเหงาซะจนแอดมินยังขี้เกียจจะแวะเข้ามาดู

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ร้องเพลงจบไปแค่เพลงเดียว ยอดคนดูออนไลน์ในห้องไลฟ์ของจางเหิงก็ทรงตัวอยู่ที่ราวๆ 180,000 คน ยอดทราฟฟิกมหาศาลขนาดนี้ แถมยังเป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่อีก ทางเว็บไซต์ย่อมต้องส่งคนมาจับตาดูเป็นพิเศษอยู่แล้ว

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการแกไม่ได้!"

หลิวชิงส่งคำเตือนไปด้วยความหงุดหงิด และยังส่งข้อความส่วนตัวผ่านระบบไปหาจางเหิงอีกด้วย

[ผมเป็นแอดมินของเว็บไซต์โต้วอวี๋จริงๆ ตอนนี้มีเรื่องสำคัญต้องติดต่อคุณ ได้รับข้อความแล้วกรุณาตอบกลับด้วย]

รออยู่พักใหญ่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าจางเหิงตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนข้อความไปตั้งนานแล้ว ส่วนเรื่องโทรศัพท์หรือส่งวีแชทน่ะเหรอ เสียใจด้วย เขาโดนบล็อกไปเรียบร้อยแล้ว

"แล้วทำอะไรต่อดีล่ะ"

จางเหิงวางบุหรี่ลงอย่างเซ็งๆ ชาติที่แล้วเขาไม่เคยสตรีมคู่กับใครมาก่อน เลยไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง เหมือนจะมีฟังก์ชัน PK ด้วยมั้ง เพียงแต่ว่า...

มันจะดูรังแกกันไปหน่อยไหมเนี่ย!

ยอดคนดูในห้องเขาปาเข้าไป 180,000 คน ส่วนฝั่งต่งเฮ่อมีคนดูไม่ถึง 5,000 คน ถ้าขอท้า PK ตอนนี้ก็ดูจะใจจืดใจดำไปหน่อย

"น้องต่งเฮ่อมีคำขออะไรไหมครับ"

ต่งเฮ่อทำแก้มป่องมองหน้าจอด้วยรอยยิ้มแฉ่ง สายตาของเธอทำเอาผู้ชายวัยกลางคนที่จิตใจเข้มแข็งอย่างจางเหิงยังสัมผัสได้ถึงอันตราย

"ร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยสิคะ!"

เสียงสองแอ๊บแบ๊วหวานเลี่ยนทำเอาขนแขนจางเหิงลุกซู่ไปหมด

เธอช่วยกลับไปเรียกฉันว่า 'ไอ้น้องชาย' เหมือนเดิมเถอะ ลุคตอนนี้มันไม่เข้ากับเธอเลยจริงๆ

เพลง 'มอบให้พวกคุณ' เมื่อกี้ ถึงแม้อายุของต่งเฮ่อจะยังไม่อินกับมันมากนัก แต่มันก็หวานซึ้งกินใจเธอไปเต็มๆ

โดยเฉพาะท่าทางตอนที่จางเหิงนั่งร้องเพลงอยู่หน้าเปียโน มันหล่อระเบิดระเบ้อไปเลย!

"พี่ชายฉันทำไมต้องร้องเพลงให้เธอฟังด้วย!"

จางจื่อเฟิงเริ่มหัวเสียแล้ว คนเป็นน้องสาวในโลกนี้ก็เหมือนกันหมดแหละ ก่อนที่จะได้เจอรักแท้ พี่ชายก็คือสมบัติส่วนตัวของพวกเธอ ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด

"เอาล่ะๆ เรื่องแค่นี้ก็เอามาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปได้"

ท่าทางของจางจื่อเฟิงทำเอาเสี่ยวอ้ายหลุดขำ เธอไม่เคยเห็นมุมที่น่ารักแบบนี้ของจางจื่อเฟิงมาก่อนเลย ถึงขนาดหวงพี่ชายหึงพี่ชายเนี่ยนะ

"จื่อเฟิง พี่ชายเธอน่ะ..."

"ไม่ฟังๆ บทสวดของเจ้าเต่า"

ยัยเด็กดื้อเอ๊ย!

ร้องเพลงเหรอ!

อย่างอื่นอาจจะไม่ถนัด แต่ถ้าร้องเพลงล่ะก็ จางเหิงในตอนนี้เซียนสุดๆ แล้ว

"ได้ครับ ในเมื่อน้องต่งเฮ่อขอมา งั้น... ผลงานสั่งทำพิเศษของน้องต่งเฮ่อเราเก็บไว้เป็นคิวสุดท้ายก็แล้วกัน ตอนนี้เรามาดูเรื่องราวของชาวเน็ตท่านต่อไปกันดีกว่า เพื่อนที่ชื่อ 'นอนเดี่ยวเปลี่ยวใจ' ท่านนี้มีเรื่องราวอะไรอยากจะมาแชร์กับทุกคนครับ"

เมื่อกี้จางเหิงสังเกตเห็นแล้วว่ามีชาวเน็ตชื่อ 'นอนเดี่ยวเปลี่ยวใจ' คอยส่งจรวดในห้องไลฟ์สตรีมตลอด ส่งมาเป็นสิบครั้งได้ เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจจะแย่งคิวคุยไมค์

ณ โรงแรมแห่งหนึ่งในฝูโจว อลันที่กำลังนอนอยู่บนเตียงถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงของจางเหิง เขารีบพิมพ์ข้อความส่งไปทันที

[ถึงคิวผมแล้วใช่ไหมครับ]

[บังเอิญมากเลย พรุ่งนี้ผม... ก็ต้องไปร่วมงานแต่งงานเหมือนกัน!]

ไปร่วมงาน!

ไม่ได้เป็นคนจัดงาน!

แค่เห็นคำนี้ก็รู้เลยว่ามีสตอรี่แน่ๆ!

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สตรีมหยุดคอมเมนต์กันอย่างรู้หน้าที่ แล้วยกพื้นที่ให้กับ 'นอนเดี่ยวเปลี่ยวใจ'

[อย่าหัวเราะเยาะผมนะ พรุ่งนี้งานแต่งที่ผมต้องไปร่วมคืองานแต่งของรักแรกของผม ฟังดูน้ำเน่าใช่ไหมล่ะ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เจอกับตัวผมเองก็คงคิดว่าแต่งเรื่องขึ้นมาแน่ๆ!]

[พูดตามตรง ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงส่งการ์ดเชิญมาให้ และก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องไป ไปเพื่อเป็นพยานให้ผู้ชายอีกคนสวมแหวนแต่งงานให้เธอ...]

[วินาทีนี้ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้เกลียด ไม่ได้แค้น และไม่ได้รู้สึกเสียดาย บางทีอาจจะเพราะยังไม่ได้เห็นภาพนั้นกับตาจริงๆ มั้งครับ!]

[ผมกับแฟนเก่าเป็นรักแรกของกันและกัน เราคบกันตั้งแต่เทอมสองตอนปีหนึ่ง เรียนจบมหาลัยมาด้วยกัน สอบเข้าเรียนต่อโทด้วยกัน น่าเสียดายที่เป้าหมายต่างกันเลยต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละที่]

[ตอนแรกนึกว่าจะก้าวข้ามอุปสรรคเรื่องระยะทางไปได้ ตอนเรียนโทผมจะเดินทางข้ามหลายเมืองเพื่อไปหาเธอทุกสัปดาห์ ในช่วงแรกทุกอย่างมันดีมากๆ]

[เราเคยวาดฝันถึงอนาคตด้วยกัน เหมือนที่พี่หกร้องในเพลงเมื่อกี้ ถึงขั้นออกแบบงานแต่งงานของเราด้วยซ้ำว่าอนาคตจะมีลูกกี่คน...]

[แต่เวลาผ่านไปแค่ปีเดียว ทุกอย่างก็เหมือนเปลี่ยนไป เธอเป็นคนขอเลิกเองโดยไม่มีเหตุผล ผมก็ไม่ได้ถาม บางทีผมเองก็อาจจะรู้สึกเบื่อแล้วเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องทำลายความทรงจำดีๆ ที่มีต่อกันจนพังทลาย หันหลังเดินจากกันไปเงียบๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน]

[ไม่ได้ติดต่อกันมาห้าปีแล้ว จู่ๆ ก็ได้รับวีแชทจากเธอ บอกว่ากำลังจะแต่งงาน หวังว่าจะได้รับคำอวยพรจากผม]

ยัยผู้หญิงคนนี้ประสาทแดกแหงๆ

เลิกกันแล้วยังกลับมาเป็นเพื่อนกันได้ นี่มันย้อนแย้งในตัวเองชัดๆ

ส่วนเรื่องที่บอกว่าเลิกกันแล้วยังคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ นั่นยิ่งโคตรไร้สาระเข้าไปใหญ่

ปากที่ตัวเองเคยจูบมานักต่อนัก ตอนนี้กำลังถูกผู้ชายคนอื่นเชยชม ไม่ว่าใครเจอแบบนี้ก็คงรู้สึกแย่เหมือนโดนบังคับให้กินขี้ทั้งนั้นแหละ

แฟนเก่าที่ดีที่สุดคือแฟนเก่าที่เหมือนตายจากกันไปแล้ว

[ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องมา ไม่รู้จริงๆ เหมือนโดนผีเข้าเลย]

[เมื่อกี้ผมเพิ่งบอกว่าผมไม่ได้รู้สึกเสียดาย เอาล่ะ ผมโกหก ถึงจะเลิกกันมาห้าปีแล้ว ผมก็ยังเสียดายอยู่ดี ทั้งที่ผมสามารถทำให้เธอมีความสุขได้แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องยืมมือคนอื่น คนอื่นที่ผมไม่รู้จักด้วยซ้ำ]

[พรุ่งนี้ก็เป็นงานแต่งของเธอแล้ว ผมไม่รู้ว่าควรจะไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอในรูปแบบไหน บางทีผมอาจจะแค่ยืนมองอยู่ไกลๆ เป็นพยานในความสุขของเธอ และถือโอกาสบอกเธอด้วยว่าผมสบายดี ถึงคนที่ยืนอยู่ข้างเธอจะไม่ใช่ผม แต่ยังไงซะเราก็เคยเข้ามาอยู่ในชีวิตของกันและกัน]

หยุดพักไปหนึ่งนาทีเต็มๆ

จางเหิงแทบอยากจะส่งจรวดลำใหญ่ให้หมอนี่สักลูก!

ไอ้น้องชายคนนี้รู้ใจจริงๆ!

ยังรู้จักช่วยถ่วงเวลาให้อีก!

ดูสิ ผ่านไปอีกเจ็ดนาทีนิดๆ แล้ว เป้าหมายการทำภารกิจของระบบอยู่ใกล้แค่เอื้อม

[ฟังดูน้ำเน่ามากเลยใช่ไหมครับ]

จางเหิงหยิบกีตาร์ขึ้นมา ดีดสายเบาๆ แล้วพูดความจริงออกไปตรงๆ

"น้ำเน่าจริงๆ แหละครับ!"

[พี่หก พูดความจริงแทงใจดำทำไมเนี่ย!]

[สงสารพี่ชายคนนี้จัง แค่นี้ก็เจ็บปวดพอแล้ว ยังโดนพี่หกกินเผือกเข้าให้อีก]

[ไอ้น้องชาย ไม่ว่าเรื่องจริงหรือโกหก ฉันแนะนำให้แกอย่าไปเลย โคตรจะน่าอึดอัดเลยว่ะ ฉันฟังแล้วยังอยากจะมุดดินหนีแทน]

ช่องคอมเมนต์กลับมาคึกคักอีกครั้ง

"พูดอะไรกันเนี่ย! พวกคุณไม่คิดว่าคุณ 'นอนเดี่ยวเปลี่ยวใจ' คนนี้รักจริงบ้างเหรอ ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่ทุกตัวอักษรกลับแฝงไปด้วยความคิดถึงที่มีต่อรักแรก"

ต่งเฮ่ออดไม่ได้ที่จะออกความเห็น

"พี่หก! จะเริ่มแต่งเพลงแล้วใช่ไหมคะ"

หญิงสาวตื่นเต้นจนบิดตัวไปมาไม่หยุด

จางเหิงกดสายกีตาร์ไว้ "ถึงจะน้ำเน่าไปหน่อย แต่ตามกฎแล้ว ผลงานสั่งทำพิเศษ ไม่มีการติดค้าง ผมไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนหรอกนะ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการสมมติว่าตัวเองไปยืนในจุดเดียวกับผู้ชายคนนี้เพื่อระบายความขมขื่น ขอเวลาสามนาทีครับ"

พูดจบเขาก็หยิบกระดาษกับปากกามาเตรียมตัวเก๊กหล่ออีกรอบ

ผู้ชายตอนตั้งใจทำงานนี่หล่อที่สุดเลยจริงๆ!

นี่เป็นการสตรีมคู่ที่ต่งเฮ่อรู้สึกไร้ตัวตนที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เธอเองก็เป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่เหมือนกัน แต่กระแสตีกลับมาแรงและเร็วมาก

แน่นอนว่าเทียบกับจางเหิงไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ท่ามกลางกองทัพสตรีมเมอร์ที่นับวันยิ่งมีเยอะขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ถือว่าเป็นม้ามืดที่พุ่งแรงเอาการ

ด้วยคาแรกเตอร์สาวห้าวจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จิตวิญญาณความตลก หน้ามึนๆ บ๊องๆ บวกกับสไตล์การพูดจาแบบขวานผ่าซาก ทำให้เธอคว้าใจชาวเน็ตไปได้มากมาย

ทุกครั้งที่สตรีมคู่ เธอสามารถด่าอีกฝ่ายจนเลือดขึ้นหน้า โมโหจนแทบคลั่งได้เสมอ แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ

การด่ากราดเป็นกิจวัตรหายวับไป ถ้าไม่เห็นว่าเธอกำลังแคะขี้มูกแถมยังนั่งกระดิกเท้าอยู่ คงนึกว่าเป็นสาวน้อยข้างบ้านแสนเรียบร้อยไปแล้ว

"ห้ามใครพูดนะ ห้ามส่งเสียงด้วย ห้ามรบกวนตอนพี่หกกำลังแต่งเพลงเด็ดขาด!"

[ใครรบกวนกันล่ะ พวกเราแค่รัวคอมเมนต์ มันไม่มีเสียงสักหน่อย]

[ฉันก็ต้องทำอะไรสักอย่างสิ นั่งเป็นไอ้บ้าอยู่เฉยๆ มันอึดอัดจะตาย พวกนายเลิกรัวคอมเมนต์ได้แล้ว เดี๋ยวมันจะรบกวนพี่หกของฉัน!]

[ต่งเฮ่อ แกเอาเสียงแบ๊วๆ นั่นเก็บลงคอไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!]

[เด็กคนนี้ไปกินอะไรผิดสำแดงมาเนี่ย]

[อีพวกชอบบีบเสียงสอง สมควรตาย!]

"พวกนายว่าใครกันฮะ ปกติฉันก็พูดแบบนี้อยู่แล้วป่ะล่ะ!"

[ใครก็ได้มาปราบปีศาจตนนี่ที ฉันจะอ้วกแล้ว!]

[เฮ่อเฮ่อ ขอร้องล่ะ ทำตัวเป็นคนปกติเถอะ!]

"อย่ามาว่าฉันแบบนี้นะ พูดอีกคำแม่จะตบให้คว่ำเลย!"

เอาเถอะ ลุคสาวห้าวคงเหมาะกับต่งเฮ่อที่สุดแล้วล่ะ

ขณะที่ต่งเฮ่อกำลัง 'เถียง' กับชาวเน็ตอย่างเมามัน เวลาสามนาทีก็ผ่านไป จางเหิงวางปากกาลง

[เสร็จแล้วเหรอ สมกับเป็นพี่หก!]

[ห้องไลฟ์สตรีมนี้บทเยอะจัง แต่สตรีมเมอร์ร้องเพลงเพราะจริงๆ แหละ ศิลปินค่ายไหนเนี่ย จะเดบิวต์เมื่อไหร่]

[เมนต์บนอย่ามาซี้ซั้ว การแต่งเพลงสดของพี่หก ผลงานสั่งทำพิเศษ ห้ามสงสัยเด็ดขาด]

"เสร็จแล้วเหรอคะ เสร็จแล้วใช่ไหม"

ใบหน้าของต่งเฮ่อแทบจะแนบชิดติดจอ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เช่นเดียวกับจางจื่อเฟิงและเสี่ยวอ้ายที่กำลังตั้งตารอ

"ผลงานสั่งทำพิเศษ ขอมอบให้กับคุณ 'นอนเดี่ยวเปลี่ยวใจ' ครับ"

เอาล่ะ ได้เวลาออกโรงแล้ว

นิ้วดีดสายกีตาร์ เสียงอินโทรดังขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

อินโทรทำไมยาวจัง หรือว่ายังแต่งไม่เสร็จเลยพยายามถ่วงเวลาอยู่

ในช่องคอมเมนต์เริ่มวิจารณ์กันอีกครั้ง

จางเหิงเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง จู่ๆ เขาก็หยุดมือลง

"ไอ้น้องชาย นายคงไม่ได้กะจะเอาเพลงนี้ไปร้องในงานแต่งแฟนเก่าพรุ่งนี้หรอกนะ อย่าเพิ่งวู่วามเด็ดขาด!"