บทที่ 440 - หวาดระแวง

บทที่ 440 - หวาดระแวง

ห้องพักครูฝึก

หลินจ้านยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขามองดูอันดับบนหน้าจอโฮโลแกรมพลางยกยิ้มมุมปาก

"ไอ้หนูนี่" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ครูฝึกหลายคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่องไปแล้ว

"อันดับสาม! อันดับสาม!"

"นักเรียนค่ายเตรียมทหารของเรา ทะลวงเข้าท็อปทรีของประเทศแล้ว!"

"เลเวล 30! เด็กปีหนึ่ง! นี่มันหมายความว่ายังไง!"

"ครูฝึกหลิน คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม คุณถึงได้ดูนิ่งขนาดนี้ ต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆ ว่าเขาทำได้!"

หลินจ้านส่ายหน้า น้ำเสียงราบเรียบ "ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน"

เขาหันกลับมามองเหล่าครูฝึกที่กำลังตื่นเต้น แววตาแฝงรอยยิ้ม "แต่ผมรู้ว่าไอ้หนูนี่มันไม่ธรรมดา"

...

ขณะเดียวกันบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ... 'ห้องถ่ายทอดสดต้าเซี่ย' กำลังถ่ายทอดสดการแข่งขันลีกอย่างเป็นทางการ

แม้จะมีถึงหนึ่งร้อยเขตพื้นที่ แต่กล้องจะโฟกัสแค่ผู้เล่นตัวเต็ง... พวกที่เคยติดท็อปพันเมื่อการแข่งครั้งก่อน หรือพวกที่มีลุ้นเบียดเข้าท็อปร้อยในครั้งนี้ รวมถึงบรรดาดาวรุ่งพุ่งแรงทั้งหลาย

ตอนนี้ช่องหลักของการถ่ายทอดสดกำลังฉายภาพการต่อสู้ของผู้เล่นหญิงคนหนึ่ง

เธอสวมชุดคลุมเวทสีฟ้าสว่าง ใบหน้าเรียบเฉย ท่วงท่าสง่างามดุจเทพธิดา มือเรียวถือคทาที่ประดับด้วยผลึกน้ำแข็งเม็ดโต ทุกครั้งที่ตวัดคทา พายุหิมะจะโหมกระหน่ำ แช่แข็งและบดขยี้ศัตรูรอบกายจนแหลกลาญ

[หานปิงหนิง เลเวล 48 นักเวทน้ำแข็ง นักศึกษาสถาบันช่วงเสิน อันดับ 127 ในการแข่งเดี่ยวครั้งก่อน]

เสียงพากย์อันเร้าใจของพิธีกรดังก้องไปทั่วห้องถ่ายทอดสด

"คุณผู้ชมครับ! ตอนนี้พวกเรากำลังดูการต่อสู้ของหานปิงหนิง อัจฉริยะเวทมนตร์จากสถาบันช่วงเสิน! นักเวทน้ำแข็งเลเวล 48 อันดับ 127 จากการแข่งเดี่ยวครั้งที่แล้ว! ปีนี้เธอกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ เป้าหมายคือทะลวงท็อปสามสิบ! หรืออาจจะถึงท็อปเท็น!"

"ดูนั่นครับ! เธอเจอคู่ต่อสู้อีกแล้ว! พวกลอบโจมตีเลเวล 45 สามคนรวด! แต่หานปิงหนิงไม่ลนลานเลยสักนิด! โนวาน้ำแข็ง! แช่แข็ง! ศรน้ำแข็ง! สังหารในพริบตา! สวยงามมากครับ!"

ข้อความแชตไหลเป็นน้ำตก

"เทพธิดา! เทพธิดา!"

"สถาบันช่วงเสินโคตรเจ๋ง!"

"หานปิงหนิงแกร่งเกินไปแล้ว! ปีนี้ท็อปเท็นชัวร์!"

"ดูเธอสู้แล้วเพลินตามาก สง่างามสุดๆ!"

ทว่าในตอนนั้นเอง... พิธีกรกลับชะงักงัน

เขาก้มมองหูฟังของตัวเอง คล้ายกำลังรับสารบางอย่าง

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความตื่นเต้น กลายเป็นความตกตะลึง และกลายเป็นความเหลือเชื่อในที่สุด

"คุณผู้ชมครับ..." น้ำเสียงของเขาสั่นพร่า "เพิ่งมีรายงานด่วนเข้ามา ในเขตพื้นที่ที่สิบเกิดความเปลี่ยนแปลงชนิด... สะเทือนฟ้าสะเทือนดินครับ"

ภาพบนหน้าจอถูกตัดสลับในพริบตา

ชื่อของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ

[ซูมู่ เลเวล 30 เขตพื้นที่ที่สิบ อันดับ 3]

ช่องแชตระเบิดเถิดเทิงทันที!

"?????"

"เลเวล 30???"

"อันดับ 3??? ล้อเล่นปะเนี่ย!"

"ฉันตาฝาดไปเองใช่มั้ย เลเวล 30 อยู่อันดับสาม?"

"หมอนี่ใครวะ ไม่เคยได้ยินชื่อเลย!"

"ของปลอมชัวร์ ระบบรวนหรือเปล่า!"

พิธีกรสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน "คุณผู้ชมครับ นี่ไม่ใช่ระบบรวนครับ เมื่อสามสิบวินาทีที่แล้ว ผู้เข้าแข่งขันที่ชื่อซูมู่คนนี้ กระโดดจากอันดับหนึ่งแสนสองหมื่นเจ็ดพัน ขึ้นมาอยู่อันดับสามครับ"

"พวกเราเพิ่งดึงภาพบันทึกการต่อสู้ของเขามาได้..."

ภาพบนหน้าจอสลับอีกครั้ง

วิดีโอความยาวสามสิบวินาทีเริ่มเล่น

จุดตกแอร์ดรอปที่มีคนรวมตัวกันหกร้อยกว่าคน

ซาโต้ อิจิโร่ร่อนลงมาจากฟ้า อัญเชิญเงาเทพอสูรสูงสิบจั้ง

ซูมู่ลงมือ...

สองศรดับชีพซาโต้ อิจิโร่ในพริบตา

ห่าฝนลูกศรโหมกระหน่ำ หกร้อยกว่าชีวิตถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

ภายในเวลาเพียงสามสิบวินาทีสั้นๆ

ช่องแชตเดือดทะลุปรอท!

"เชี่ยเชี่ยเชี่ย!!!"

"นี่มันใช่คนเหรอวะ!!!"

"เลเวล 30 ยิงตัวแทนเทพเจ้าเลเวล 50 ดับเนี่ยนะ!"

"สามสิบวินาทีฆ่าหกร้อยกว่าคน?! นี่มันเกมเกี่ยวข้าวหรือไง!"

"เทพสังหาร! นี่แหละเทพสังหารของแท้!"

"ฉันขอถอนคำพูด! ใครหาว่าระบบรวนวะ ฉันผิดไปแล้ว! นี่มันโคตรบอสชัดๆ!"

"ต้าเซี่ยจงเจริญ! หัวเซี่ยจงเจริญ!"

"ซูมู่! ซูมู่! ซูมู่!"

ข้อความไหลเป็นน้ำหลาก ของขวัญถูกเปย์กระหน่ำราวกายห่าหิมะ!

พิธีกรตื่นเต้นจนเสียงหลง "คุณผู้ชมครับ! ผู้เข้าแข่งขันซูมู่คนนี้เพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยกลาโหม เป็นแค่เด็กปีหนึ่ง! เลเวล 30! นี่คือการลงแข่งเดี่ยวครั้งแรกของเขา!"

"และซาโต้ อิจิโร่ที่เขาเพิ่งจัดการไปเมื่อครู่ คือตัวแทนเทพเจ้าจากประเทศอิงฮวา เป็นถึงท็อปห้าร้อยในการแข่งเดี่ยวครั้งก่อน! เลเวล 50!"

"สามสิบวินาที หกร้อยสี่สิบเจ็ดคน สิ้นซาก!"

"นี่แหละคือคนรุ่นใหม่ของต้าเซี่ย! นี่แหละคืออัจฉริยะของต้าเซี่ย!"

ช่องแชตบ้าคลั่งไปแล้ว!

"เด็กปีหนึ่ง???"

"ฉันอยู่ปีสี่ยังวนเวียนอยู่รอบนอกอยู่เลย หมอนี่อยู่ปีหนึ่งคว้าอันดับสามไปแล้วเนี่ยนะ!"

"นี่สินะความห่างชั้น!"

"ซูมู่! ฉันอยากมีลูกกับนาย!"

"เมนต์บนไสหัวไป! ซูมู่เป็นของฉัน!"

"ตั้งแต่วันนี้ไป ซูมู่คือไอดอลของฉัน!"

...

เขตพื้นที่ที่สิบ พื้นที่ศูนย์กลาง

ซูมู่หารู้ไม่ว่าชื่อของเขาได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องถ่ายทอดสดแล้ว

ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกระฟ้าสูงร้อยเมตร ทอดสายตามองลงไปเบื้องล่าง

สุดขอบสายตา บนยอดตึกที่สูงที่สุดสองแห่ง ร่างสองร่างยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม

นักดาบเกาหลี แม่ชีอินเดีย

พวกเขาคล้ายจะรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาทอดมองทะลุระยะทางนับพันเมตรมา

ครั้งนี้ แววตาของพวกเขาไม่ได้มีแววประเมินหรือหยอกล้ออีกต่อไป

แต่เป็น... ความหวาดระแวง หวาดระแวงอย่างแท้จริง

ซูมู่ยกยิ้มมุมปาก

"ได้เวลาจบเรื่องแล้ว"

เขาออกแรงที่ฝ่าเท้า ร่างพุ่งทะยานกลายเป็นภาพติดตา มุ่งหน้าไปยังตึกสองหลังนั้นอย่างรวดเร็ว

เบื้องหลังของเขา ละอองแสงเต็มท้องฟ้ายังคงปลิวว่อน

นั่นคือร่องรอยสุดท้ายของผู้ถูกคัดออกทั้งหกร้อยสี่สิบเจ็ดคน

และเป็นปฐมบทการเปิดตัวอย่างเป็นทางการของนามแห่ง 'เทพสังหาร'

และในวินาทีนี้เอง

หน้าจอโฮโลแกรมวงแหวนขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่กลางห้องถ่ายทอดสด กำลังฉายอันดับที่ขยับขึ้นลงของทั้งร้อยเขตพื้นที่แบบเรียลไทม์ เวลานี้กล้องทุกตัวต่างจับจ้องไปที่เขตพื้นที่ที่สิบ... หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ จับจ้องไปยังชื่อที่คุ้นเคยซึ่งเคยติดท็อปห้าร้อยนั่น

"อันดับของซาโต้คุงในตอนนี้คือ..." พิธีกรยังพูดไม่ทันจบประโยค สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

[ซาโต้ อิจิโร่ เขตพื้นที่ที่สิบ สถานะ: ถูกคัดออก]