บทที่ 42 - สังหารวานรหน้าเขียว! ทะลวงสู่ปรมาจารย์ขั้นต้น!

บทที่ 42 - สังหารวานรหน้าเขียว! ทะลวงสู่ปรมาจารย์ขั้นต้น!

วานรหน้าเขียวอยู่ใกล้ซูจวิ้นมากแถมยังจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาหลบไม่ทัน

"ไอ้เดรัจฉาน วันนี้ฉันจะใช้แกทดสอบขีดจำกัดของตัวเองก็แล้วกัน!"

ซูจวิ้นไม่เกรงกลัววานรหน้าเขียวที่กำลังคลุ้มคลั่งเลยแม้แต่น้อย เขาซัดหมัดเข้าปะทะกับหมัดลุนเตยของมันอย่างจัง

แกรก ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ อัสนีบาตหกสายห่อหุ้มหมัดของซูจวิ้นเอาไว้

นี่คือเพลงหมัดอัสนีบาตขั้นสมบูรณ์

เมื่อหมัดของหนึ่งคนและหนึ่งอสูรปะทะกัน เสียงกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหว

ซูจวิ้นถูกแรงกระแทกจนต้องถอยหลังไปสองก้าว

ในขณะที่วานรหน้าเขียวกลับกระเด็นตีลังกากลับหลังไปถึงสองรอบ

ขนสีเขียวบนหมัดขวาของมันไหม้เกรียมจนดำเป็นตอตะโก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากผิวหนังที่ฉีกขาดและยิ่งไหลทะลักออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

"เจ๊ ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า หนุ่มหล่อคนนี้ใช้พลังแค่ระดับผู้ฝึกตนสูงสุดตีเสมอวานรหน้าเขียวอสูรระดับสองได้เลยเหรอ"

กู่อิ่งที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย

"ฉันว่าเขาไม่ได้แค่ตีเสมอหรอกนะ แต่เป็นฝ่ายได้เปรียบต่างหาก"

กู่เยว่เอ่ยแก้ความเข้าใจผิดของน้องสาวหลังจากหายตกตะลึง

วานรหน้าเขียวได้รับบาดเจ็บ ในขณะที่ซูจวิ้นไร้รอยขีดข่วน เห็นได้ชัดว่าซูจวิ้นเป็นฝ่ายได้เปรียบ

"เจ๊ นึกไม่ถึงเลยนะว่าเมืองไคโจวของเจ๊จะมีอัจฉริยะเก่งกาจขนาดนี้ เขาเก่งกว่าท่านแม่ทัพหลัวเฉินตอนหนุ่มๆ เสียอีก อนาคตของเขาคง..."

กู่อิ่งไม่ได้พูดประโยคหลังจนจบ

แต่กู่เยว่ก็เข้าใจความหมายของน้องสาวดี อนาคตของซูจวิ้นช่างไร้ขีดจำกัด

บางทีเขาอาจจะก้าวตามทันรอยเท้าของเทพมังกรผู้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งประเทศต้าเซี่ยเลยก็เป็นได้

"เจ๊ อัจฉริยะแบบนี้ต้องดึงตัวมาเข้าตระกูลกู่ของเราให้ได้นะ พวกตาแก่หัวโบราณในตระกูลจะได้หุบปากเสียที แถมยังเอาไว้ใช้ต่อกรกับตระกูลพวกนั้นในอนาคตได้อีกด้วย"

แววตาของกู่อิ่งฉายประกายมุ่งมั่น เธอหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องคว้าตัวซูจวิ้นมาให้ได้

ทว่าขณะที่เธอกำลังจะพุ่งตัวออกไป กู่เยว่กลับคว้าคอเสื้อแล้วหิ้วเธอกลับมาเสียก่อน

"เจ๊ ทำอะไรเนี่ย หรือจะปล่อยให้คนเก่งๆ แบบนี้หลุดมือไป ตระกูลเราเคยพลาดท่านแม่ทัพหลัวเฉินไปแล้วครั้งหนึ่งเพราะพวกตาแก่โง่เง่าพวกนั้น ครั้งนี้จะยอมพลาดอัจฉริยะคนนี้ไปอีกไม่ได้เด็ดขาดนะ"

กู่อิ่งโวยวายด้วยความร้อนใจ

อัจฉริยะระดับนี้ใช่ว่าจะหาเจอกันได้ง่ายๆ ถ้าปล่อยให้หลุดมือไป เธอคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่

"กู่อิ่ง อายุตั้งยี่สิบกว่าแล้วนะ ทำไมถึงยังใจร้อนเป็นเด็กๆ ไปได้ รอให้พวกเขาตีกันเสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าไปไม่ได้หรือไง"

กู่เยว่ถอนหายใจอย่างเอือมระอากับน้องสาวที่ภายนอกดูอ่อนหวานแต่เนื้อแท้กลับใจร้อนด่วนได้

กู่อิ่งแลบลิ้นแก้เก้อ "เข้าใจแล้วจ้า เจ๊ วันหลังเวลาเรียกน้องไม่ต้องเติมคำว่าแก่นำหน้าได้ไหมเนี่ย"

กู่เยว่กลอกตาบนอย่างระอาใจ

ทางด้านการต่อสู้

วานรหน้าเขียวก้มมองบาดแผลบนหมัดขวาของตัวเองด้วยแววตางุนงงราวกับมนุษย์

มันเป็นถึงอสูรระดับสองผู้ยิ่งใหญ่เชียวนะ ทำไมถึงโดนไอ้มนุษย์ตัวจ้อยที่พลังน้อยกว่าเล่นงานเอาได้ล่ะ ร่างกายเล็กแค่นั้นเอาพลังมหาศาลขนาดนี้มาจากไหนกัน

วานรหน้าเขียวเงยหน้ามองซูจวิ้น

ความเกรี้ยวกราด หยามหยัน และขบขันในดวงตาของมันมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความหวาดระแวงและเกรงกลัว

สัญชาตญาณของมันร้องเตือนว่ามนุษย์ตรงหน้าไม่เหมือนกับพวกมนุษย์อ่อนแอที่มันเคยปั่นหัวเล่นจนตาย

"อสูรระดับสองอย่างวานรหน้าเขียวก็มีดีแค่นี้เองงั้นเหรอ"

ซูจวิ้นเชิดหน้าขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างมั่นใจ

ผู้ฝึกตนระดับสูงสุดที่สามารถสะกดข่มวานรหน้าเขียวได้ ทั้งประเทศต้าเซี่ยนี้นับหัวได้เลย

แกรก ทันใดนั้นเสียงแตกร้าวก็ดังขึ้น

ซูจวิ้นก้มมองสนับมือโลหะผสมแล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามันเต็มไปด้วยรอยร้าว

"ซวยล่ะ ลืมไปเลยว่าสนับมือระดับ D ทนแรงปะทะกับอสูรระดับสองนานๆ ไม่ไหว ต้องรีบจบศึกนี้ให้เร็วที่สุด"

ซูจวิ้นพุ่งทะยานเข้าใส่วานรหน้าเขียวด้วยรังสีอำมหิต

วานรหน้าเขียวเห็นท่าไม่ดีจึงหันหลังเตรียมเผ่นหนี มนุษย์ตัวจ้อยคนนี้มีพลังมากพอที่จะฆ่ามันได้

"ตัวใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงได้ว่องไวนักนะ"

ซูจวิ้นรู้สึกหงุดหงิดที่วานรหน้าเขียวเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิด เขาต้องออกแรงวิ่งไล่ตามอยู่นานกว่าจะไปดักหน้ามันได้สำเร็จ

โอกาสมาถึงแล้ว

จังหวะที่วานรหน้าเขียวชะงักด้วยความตกใจ ซูจวิ้นก็งัดเพลงหมัดอัสนีบาตออกมาใช้อีกครั้ง

หมัดสายฟ้าพุ่งเป้าไปที่ลำคออันบอบบางของมัน

ประกายอัสนีบาตหกสายสว่างวาบ

วานรหน้าเขียวแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดก่อนจะล้มตึงลงกับพื้นขาดใจตายในทันที

ลำคอคือจุดอ่อนของอสูรทุกชนิด ต่อให้วานรหน้าเขียวจะมีกล้ามเนื้อและขนหนาเตอะปกป้องอยู่ แต่มันก็ไม่อาจต้านทานพลังทำลายล้างของหมัดอัสนีบาตได้

[อายุขัย +3300]

หืม วานรหน้าเขียวตัวเดียวให้อายุขัยตั้ง 3300 แต้มเลยเหรอ

ซูจวิ้นประหลาดใจมาก ตัวเลขนี้มากกว่าอายุขัยที่ได้จากพยัคฆ์ลายจุดเขียวถึงสามเท่า

ดูเหมือนว่าการล่าอสูรระดับสูงจะเป็นทางลัดในการเพิ่มพลังที่ไวที่สุดจริงๆ ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ แต้มที่ได้ก็ยิ่งทวีคูณ

ซูจวิ้นไม่รอช้า เขาจัดการเทแต้มอายุขัยทั้งหมดไปเพิ่มค่าปราณโลหิตทันที

กระแสความอบอุ่นไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย แผ่ซ่านไปตามเส้นชีพจร อวัยวะภายใน เส้นเอ็น และกระดูก

เมื่อร่างกายดูดซับพลังงานจนหมด ซูจวิ้นก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัว

เขารู้สึกเหมือนเพิ่งทะลวงผ่านคอขวดอะไรสักอย่าง

[ชื่อ : ซูจวิ้น]

[ระดับขั้น : ปรมาจารย์ขั้นต้น]

[พรสวรรค์ : ไม่มี]

[ปราณโลหิต : 2403]

[เคล็ดวิชา : พยัคฆ์กระเรียนคู่ (ระดับ 1 ขั้นบรรลุ)]

[วิชาต่อสู้ : เพลงหมัดอัสนีบาต (ระดับ 2 ขั้นสมบูรณ์)]

[อาวุธ : ไม่มี]

[อายุขัย : 0]

"ปรมาจารย์ขั้นต้น ฉันทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้แล้ว!"

ซูจวิ้นมองหน้าต่างสถานะด้วยความดีใจ

ใครจะไปเชื่อว่าเด็กหนุ่มที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีปราณโลหิตแค่ 35 จะสามารถก้าวขึ้นมาเป็นปรมาจารย์ได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้

"ถ้าตอนนี้ฉันต้องสู้กับวานรหน้าเขียวอีกรอบ แค่งัดเพลงหมัดอัสนีบาตออกมาก็ฆ่ามันได้ในหมัดเดียวแล้ว"

ซูจวิ้นประเมินพลังของตัวเอง ตอนนี้ถ้าเขาใช้เพลงหมัดอัสนีบาต พลังหมัดจะพุ่งสูงถึง 80000 กิโลกรัม ซึ่งเหนือกว่าพลัง 70000 กิโลกรัมของวานรหน้าเขียวอย่างเทียบไม่ติด

"พอเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ โอกาสที่จะคว้าแชมป์การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก"

ซูจวิ้นยังคงหมายตารางวัลป้ายดำโกลาหลอยู่เสมอ

มันคือของวิเศษที่สามารถป้องกันการโจมตีจากอสูรระดับห้าลงมาได้ถึงสิบครั้ง

หากถึงเวลาที่ฝูงอสูรจากฐานทัพเจียงชางบุกโจมตีฐานทัพเจียงหลิน เขาก็จะมีไพ่ตายไว้ปกป้องยาย เสิ่นปิงเย่ หลินเสี่ยวเจี้ยน และคนอื่นๆ

"แต่ฉันต้องเร่งเพิ่มปราณโลหิตให้เร็วกว่านี้"

ซูจวิ้นกังวลว่าอาจจะมีอัจฉริยะที่ซ่อนพรสวรรค์โผล่มาเป็นม้ามืดในการสอบ เขาต้องเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์

ซูจวิ้นสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะทบทวนการต่อสู้กับวานรหน้าเขียวเมื่อครู่นี้

"ถึงจะฆ่าวานรหน้าเขียวได้ แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็เผยให้เห็นจุดอ่อนของฉันเหมือนกัน ฉันต้องหาสนับมือระดับสูงกว่านี้ แล้วก็ต้องหาวิชาตัวเบาหรือวิชาที่ช่วยเพิ่มความเร็วด้วย"

ซูจวิ้นลองคิดดูว่าถ้าเขาต้องเจอกับอสูรระดับสองที่มีความเร็วเป็นเลิศ ต่อให้เขามีพลังทำลายล้างมหาศาลแค่ไหน แต่ถ้าโจมตีไม่โดนเป้าหมาย มันก็เปล่าประโยชน์

ความเร็วคือจุดอ่อนร้ายแรงของเขาในตอนนี้

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของซูจวิ้น ตามมาด้วยเสียงหวานใสของหญิงสาว

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

[จบแล้ว]