บทที่ 26 - เพลงหมัดอัสนีบาตขั้นสมบูรณ์! ลูกพี่จวิ้นจะจีบเจ้าหญิงน้ำแข็งเหรอ?

บทที่ 26 - เพลงหมัดอัสนีบาตขั้นสมบูรณ์! ลูกพี่จวิ้นจะจีบเจ้าหญิงน้ำแข็งเหรอ?

"ดูเหมือนว่าจะใช้อายุขัยอัปเกรดวิชาต่อสู้ได้จริงๆ แฮะ!"

ซูจวิ้นไม่รอช้า กดอัปเกรดเพลงหมัดอัสนีบาตทันที

ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว

มันคือเคล็ดลับและวิถีการปล่อยหมัดของเพลงหมัดอัสนีบาต

รวมไปถึงวิธีการดึงเอาอานุภาพสูงสุดของวิชานี้ออกมาใช้ให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

【วิชาต่อสู้: เพลงหมัดอัสนีบาต (ขั้นเชี่ยวชาญ+)】

【อายุขัย: 2420】

"อัปเกรดเพลงหมัดอัสนีบาตจากขั้นเริ่มต้นมาเป็นขั้นเชี่ยวชาญ ผลาญอายุขัยไปตั้ง 800 แต้มเลยเหรอ"

ซูจวิ้นมองตัวเลขที่หดหายไปฮวบฮาบด้วยความเสียดาย

เขาเลยเบรกการอัปเกรดวิชานี้ไว้ก่อน

ขอไปลองของดูหน่อยดีกว่าว่าเพลงหมัดอัสนีบาตมันจะเจ๋งแค่ไหน

บังเอิญในสวนสาธารณะแห่งนี้มีเครื่องวัดพลังหมัดตั้งอยู่พอดี

"ลองต่อยธรรมดาๆ ดูก่อนแล้วกัน อยากรู้ว่าแรงหมัดเพียวๆ ของฉันมันจะหนักสักเท่าไหร่"

ซูจวิ้นง้างหมัดซัดเข้าใส่เครื่องวัดพลังเต็มแรง ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งพรวดพราดไม่หยุด

1000...2000...3000...

19200!!

"พลังหมัด 19200 กิโลกรัมงั้นเหรอ

นี่มันทะลุเกณฑ์ขั้นต่ำของระดับปรมาจารย์ขั้นต้นไปแล้วนะเนี่ย!"

ซูจวิ้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนดีใจ

เกณฑ์มาตรฐานของระดับปรมาจารย์ขั้นต้นคือ ต้องมีค่าปราณโลหิต 2400 แต้ม

และต้องมีพลังหมัดไม่ต่ำกว่า 19200 กิโลกรัม!

"ปราณโลหิตของฉันเพิ่งจะแตะเส้นมาตรฐานของผู้ฝึกตนขั้นสูงสุดแท้ๆ

แต่พลังหมัดกลับพุ่งไปเทียบเท่าระดับปรมาจารย์ขั้นต้นซะแล้ว สะใจชะมัด!"

ซูจวิ้นสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรปราณโลหิตในร่างให้ไหลเวียนตามเส้นทางสายเฉพาะ

ก่อนจะอัดหมัดกระแทกออกไปเต็มแรงอีกครั้ง

ประกายสายฟ้าสามสายแลบแปลบปลาบขึ้นรอบๆ กำปั้น

แม้สายฟ้าจะยังดูจางๆ แต่ก็แผ่กลิ่นอายอันตรายจนน่าขนลุก

ตูม! เครื่องวัดพลังหมัดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวเลขเริ่มต้นจาก 0 แล้วพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง!

0...1000...4000...

22080!

"เซอร์ไพรส์สุดๆ!

เพลงหมัดอัสนีบาตของฉันเพิ่งจะบรรลุแค่ขั้นเชี่ยวชาญเองนะ

แต่กลับเพิ่มพลังต่อสู้ให้ตั้ง 15%!

สมแล้วที่เป็นวิชาต่อสู้ระดับสอง!"

ซูจวิ้นยิ้มแก้มแทบปริ

วิชาต่อสู้ระดับหนึ่ง ต่อให้ฝึกจนทะลุปรุโปร่งถึงขั้นบรรลุสูงสุด อย่างมากก็เพิ่มพลังต่อสู้ได้แค่ 10% หรือดีหน่อยก็ 20%

แต่นี่เพลงหมัดอัสนีบาตเพิ่งจะอยู่แค่ขั้นเชี่ยวชาญ ก็ปาเข้าไป 15% แล้ว!

ถ้าอัปเกรดจนถึงขั้นสมบูรณ์ล่ะก็

พลังต่อสู้มันจะพุ่งไปอีกขนาดไหนกัน

ซูจวิ้นกดอัปเกรดเพลงหมัดอัสนีบาตต่ออย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าซูจวิ้นก็ตัดวูบเหมือนถูกดูดเข้าไปในป่าทึบอันกว้างใหญ่ไพศาล

เขาเผชิญหน้ากับการโจมตีจากอสูรกลายพันธุ์นับไม่ถ้วน สองหมัดที่อาบไล้ไปด้วยสายฟ้าถูกปล่อยออกไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน กว่าซูจวิ้นจะดึงสติกลับมาได้ ข้อมูลความเข้าใจเกี่ยวกับเพลงหมัดอัสนีบาตก็ฝังรากลึกอยู่ในหัวเขาเรียบร้อยแล้ว...

【วิชาต่อสู้: เพลงหมัดอัสนีบาต (ขั้นสมบูรณ์)】

【อายุขัย: 1020】

"พรวดเดียวหายไป 1400 แต้มเลยเหรอเนี่ย"

ถึงจะทำใจไว้บ้างแล้ว

แต่พอเห็นอายุขัยหายวับไปกับตา ซูจวิ้นก็อดหน้ากระตุกไม่ได้

เขาง้างหมัดซัดเข้าใส่เครื่องวัดพลังอีกรอบ

คราวนี้มีประกายสายฟ้าแลบออกมาถึงหกสาย

เครื่องวัดพลังส่งเสียงร้องเอี๊ยดอ๊าดลั่นปานจะหักโค่น

ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งฉิวราวกับจรวด

ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเลข 27840!

"เพลงหมัดอัสนีบาตขั้นสมบูรณ์ ช่วยบัฟพลังต่อสู้ให้ฉันตั้ง 45% เชียวเหรอเนี่ย!"

ความรู้สึกเสียดายอายุขัยปลิวหายไปในอากาศทันทีที่เห็นตัวเลขสุดโหดบนเครื่องวัดพลัง

การลงทุนครั้งนี้มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มซะอีก!

ซูจวิ้นดีใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจดึงสติตัวเองให้กลับมาเยือกเย็นตามเดิม

"ถึงวิชาต่อสู้จะช่วยบัฟพลังให้เยอะก็เถอะ

แต่รากฐานที่แท้จริงมันอยู่ที่ระดับพลังต่างหาก หลังจากนี้คงต้องเน้นอัปเกรดค่าปราณโลหิตเป็นหลักแล้วล่ะ"

ซูจวิ้นกวาดอายุขัยที่เหลือทั้งหมดไปลงกับค่าปราณโลหิต

【ชื่อ: ซูจวิ้น】

【ระดับ: ผู้ฝึกตนขั้นสูงสุด】

【พรสวรรค์: ไม่มี】

【ปราณโลหิต: 902】

【วิชาลมปราณ: พยัคฆ์กระเรียนคู่ (ระดับ 1, ขั้นบรรลุ)】

【วิชาต่อสู้: เพลงหมัดอัสนีบาต (ระดับ 2, ขั้นสมบูรณ์)】

【อาวุธ: สนับมือโลหะผสมระดับ D】

【อายุขัย: 0】

"ค่าปราณโลหิต 902 ก็ถือว่าสูงปรี๊ดแล้ว พลังรบของฉันตอนนี้น่าจะทิ้งห่างพวกอัจฉริยะทั่วไปแบบไม่เห็นฝุ่น

แต่ก็ใช่ว่าจะการันตีแชมป์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเขตฐานทัพเจียงหลินได้หรอกนะ"

ซูจวิ้นไม่ได้หลงระเริงไปกับพลังที่เพิ่มขึ้นจนหน้ามืดตามัว

ระหว่างทางเดินมาที่สวนสาธารณะ เขาเพิ่งจะอ่านข่าวเจอมาหมาดๆ

มีข่าวรายงานว่าตามเมืองใหญ่ๆ อย่างเมืองซ่างหาง เมืองเฉิงโจว เริ่มมีผู้ฝึกตนพรสวรรค์โผล่มาให้เห็นกันแล้ว

แถมไอ้พวกนี้ยังมีพลังรบที่น่ากลัวสุดๆ

โดยเฉพาะที่เมืองอวิ๋นอัน ซึ่งเป็นเมืองเบอร์หนึ่งของฐานทัพเจียงหลิน มีเด็กหนุ่มที่ชื่อเฉินลี่ ปลุกพรสวรรค์ 'พลังเทวะ' ขึ้นมาได้

หมอนี่ถึงขั้นเขี่ยเผยหลง อดีตแชมป์ทำเนียบยอดฝีมือของเมืองอวิ๋นอันตกลงมาจากบัลลังก์ได้เลยทีเดียว!

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า

เผยหลงน่ะ มีพลังต่อหนึ่งหน่วยปราณโลหิตสูงถึง 16 กิโลกรัมเชียวนะ

แถมยังครองแชมป์ในทำเนียบยอดฝีมือของเมืองอวิ๋นอันมาอย่างยาวนานอีกต่างหาก

ซูจวิ้นเพิ่งจะลองค้นข่าวของเมืองอวิ๋นอันดูเมื่อกี้นี้เอง

มีข่าวลือหนาหูว่า

พอเฉินลี่ใช้พรสวรรค์พลังเทวะบัฟตัวเอง พลังต่อสู้ของหมอนั่นจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยล่ะ!

"นี่แค่พวกที่มีข่าวหลุดออกมานะ

ในฐานทัพเจียงหลินต้องมีพวกผู้ฝึกตนพรสวรรค์ที่ซุ่มเงียบอยู่อีกเพียบแน่ๆ

ตำแหน่งแชมป์ไม่ได้คว้ามาง่ายๆ หรอก"

แม้จะรู้ว่าทางข้างหน้าเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่ซูจวิ้นก็ไม่คิดจะถอย รังแต่จะกระตุ้นไฟแห่งการต่อสู้ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

เขาตั้งเป้าหมายไว้อย่างแน่วแน่ว่าจะต้องคว้าแชมป์การสอบของเขตฐานทัพเจียงหลินมาให้ได้

เพื่อจะได้ครอบครองป้ายดำโกลาหลมาไว้ในกำมือ

เตรียมพร้อมรับมือกับคลื่นอสูรกลายพันธุ์ที่อาจจะบุกมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มแห่กันมามุงดู

พวกเขาตามเสียงกัมปนาทของเครื่องวัดพลังหมัดมานั่นเอง

พอเห็นรอยร้าวบนเครื่องวัดพลัง แต่ละคนก็พากันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"เฮ้ย! ใครมันมือบอนมาต่อยเครื่องวัดพลังจนเกือบพังแบบนี้เนี่ย"

"ฉันจำได้ว่าเครื่องนี้มันสร้างมาเพื่อรองรับพลังของผู้ฝึกตนนะ คนที่อัดมันจนร้าวได้ต้องเป็นระดับปรมาจารย์แน่ๆ!"

"สงสัยจะมีระดับปรมาจารย์ผ่านมาแถวนี้ แล้วเกิดคันไม้คันมืออยากลองของล่ะมั้ง"

สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ซูจวิ้น

แต่พวกเขาก็มองข้ามซูจวิ้นไปอย่างรวดเร็ว

ดูจากหน้าตาและอายุ หมอนี่มันก็แค่เด็กนักเรียนชัดๆ

เมืองไคโจวไม่เคยมีระดับปรมาจารย์ที่ยังเรียนอยู่มัธยมแบบนี้หรอก

ซูจวิ้นเองก็โล่งใจที่ไม่มีใครสงสัย เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

"แวะซื้อของไปฝากยายกับยัยผู้หญิงหน้าตายคนนั้นหน่อยดีกว่า"

หลายปีมานี้ ยายต้องตรากตรำทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูเขามาตลอด ลำบากมาก็เยอะ

ซูจวิ้นตัดสินใจซื้ออาหารบำรุงสุขภาพชุดใหญ่กับเก้าอี้นวดไฟฟ้าหนึ่งตัว

เวลาที่ยายเหนื่อยล้า จะได้เอนหลังพักผ่อนให้สบายตัวบ้าง

ส่วนเรื่องบ้านหลังใหม่ คงต้องรอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อนค่อยว่ากันอีกที

ช่วงที่ยังไม่ถึงวันสอบ เขาอยากจะทำตัวให้กลมกลืนไม่เตะตาใครไปก่อน

"แล้วยัยผู้หญิงหน้าตายนั่นล่ะ จะซื้ออะไรให้ดี"

ซูจวิ้นถึงกับเกาหัวแกรกๆ

ตอนที่คบกับเสิ่นเวย

เขาก็เคยซื้อของขวัญให้เธออยู่บ้างหรอก

แต่ของพวกนั้นมันเป็นของขวัญที่คนเป็นแฟนเขาซื้อให้กันนี่นา

ขืนเอาไปให้เสิ่นปิงเย่ มีหวังได้โดนมองแรงใส่แน่ๆ

"ช่างเถอะ โทรถามไอ้เสี่ยวเจี้ยนดีกว่า

หมอนั่นน่าจะเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้มากกว่าฉัน"

ซูจวิ้นกดโทรออกหาหลินเสี่ยวเจี้ยน พออีกฝ่ายรับสาย เขาก็ยิงคำถามใส่ทันที "เสี่ยวเจี้ยน ฉันอยากจะซื้อของขวัญให้...เพื่อนผู้หญิงสักคนน่ะ

นายว่าซื้ออะไรให้ดี"

หลินเสี่ยวเจี้ยนที่กำลังงีบหลับอยู่บนเตียง พอได้ยินประโยคนี้ก็ถึงกับเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที

"ลูกพี่ นี่ลูกพี่มีความรักเหรอเนี่ย

ใครกัน! เด็กมัธยมหกโรงเรียนเราหรือเปล่า

หรือว่าเด็กโรงเรียนอื่น..."

หลินเสี่ยวเจี้ยนสวมวิญญาณนักสืบ รัวคำถามใส่เป็นชุดจนซูจวิ้นแทบจะฟังไม่ทัน

ซูจวิ้นรีบปฏิเสธพัลวัน "เสี่ยวเจี้ยน ฉันไม่ได้มีความรักสักหน่อย..."

"ไม่ได้มีความรักเหรอ"

"งั้นก็แปลว่าลูกพี่กะจะลองโยนหินถามทาง ซื้อของขวัญไปให้ก่อนเพื่อดูท่าที แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะจีบไม่จีบใช่ปะ"

ซูจวิ้นถึงกับกุมขมับ "ไม่ใช่เว้ย นายก็น่าจะรู้ว่าคนที่ถูกยายรับมาเลี้ยงพร้อมฉัน ก็มีเสิ่นปิงเย่อีกคนใช่ไหมล่ะ"

"ห๊ะ!

ลูกพี่หมายความว่าจะซื้อของขวัญให้ยัยเจ้าหญิงน้ำแข็งนั่นน่ะนะ

อย่าบอกนะว่าลูกพี่คิดจะจีบยัยนั่นน่ะ!"

หลินเสี่ยวเจี้ยนอ้าปากค้างด้วยความช็อก

ตอนที่เขาไปหาซูจวิ้นที่บ้าน ก็เคยเจอเสิ่นปิงเย่อยู่หลายครั้ง

เขาต้องยอมรับเลยว่าเสิ่นปิงเย่เป็นผู้หญิงที่สวยมากจริงๆ

แต่ความสวยของเธอมันมาพร้อมกับความเย็นชา ชนิดที่แค่เข้าใกล้ก็พานจะหนาวสั่นไปถึงกระดูกดำแล้ว

หรือว่าลูกพี่จวิ้นจะชอบของเย็นชาๆ แบบนี้วะ

[จบแล้ว]