บทที่ 900 - มหาเทพเผ่าปีศาจ!

บทที่ 900 - มหาเทพเผ่าปีศาจ!

เขตแดนว่านเยา พิภพต้าฮวง

อาณาเขตทั้งหมดของเขตแดนว่านเยาล้วนตกอยู่ภายใต้การปกครองของเผ่าปีศาจ ส่วนพิภพต้าฮวงคือโลกใบใหญ่ที่กว้างขวางและทรงพลังที่สุดในเขตแดนแห่งนี้

ที่นี่คือดินแดนบรรพชนของเผ่าปีศาจ!

วินาทีที่ประกาศแจ้งเตือนระดับหมื่นภพดังขึ้น กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวขั้นสุดยอดก็ปะทุขึ้นภายในพิภพต้าฮวงทันที

ตามมาด้วยเงาร่างใบหน้าคนขนาดยักษ์หลายหน้าก่อตัวขึ้นกลางห้วงอวกาศ

นัยน์ตาของพวกเขาทอประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ราวกับกำลังสะท้อนภาพหมู่ดาวอันไร้ที่สิ้นสุด

"ทำไมไป๋เยี่ยถึงสามารถจุดเพลิงศรัทธาได้"

"จ้าวแห่งกฎเกณฑ์ตัวจ้อยที่ไม่มีแม้แต่ขีดความสามารถในการรองรับพลังศรัทธาด้วยซ้ำ ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ"

"ฮึ ไอ้เด็กนี่ขืนปล่อยไว้ต้องเป็นภัยแน่!"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ทั้งนั้น ด้วยความบาดหมางระหว่างเผ่าพันธุ์ของเรากับเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากปล่อยให้มันเติบโตขึ้นมาได้ ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ"

มหาเทพเผ่าปีศาจทั้งหลายต่างมองหน้ากัน ภายในใจของพวกเขาล้วนตัดสินใจได้อย่างชัดเจนแล้ว

ความว่างเปล่าคือศัตรูตัวฉกาจของหมื่นภพอย่างแท้จริง

และเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็เป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่าปีศาจเช่นเดียวกัน!

ผนึกของความว่างเปล่ายังมีเวลาอีกนับหมื่นปี ทว่าหากปล่อยให้ไป๋เยี่ยเติบโตต่อไป เผ่าปีศาจจะมีเวลาเหลือถึงหมื่นปีหรือไม่ก็ไม่มีใครกล้าการันตี

เจ้านี่มันเป็นสัตว์ประหลาดเกินไปแล้ว!

ขนาดพวกเขาที่เป็นถึงระดับมหาเทพยังต้องตกตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า

นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียวตั้งแต่ที่ไป๋เยี่ยกระตุ้นประกาศระดับหมื่นภพได้เป็นครั้งแรก

อีกฝ่ายถึงกับทะลวงจากระดับมหากาพย์ขั้นที่เจ็ดพุ่งพรวดมาถึงขอบเขตจ้าวแห่งกฎเกณฑ์ขั้นที่สิบเอ็ดได้แล้ว!

ความเร็วในการเลื่อนระดับแบบนี้มันเหมือนกับพวกใช้โปรแกรมโกงชัดๆ

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเขาไม่ได้แค่เลื่อนระดับพลังเร็วเท่านั้น แต่ในด้านของหลักกฎเกณฑ์และวิถีกฎเกณฑ์ก็ยังก้าวหน้าเร็วยิ่งกว่า!

ตอนนี้ถึงขั้นจุดเพลิงศรัทธาล่วงหน้าได้สำเร็จ นั่นมันเป็นอาณาเขตของจ้าวผู้คุมกฎแท้ๆ จ้าวแห่งกฎเกณฑ์อย่างเขากลับทำได้ แล้วแบบนี้ยังมีเรื่องไหนที่เขาทำไม่ได้อีกบ้างล่ะ

ประกาศจากระบบในครั้งนี้ทำให้มหาเทพเผ่าปีศาจนั่งไม่ติดเก้าอี้อย่างแท้จริง

"เผ่าพันธุ์มนุษย์ซุกซ่อนไพ่ตายเอาไว้มากแค่ไหน ตอนนี้พวกเราก็ยังสืบไม่ได้ เรื่องนี้คงต้องคิดให้รอบคอบกันสักหน่อย"

"มัวแต่คิดให้รอบคอบเดี๋ยวโอกาสก็หลุดลอยไปหมดหรอก ต่อให้เผ่าพันธุ์มนุษย์จะซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ มันจะแข็งแกร่งไปกว่าเมื่อก่อนได้ยังไง"

"ฮึ ครั้งนี้ฉันล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าแค่อวี๋มู่ตัวคนเดียวจะเอาอะไรมาขวางพวกเรา!"

"ตอนนี้เผ่าพันธุ์จักรกลเองก็คงนั่งไม่ติดเหมือนกัน ต่อให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ยังมีมหาเทพซ่อนอยู่อีก ก็ไม่มีทางรับมือกับการจับมือของสองเผ่าพันธุ์เราได้หรอก"

...

ไม่ใช่แค่มหาเทพเผ่าปีศาจเท่านั้น วินาทีที่ประกาศนี้ดังก้องไปทั่ว มหาเทพทุกองค์ในหมื่นภพต่างก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

พวกเขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าไป๋เยี่ยใช้วิธีไหนในการจุดเพลิงศรัทธา!

มีเพียงจ้าวแห่งโชคชะตาซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้สาเหตุ ทว่าตอนนี้หล่อนกลับไม่ได้ยินประกาศระดับหมื่นภพเลยสักนิด

เขตแดนซิ่งอวิ้น พิภพฉีเยวี่ยน มหานครเมิ่งฮ่วน

ภายในวิหารเทพสูงสุด หลิวอินนอนขดตัวอยู่บนเตียง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น แม้กระทั่งร่างกายก็ยังสั่นสะท้านเบาๆ คล้ายกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้ายบางอย่าง

ถึงกระนั้นหล่อนก็ยังไม่ยอมตื่นจากภวังค์

สำหรับประกาศระดับหมื่นภพที่เพิ่งดังขึ้นเมื่อครู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หล่อนไม่มีการตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

หลังจากเดินทางออกจากพิภพแห่งความว่างเปล่า หล่อนก็ตรงกลับมายังวิหารเทพสูงสุดและเข้าสู่สภาวะหลับลึกทันทีเพื่อพยายามใช้ความสามารถพิเศษดึงเอาข้อมูลเกี่ยวกับความว่างเปล่าออกมาจากความฝันให้ได้มากที่สุด

ด้วยเหตุนี้ แม้หล่อนที่เป็นถึงมหาเทพสูงสุดจะรู้ดีว่าทำไมซูมู่ไป๋ถึงจุดเพลิงศรัทธาล่วงหน้าได้ แต่หล่อนก็ไม่ได้ยินประกาศดังกล่าวเลย

...

เทพรัฐเป่ยเจียง ใจกลางแดนดาราจี๋เป่ย ภายในดินแดนลับขนาดเล็ก

อี้เยวียนและบรรดาเบื้องสูงของเผ่าพันธุ์มนุษย์ต่างก็หน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประกาศจากระบบ

"เพลิงศรัทธา เป็นไปได้ยังไงกัน!"

ร่างแยกเงาของซือคงอวี้ถึงกับผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตะลึง

อวี๋ชูก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

การที่ไป๋เยี่ยจุดเพลิงศรัทธาได้ล่วงหน้าถือเป็นข่าวดีอย่างแน่นอน

แต่มันกลับเป็นเหมือนยันต์เร่งมัจจุราชสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ในเวลานี้!

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นการบรรลุหลักกฎเกณฑ์ล่วงหน้า การสร้างโลกใบเล็กในร่างกาย หรือแม้แต่การหลอมรวมวิถีกฎเกณฑ์ล่วงหน้า สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ได้สลักสำคัญอะไรในสายตาของตัวตนระดับจ้าวผู้คุมกฎ

แต่บริบทของการจุดเพลิงศรัทธาล่วงหน้านั้นแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

นี่คือการล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตของจ้าวผู้คุมกฎ พวกเขาไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่

โดยเฉพาะมหาเทพจากเผ่าปีศาจและเผ่าพันธุ์จักรกล!

เชวี่ยซึ่งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานถอนหายใจออกมา ก่อนจะเบนสายตาไปมองเฟิงอี้เยวียนที่อยู่ข้างๆ

"อี้เยวียน ดูเหมือนว่าแผนการที่นายเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้คงต้องงัดออกมาใช้ก่อนกำหนดแล้วล่ะ"

เฟิงอี้เยวียนขมวดคิ้วมุ่น เขี้ยวไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

ไอ้หนูไป๋เยี่ยนี่ชอบหาเรื่องให้ปวดหัวอยู่เรื่อยเลย

กระดูกแก่ๆ อย่างเขากำลังจะได้พักหายใจหายคอเพราะเรื่องที่ป้ายเจ้าพิภพถูกทำลาย ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องกลับมาวิ่งวุ่นหัวหมุนอีกแล้ว

วิ้ง~

ประกาศจากระบบยังไม่ทันจะสิ้นสุดลง คลื่นพลังระดับมหาเทพอันแข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นใจกลางห้องประชุมอย่างกะทันหัน

วินาทีต่อมาร่างแยกเงาของอวี๋มู่ก็ก่อตัวขึ้น

"คารวะเทพสุรา"

ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นยืนและค้อมศีรษะทำความเคารพอวี๋มู่

"พอเถอะ คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องมาพิธีรีตองอะไรหรอก"

อวี๋มู่โบกมือปัด เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เชวี่ยสละให้ สายตากวาดมองทุกคนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"วันคืนหลังจากนี้คงจะไม่ง่ายแล้วล่ะ เตรียมใจกันไว้พร้อมแล้วใช่ไหม"

"หลังเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราเคยมีวันไหนที่ใช้ชีวิตสบายๆ ด้วยเหรอ เอาเป็นว่าอี้เยวียนสั่งยังไงฉันก็ทำตามนั้น ลุยกันให้สุดไปเลย"

ซือคงอวี้ตบโต๊ะดังปังพลางสบถออกมา "ยังไงก็ต้องปกป้องไป๋เยี่ยให้ได้ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเผ่าปีศาจกับเผ่าพันธุ์จักรกลจะเคลื่อนไหวยังไงแล้ว!"

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาทุกคนล้วนผ่านเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นั้นมาแล้วทั้งสิ้น

ในฐานะยอดฝีมือที่หลงเหลืออยู่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ จิตใจของพวกเขาย่อมแน่วแน่และแข็งแกร่งเป็นธรรมดา

เมื่อเห็นดังนั้น อวี๋มู่ก็ไม่พูดอะไรให้มากความ เขาหันไปมองเฟิงอี้เยวียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"หลังจากนี้คงต้องเหนื่อยนายอีกแล้วล่ะ"

เฟิงอี้เยวียนส่ายหน้า "เทียบกับแรงกดดันที่นายต้องแบกรับ เรื่องแค่นี้ของฉันมันจะไปเหนื่อยอะไร"

"วางใจเถอะ"

อวี๋มู่หยิบน้ำเต้าสุราข้างเอวขึ้นมา แก้วเหล้าก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าทุกคนทันที

เขากระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความดุดันวาบผ่านส่วนลึกของแววตา

"ไอ้พวกตาเฒ่าจากเผ่าปีศาจกับเผ่าพันธุ์จักรกล ฆ่าฉันไม่ได้หรอกน่า"

[จบแล้ว]