บทที่ 14 ทะเลาะ

บทที่ 14 ทะเลาะ

เมื่อได้ยินว่าคนของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างพากันมาปิดล้อมที่หน้าประตูยอดเขาฟังหิมะ หวังเต้าหลินก็โกรธจนหนวดเคราแทบจะชี้ขึ้นฟ้า

"เห็นไหม! เห็นไหม! นี่คือปัญหาที่ศิษย์รักของเจ้าก่อขึ้น!"

แม้ว่าเมื่อครู่นี้จะโต้เถียงกับหวังเต้าหลินอย่างหนัก แต่เจียงเฉินก็รู้ว่าหวังเต้าหลินเตือนด้วยความหวังดี

"ก็แค่พวกไร้ค่ากลุ่มหนึ่ง ศิษย์รักไปกันเถอะ ไปจัดการพวกเขากัน"

เจียงเฉินบิดขี้เกียจ วางคันเบ็ด เรียกหนานซินเยว่แล้วก็กำลังจะลงเขา

"หึ! ข้าขี้เกียจจะสนใจเจ้าแล้ว!"

หวังเต้าหลินสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ ร่างลอยขึ้นทำท่าจะจากไป แต่ก่อนไปก็ส่งกระแสจิตไปหาหวังเหยา

"เหยาเอ๋อร์ เจ้าตามไปดู หากมีเรื่องขัดแย้งอะไรก็ใช้ยันต์สื่อสารบอกปู่"

ยอดเขาฟังหิมะ หน้าประตูภูเขา

ศิษย์ของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างสิบกว่าคนมารวมตัวกันที่นี่ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าไม่พอใจ

แม้แต่ซ่งซื่อเจี๋ยก็อยู่ที่นี่ แต่ในตอนนี้เขาดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง หน้าอกพันด้วยผ้าพันแผลหนา ใบหน้าซีดขาว มีศิษย์สองคนคอยพยุงอยู่ข้างๆ

"ศิษย์พี่หลี่! ไอ้เจียงเฉินนั่นมันก็แค่เต่าหดหัว ไม่มีทางออกมาแน่! พวกเราจะต้องรอถึงเมื่อไหร่?!"

"ใช่! ศิษย์พี่หลี่! สู้พวกเราบุกขึ้นไปเลยดีกว่า จับตัวเจียงเฉินกับเด็กสารเลวนั่น!"

"ทำร้ายศิษย์พี่เสิ่นก่อน ยังจะทำร้ายศิษย์น้องซ่งต่ออีกคน! ถ้าไมเอาคืน ยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างของพวกเราจะไม่ถูกยอดเขาอื่น ๆ หัวเราะเยาะหรือ?!"

เมื่อได้ยินเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร้องอยากจะบุกขึ้นยอดเขาฟังหิมะ ศิษย์พี่หลี่ที่เป็นผู้นำก็ขมวดคิ้ว

"เงียบกันก่อน แม้ว่ายอดเขาฟังหิมะจะตกต่ำ แต่ไอ้คนไร้ค่าเจียงเฉินนั่นตามสถานะแล้วก็ยังเป็นเจ้าของยอดเขา หากพวกเราบุกขึ้นไปโดยพลการ อาจจะถูกเขากัดกลับได้"

คนที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่หลี่คนนี้ดูเหมือนจะมีบารมีในกลุ่มคนพอสมควร พอเขาพูดขึ้นผู้คนก็เงียบลงไปมาก

"โอ้ คึกคักกันจังเลยนะ"

เสียงพูดหยอกล้อที่ดังมาจากที่ไม่ไกลออกไปดึงดูดความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง

เจียงเฉินเดินลงมาจากบันไดหินอย่างช้า ๆ หนานซินเยว่และหวังเหยาก็เดินตามมาด้านหลัง

เมื่อเห็นเจียงเฉินและหนานซินเยว่ปรากฏตัว อารมณ์ของทุกคนก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งซ่งซื่อเจี๋ย ดวงตาที่มองหนานซินเยว่เต็มไปด้วยความอาฆาต

การประลองก่อนหน้านี้ เขาไม่เพียงแต่เสียหน้า ยังต้องบาดเจ็บสาหัส อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงจะหายดี การทดสอบของสำนักในอีกหลายเดือนข้างหน้าเขาอาจจะไม่สามารถเข้าร่วมได้

เจียงเฉินยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มคน มองไปที่ศิษย์พี่หลี่ที่เป็นผู้นำ

"หลี่เจ๋อแห่งยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างคำนับท่านเจ้ายอดเขาเจียง"

ตามสถานะแล้ว ต่อหน้าเจียงเฉิน ศิษย์ของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างเหล่านี้จะต้องทำความเคารพและทักทาย

แต่หลี่เจ๋อคนนี้เพียงแค่พูดไปตามมารยาทเท่านั้น ร่างกายกลับยืนตรง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับสถานะ"เจ้ายอดเขา" ของเจียงเฉินเลย

"พวกเจ้าหลายคนมาปิดล้อมที่ยอดเขาฟังหิมะของข้า หมายความว่ายังไง?" เจียงเฉินพูดอย่างเกียจคร้าน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เจ๋อก็มองไปที่หนานซินเยว่แล้วจึงหันกลับมา

"เรื่องบนเวทีประลอง ท่านเจ้ายอดเขาเจียงรู้เรื่องหรือไม่?"

"อืม รู้" เจียงเฉินตอบ

"ข้าได้รับคำสั่งจากเจ้ายอดเขาให้มาที่ยอดเขาฟังหิมะเพื่อขอคำชี้แจง การเข่นฆ่าคนในสำนักเดียวกันถือเป็นเรื่องต้องห้ามของสำนัก ให้ศิษย์ของท่านไปขอโทษศิษย์น้องซ่ง แล้วไปที่ศาลาวินัยเพื่อรับโทษซะ"

หลี่เจ๋อพูดอย่างเรียบเฉย ราวกับว่ากำลังออกคำสั่ง

"โอ้? นี่เป็นความคิดเห็นของเจ้ายอดเขาของเจ้าหรือ?" เจียงเฉินถาม

เมื่อเห็นท่าทีของเจียงเฉินเปลี่ยนไป หลี่เจ๋อก็ปรากฏความดูแคลนในดวงตา

นี่ไม่ใช่ความคิดเห็นของเจ้ายอดเขาของพวกเขา เรื่องเล็กน้อยระหว่างศิษย์ยังไม่ถึงขนาดที่จะต้องให้เจ้ายอดเขาของพวกเขามาสนใจ

เขาเพียงแค่จงใจอ้างชื่อของเจ้ายอดเขาเพื่อกดดันทางจิตใจเจียงเฉินเท่านั้น

"ถูกต้อง เป็นความคิดเห็นของเจ้ายอดเขาของพวกเรา"

"งั้นก็ให้ต้วนหมิงหย่วนมาพูดกับข้าเอง พวกเจ้ามาจากไหนก็กลับไปที่นั่นเถอะ"

เมื่อเห็นเจียงเฉินกล้าเอ่ยชื่อเจ้ายอดเขาของตนเองตรง ๆ เหล่าศิษย์ของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างก็โกรธขึ้นมา

"เหลือทนแล้ว! กล้าเอ่ยชื่อท่านเจ้ายอดเขาของข้าตรง ๆ หรือ?!"

"เจียงเฉิน! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ก็แค่คนไร้ค่า คิดว่าตัวเองจะเทียบเท่ากับท่านเจ้ายอดเขาของข้าได้หรือไง?!"

"ศิษย์พี่หลี่! ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับเขา ลงมือจับตัวเลย!"

ภาพนี้ในสายตาของเจียงเฉินก็เหมือนกับเด็กน้อยเล่นขายของ ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย

แต่หนานซินเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ ใบหน้าที่เย็นชาอยู่แล้วก็ยิ่งเย็นชาขึ้น มือหยกจับด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว

"ศิษย์รักไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"

เมื่อรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหนานซินเยว่ เจียงเฉินก็หันไปปลอบ

เมื่อเทียบกับคำพูดที่ไร้สมองของศิษย์คนอื่น ๆ หลี่เจ๋อก็ยังมีสติมากกว่า

"เงียบ!"

หลังจากตะคอกใส่ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังเสียงดัง เขาก็มองเจียงเฉินด้วยสีหน้าที่มืดครึ้ม

เขารู้ดีว่าไม่ว่าเจียงเฉินจะไร้ค่าแค่ไหนก็ยังเป็นเจ้าของยอดเขา ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเขาที่จะลงมือได้ง่าย ๆ

"ข้าให้เกียรติเรียกท่านว่าท่านเจ้ายอดเขาก็เพราะกฎของสำนัก แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านจะมีความสามารถที่คู่ควรหนานซินเยว่ทำร้ายศิษย์ของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างของข้า แถมยังคิดจะลงมือสังหาร ส่งตัวเธอมา เรื่องนี้ก็จบลง"

"เฮ้อ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างใจร้อนจริง ๆ"

เดิมทีเจียงเฉินก็ขี้เกียจจะเสียเวลากับศิษย์พวกนี้ เพียงแค่ไม่อยากให้แมลงวันที่น่ารำคาญเหล่านี้มาส่งเสียงดังรบกวนที่ยอดเขาฟังหิมะ

มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกปลายแถวเหล่านี้ เขาสู้กลับไปตกปลาเพิ่มอีกสองสามตัวทำซุปดี ๆ แล้วเอาไปประจบหวังเต้าหลินไม่ดีกว่าหรือ

"ศิษย์รัก" เจียงเฉินพูด

"…"

เจียงเฉินทุบเอวพูดอย่างเกียจคร้าน: "อาจารย์เหนื่อยแล้ว จะกลับไปงีบหลับ เจ้าอยู่ที่นี่เฝ้าไว้ ถ้าไม่มีคำสั่งของอาจารย์ ใครกล้าขึ้นมาเจ้าก็รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร?"

"ศิษย์เข้าใจแล้ว"

หนานซินเยว่ก้าวไปข้างหน้า พลิกข้อมือ กังเบินหลิงเตี่ยนหลิงอีก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ ดวงตาที่เย็นชากวาดมองไปยังผู้คนเบื้องล่าง

ดูเหมือนว่าจะไม่คาดคิดว่าเจียงเฉินจะมีท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้ สีหน้าของหลี่เจ๋อก็มืดครึ้มเล็กน้อย

"เจียงเฉิน! เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างของข้าหรือ?"

ไม่ว่าหลี่เจ๋อที่อยู่ด้านหลังจะตะโกนอย่างไร เจียงเฉินก็ขี้เกียจที่จะสนใจ

"พี่เจียง พวกเราจะไปจริง ๆ หรือ? ศิษย์น้องซินเยว่เธอคนเดียว... จะไม่มีปัญหาหรือ?"

หวังเหยาหันกลับไปมองร่างที่ดูบอบบางแต่กลับยืนหยัดอยู่ตรงหน้ากลุ่มคน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"หรือว่าเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ?"

"อ๋า? ข้า... ข้าไม่ถนัดการต่อสู้ หรือว่าข้าจะไปเรียกท่านปู่มาดี?" หวังเหยาพูด

"วางใจเถอะ สู้กันไม่ได้หรอก พวกศิษย์เหล่านั้นก็แค่เก่งแต่ปาก ไม่กล้าก่อเรื่องที่นี่หรอก"

"อ้อ..."

หวังเหยาตอบรับ เดินตามเจียงเฉินขึ้นเขาไปอย่างช้า ๆ โดยหันกลับไปมองเป็นระยะ ๆ

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินทิ้งตัวเองไว้เช่นนี้จริง ๆ สีหน้าของหลี่เจ๋อก็ดำคล้ำถึงขีดสุด เหล่าศิษย์ที่อยู่ด้านหลังของเขาก็โกรธจนกัดฟันกรอด ๆ

"เหลือจะทนแล้ว! ไอ้คนไร้ค่าเจียงเฉินกล้าโอหังขนาดนี้ได้อย่างไร?!"

"เขาคิดว่าคนของยอดเขาวิญญาณเวิ้งว้างของพวกเราเป็นลูกพลับนิ่ม ๆ หรืออย่างไร?!"

"พวกเราขึ้นเขากันเดี๋ยวนี้เลย! ข้าจะดูซิว่าเขาจะทำอย่างไร!"

"วูม!"

เสียงดาบที่แสบแก้วหูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยพลังเย็นยะเยือก

หนานซินเยว่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเพียงคนเดียวกับดาบหนึ่งเล่ม ดวงตาที่เย็นชามองลงมายังผู้คนเบื้องล่าง

"ผู้ที่บุกรุกยอดเขาฟังหิมะต้องตาย"

น้ำเสียงที่เย็นเยียบของหนานซินเยว่ทำให้กลุ่มคนที่กำลังวุ่นวายเงียบลงชั่วขณะ