บทที่ 910 - ทุกท่านมาไกลถึงที่นี่ มีคำชี้แนะอะไรหรือ?

บทที่ 910 - ทุกท่านมาไกลถึงที่นี่ มีคำชี้แนะอะไรหรือ?

"ทีนี้ก็แค่รอให้ไป๋เยี่ยเดินมาติดกับดักเอง"

เหยาจู่เก็บตราประทับกลับมา ประกายความโหดเหี้ยมพาดผ่านดวงตา

เมื่อมีค่ายกลปิดผนึกไว้แบบนี้ ตราบใดที่ไป๋เยี่ยก้าวออกจากแม่น้ำแห่งมิติเวลาสายย่อย มันก็ต้องโผล่มาที่นี่อย่างเลี่ยงไม่ได้

อีกฝ่ายเป็นแค่จ้าวแห่งกฎเกณฑ์กระจอกๆ ต่อให้จุดไฟแห่งศรัทธาขึ้นมาได้แล้ว ก็ยังไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของจ้าวผู้คุมกฎไปได้หรอก

มหาเทพคนไหนในที่นี้ก็สามารถพลิกฝ่ามือบดขยี้มันได้สบายๆ

ที่พวกมันตัดสินใจบุกมาพร้อมกันในครั้งนี้ ก็เพื่อความมั่นใจแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!

สองเผ่าพันธุ์รวมกันเป็นมหาเทพถึงหกองค์ ต่อให้เผ่ามนุษย์จะยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีก ก็ไม่มีทางปกป้องไป๋เยี่ยได้แน่นอน!

"พวกเราลงมือเองแบบนี้ ไป๋เยี่ยก็เหมือนนกปีกหักนั่นแหละ"

"เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ ป่านนี้พวกมนุษย์คงเตรียมขยับตัวแล้วล่ะ"

บรรดามหาเทพมองไปยังทางเข้าแม่น้ำแห่งมิติเวลาพร้อมกับรอยยิ้มหยันบนใบหน้า

พวกมันอยากจะเห็นนักว่าเผ่ามนุษย์ในยุคนี้จะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไง

"ไม่ใช่แค่เผ่ามนุษย์หรอก มหาเทพของเขตแดนมรณะก็คงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฉันแล้วเหมือนกัน"

เหยาจู่หรี่ตาลงเล็กน้อย "ไม่รู้ว่าเผ่าอันเดดไปตกลงแลกเปลี่ยนอะไรกับเผ่ามนุษย์ไว้ ไอ้บรูโน่อาจจะสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้ก็ได้"

เมื่อได้ยินแบบนั้นคุนเผิงก็แค่นเสียงเย็นชา "หึ ถ้ามันกล้าสอดมือเข้ามายุ่ง ก็จัดการเชือดมันไปพร้อมกันเลยสิ"

ระหว่างที่พูด สายตาของมันก็กวาดมองไปยังมหาเทพเผ่าจักรกลทั้งสาม "เผ่าของแกกับเผ่าของฉันจับมือกัน ต่อให้เผ่าอันเดดอยากจะช่วยมนุษย์ ก็ต้องดูด้วยว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงหรือเปล่า!"

"นั่นสิ เพื่อจะฆ่าไป๋เยี่ย พวกเรายอมทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว มหาเทพเผ่าอันเดดจะกล้าเอาตัวมาแลกไหมล่ะ"

...

ระหว่างที่สนทนากัน มหาเทพแต่ละองค์ล้วนแสดงท่าทีราวกับถือชัยชนะไว้ในมือแล้ว

ในสายตาของพวกมัน ไป๋เยี่ยต้องตายสถานเดียว เผ่าอันเดดก็ไม่มีทางปกป้องมันได้!

...

ณ เขตแดนมรณะ ทวีปแห่งความตาย

ช่วงเวลาเดียวกับที่เหยาจู่เปิดใช้งานตราประทับมายา ท่ามกลางห้วงอวกาศอันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง ร่างร่างหนึ่งก็เบิกตากว้างขึ้นกะทันหัน

"กลิ่นอายพลังนี่ ตาเฒ่าเหยาจู่นี่นา"

ร่างนั้นขมวดคิ้วแน่น "ไอ้แก่หัวงูนั่นมาทำอะไรในเขตแดนมรณะของฉัน"

พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางตั้งสมาธิจับตำแหน่งที่มาของกลิ่นอายอันคุ้นเคยนั้น

เพียงครู่เดียวร่างนั้นก็ค่อยๆ ยืนขึ้น

"แดนดารารกร้างในพิภพหวังหลิง? หรือว่าตาเฒ่านั่นกะจะเข้าไปในแม่น้ำแห่งมิติเวลาสายย่อย"

พอคิดถึงตรงนี้ แววตาของร่างนั้นก็เต็มไปด้วยความฉงน

"ทางเข้าแม่น้ำแห่งมิติเวลาสายย่อยมันปิดไปแล้วไม่ใช่หรือไง"

ด้วยความสงสัย เขาจึงวาดมือฉีกกระชากห้วงอวกาศตรงหน้า ก้าวเท้าข้ามผ่านเข้าไปก่อนจะหายตัวไปจากห้วงดาราอันเงียบงันแห่งนี้

ไม่ว่าเหยาจู่จะวางแผนทำอะไร เขาก็ต้องไปดูให้เห็นกับตา

เขตแดนมรณะไม่ใช่ที่ที่เผ่าปีศาจจะมายื่นมือสอดรู้สอดเห็นได้

...

"เอาล่ะ ต่างคนต่างเก็บซ่อนกลิ่นอายพลังซะ เดี๋ยวจะกลายเป็นแหวกหญ้าให้งูตื่น"

เหยาจู่ปรายตามองทุกคนพลางโบกมือ ทว่าวินาทีต่อมามันกลับขมวดคิ้วมุ่น สายตาตวัดขวับไปยังบริเวณข้างทางเข้าแม่น้ำแห่งมิติเวลา

เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมบางอย่างพัดผ่านไป

"ใครน่ะ!"

เหยาจู่ตวาดกร้าว ซัดพลังมหาเทพฟาดสายฟ้าแลบเข้าใส่จุดนั้นทันที

เหตุการณ์พลิกผันกะทันหันนี้ทำเอามหาเทพองค์อื่นสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปมองทิศทางที่เหยาจู่โจมตีเป็นตาเดียว

แม้จะไม่คิดว่าจะมีใครสามารถพรางตัวอยู่ใต้จมูกพวกมันได้ แต่ในเมื่อเหยาจู่เป็นคนลงมือเอง ย่อมไม่มีทางเป็นแค่เรื่องตาฝาดแน่

ท้ายที่สุดแล้วค่ายกลแห่งนี้เป็นฝีมือของเหยาจู่ การรับรู้ทุกสรรพสิ่งภายในค่ายกลย่อมเฉียบคมที่สุด!

ครืน!

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่พลังมหาเทพของเหยาจู่กระแทกเข้าใกล้ทางเข้าแม่น้ำแห่งมิติเวลา ห้วงอวกาศบริเวณนั้นก็เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว

ราวกับม่านพรางตาถูกกระชากออก ร่างสองร่างพลันปรากฏขึ้นแก่สายตามหาเทพทุกองค์

ภาพที่เห็นคืออวี๋มู่และอี้เยวียนกำลังนั่งเผชิญหน้ากัน ตรงกลางมีกระดานหมากรุกวางอยู่ ดูเหมือนกำลังประลองหมากกันอย่างเมามัน

พลังมหาเทพที่เหยาจู่ซัดเข้ามาเมื่อครู่ ถูกอวี๋มู่ยกมือขึ้นปัดทิ้งอย่างง่ายดาย

ทว่าเขาดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด เพียงแค่หยิบหมากขึ้นมาหนึ่งตัวพลางขมวดคิ้ว คล้ายกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะเดินหมากตานี้ยังไงดี

"หึ ทำเป็นเล่นงิ้วหลอกผี!"

คุนเผิงมองสองคนที่โผล่มาอย่างกะทันหันโดยไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก

ระดับความวิปริตของไป๋เยี่ยนั้นเป็นสิ่งที่หมื่นภพไม่เคยพานพบมาก่อน ไม่อย่างนั้นสองเผ่าพันธุ์ของพวกมันคงไม่ยอมจับมือกันเพื่อหมายหัวเอาชีวิตเขาหรอก

อัจฉริยะสัตว์ประหลาดขนาดนี้ เผ่ามนุษย์จะปล่อยปละละเลยไม่ส่งคนมาคุ้มกันลับๆ ได้ยังไง

โดยเฉพาะหลังจากที่จุดไฟแห่งศรัทธาสำเร็จแล้ว ผู้คุ้มกันของไป๋เยี่ยจะต้องเป็นอวี๋มู่ซึ่งเป็นจ้าวผู้คุมกฎเพียงคนเดียวที่เปิดเผยตัวตนอย่างแน่นอน!

สิ่งเดียวที่ทำให้มหาเทพทั้งสองเผ่าพันธุ์สงสัยก็คือ ดันมีแค่อวี๋มู่กับอี้เยวียนจอมเจ้าเล่ห์สองคนนี้จริงๆ งั้นหรือ

"คิดว่าลำพังพวกแกสองคนจะปกป้องไป๋เยี่ยได้จริงๆ เหรอ"

เหยาจู่หรี่ตาลง มองทะลุไปยังอวี๋มู่และอี้เยวียน

"จะไปมัวพล่ามกับพวกมันทำไม ฆ่าทิ้งซะก็จบเรื่อง!"

คุนเผิงพูดจบก็ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปอัด แต่กลับถูกเหยาจู่ยกมือขวางเอาไว้ก่อน

"จะจัดการพวกมันเมื่อไหร่ก็ไม่สาย"

ระหว่างที่พูด สายตาของมันไม่ได้จับจ้องไปที่อวี๋มู่ แต่กลับจ้องเขม็งไปที่อี้เยวียนแทน

ราวกับว่าตัวตนระดับจ้าวแห่งกฎเกณฑ์อย่างอี้เยวียนจะทำให้มันหวาดระแวงยิ่งกว่าเสียอีก

เมื่อเห็นคุนเผิงถูกห้ามเอาไว้ ประกายความผิดหวังก็พาดผ่านลึกลงไปในดวงตาของอี้เยวียน

แม้มันจะแวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่จนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นจ้าวผู้คุมกฎ มีหรือจะหลุดรอดสายตาไปได้

คุนเผิงถึงกับใจหายวาบ

เกือบจะหลงกลไอ้จอมเจ้าเล่ห์นี่ซะแล้ว!

มันอดนึกย้อนไปถึงเมื่อก่อนไม่ได้ ตอนที่อี้เยวียนท้าดวลกับจ้าวผู้คุมกฎธาตุไฟ มันก็ทำหน้าตาแบบนี้แหละ

แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง จ้าวผู้คุมกฎธาตุไฟถึงกับเจ็บหนักจนกระอักเลือด ทำอะไรอี้เยวียนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ใครจะไปรู้ว่าไอ้หมอนี่ซุกไพ่ตายอะไรเอาไว้บ้าง!

ท้ายที่สุดหมากในมือของอวี๋มู่ก็ไม่ได้ถูกวางลงบนกระดาน เขาส่ายหน้าเบาๆ วางหมากลงในกล่องด้านข้าง ก่อนจะหันไปมองมหาเทพของทั้งสองเผ่าพันธุ์พร้อมกับระบายยิ้มบางๆ

"ทุกท่านมาไกลถึงที่นี่ มีคำชี้แนะอะไรหรือ?"

อี้เยวียนเองก็ตวัดสายตามามองเช่นกัน ในมือควงหมากรุกเล่นสองสามตัว บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มยียวนกวนประสาท

ในฐานะจ้าวแห่งกฎเกณฑ์ระดับสิบเอ็ด หากมองไปทั่วทั้งหมื่นภพ ก็คงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่กล้าเผชิญหน้ากับมหาเทพผู้คุมกฎอย่างไม่เกรงกลัว

แถมยังไม่ได้มาแค่องค์เดียวด้วย!

เรื่องบ้าบิ่นแบบนี้ ต่อให้เป็นเทพมรณะอย่างบาคหรือเทพแห่งการสังหารอย่างฮุยจิ้นก็ยังทำไม่ได้เลย

ลองจินตนาการดูสิว่าอี้เยวียนแข็งแกร่งขนาดไหน

แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของเขามีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง

นั่นคือเขาต้องมีเวลาในการวางแผนเตรียมการ หากต้องปะทะกันแบบกะทันหัน พลังรบของเขายังห่างชั้นจากเทพมรณะและเทพแห่งการสังหารอยู่มาก

แต่ยิ่งอวี๋มู่กับอี้เยวียนทำตัวชิลมากเท่าไหร่ เหยาจู่กับมหาเทพอีกห้าองค์ก็ยิ่งไม่กล้าผลีผลามทำอะไรบุ่มบ่าม

พลังของอวี๋มู่อาจจะติดอันดับต้นๆ ในหมู่มหาเทพ แต่พวกมันก็พอจะรู้ฝีมือกันอยู่ จึงไม่ได้เกรงกลัวอะไรมากนัก

อย่างน้อยที่สุด เหยาจู่ก็มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสามารถกดหัวอวี๋มู่ได้สบายๆ

แต่อี้เยวียนจอมเจ้าเล่ห์คนนี้นี่สิที่ไม่เหมือนใคร

หายหัวไปเกือบสิบยุคสมัย ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าไอ้หมอนี่มันแอบเตรียมแผนชั่วอะไรมารับมือพวกมันบ้าง!

เผ่ามนุษย์อาจจะไม่รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน แต่รากฐานที่ทิ้งไว้ก็ไม่ใช่ย่อยๆ

สมัยก่อนเผ่ามนุษย์มียอดฝีมือมากมาย ทรัพยากรที่อี้เยวียนเบิกมาใช้ได้ก็มีขีดจำกัด

แต่ตอนนี้ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ร่วงโรยกันไปหมด ทรัพยากรทั้งหมดที่เหลืออยู่ อี้เยวียนคงหยิบมาใช้ได้ตามอำเภอใจแน่

นั่นเป็นเหตุผลที่เหยาจู่ต้องห้ามคุนเผิงไว้ ไม่ยอมให้มันพุ่งออกไปเป็นเป้าซ้อมมือ

ที่สำคัญที่สุดคือไป๋เยี่ยยังไม่โผล่หัวออกมา ขืนตีกันตอนนี้ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

เป้าหมายที่พวกมันมาที่นี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาฆ่าอวี๋มู่หรืออี้เยวียนสักหน่อย

การมีอยู่ของสองคนนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถานะของเผ่าปีศาจและเผ่าจักรกลในหมื่นภพเลย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เป้าหมายของพวกมันมีแค่ไป๋เยี่ยคนเดียวเท่านั้น!

เพราะถ้าปล่อยให้ไป๋เยี่ยเติบโตขึ้นมาได้จริงๆ ก็มีโอกาสสูงมากที่เขาจะกลายเป็นเหมือนจ้าวแห่งมิติเวลาในอดีต ที่สามารถเหยียบย่ำหมื่นภพและทุกเผ่าพันธุ์ไว้ใต้ฝ่าเท้าได้!

เหยาจู่จ้องมองอวี๋มู่กับอี้เยวียนที่กำลังยิ้มหน้าระรื่น ก่อนจะแสยะยิ้มกว้าง

"ทำเป็นเก่งไปก็เท่านั้น รอให้ไป๋เยี่ยออกมาก่อนเถอะ พวกแกจะเอาอะไรมาขวางพวกฉัน!"

[จบแล้ว]