บทที่ 16 - เสิ่นเวยอยากโชว์พาวเหรอ? ตลกสิ้นดี!

บทที่ 16 - เสิ่นเวยอยากโชว์พาวเหรอ? ตลกสิ้นดี!

"เสิ่นเวย? หลินลี่ลี่ พวกเธอมาทำอะไรที่นี่"

ครูเฉินฟางแปลกใจที่เห็นสองคนนี้โผล่มา

เวลานี้พวกเธอควรจะอยู่ในห้องเรียนไม่ใช่หรือไง

หลินเสี่ยวเจี้ยนเห็นสองคนนี้ก็แอบขมวดคิ้ว

ส่วนซูจวิ้นมีสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อก่อนเวลาเผชิญหน้ากับเสิ่นเวย ใจเขาจะเต้นตึกตัก ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า ทั้งกระวนกระวาย...

กลัวไปหมดว่าตัวเองจะทำอะไรพลาดจนทำให้เสิ่นเวยไม่พอใจ

แต่ตอนนี้เขามองเสิ่นเวยด้วยใจที่นิ่งสงบไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ

"ครูคะ คือว่าพี่เวยอยากมาทดสอบปราณโลหิตกับพลังหมัดน่ะค่ะ"

หลินลี่ลี่หาข้ออ้างเตรียมไว้แล้วจึงตอบกลับไปทันควัน

จังหวะที่พูดนั้นหางตาเธอก็อดไม่ได้ที่จะตวัดไปมองซูจวิ้นด้วยแววตาเย้ยหยัน

ครูเฉินฟางเก็บภาพนั้นไว้ในสายตาและรู้สึกว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน

"เสิ่นเวย จริงเหรอ"

เวลานี้เสิ่นเวยทำราวกับไม่ได้ยินคำถามของครูประจำชั้น เธอหันไปฉีกยิ้มให้ผู้อำนวยการจ้าวซงแทน

"คุณลุงจ้าวคะ พ่อกับแม่หนูบ่นคิดถึงคุณลุงอยู่บ้านบ่อยๆ เลยค่ะ

อยากเชิญคุณลุงจ้าวไปทานข้าวที่บ้านมาตลอด เย็นนี้คุณลุงจ้าวพอจะว่างไหมคะ"

ครูเฉินฟางเห็นเสิ่นเวยเมินตนเองก็รู้สึกไม่พอใจ

แต่ติดที่เบื้องหลังครอบครัวของอีกฝ่ายจึงไม่อาจแสดงอาการโมโหออกมาได้

หลินเสี่ยวเจี้ยนแอบมองบนแล้วกระซิบให้ซูจวิ้นได้ยินแค่สองคน "ยัยพวกประจบสอพลอ..."

ซูจวิ้นกลับรู้สึกชินชาเสียแล้ว

ตอนที่คบกันเขาพอจะมองออกอยู่แล้วว่าลึกๆ แล้วเสิ่นเวยเป็นคนติดหรูและมองคนที่ฐานะ

แต่ตอนนั้นเขาถูกความรักบังตาจนมองเห็นแต่ความเพอร์เฟกต์ของเธอและเลือกที่จะมองข้ามข้อเสียพวกนั้นไป

จริงอย่างที่เขาว่ากัน คนที่จมอยู่ในห้วงความรักมักจะมองไม่เห็นข้อเสียของอีกฝ่าย

และต่อให้เห็นก็ยังหลอกตัวเองอยู่ดี

จ้าวซงเห็นเสิ่นเวยเมินคำถามของครูประจำชั้นก็ขมวดคิ้ว

"เสิ่นเวย ตอนนี้อยู่ในโรงเรียน เรียกฉันว่าคุณลุงจ้าวคงไม่เหมาะกระมัง

เรียกตามตำแหน่งว่าผู้อำนวยการจ้าวจะดีกว่านะ!"

จ้าวซงเป็นทหารเก่าจึงแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชัดเจน

ถ้าเสิ่นเวยเรียกเขาว่าคุณลุงจ้าวอยู่นอกโรงเรียน เขาคงไม่จับผิดอะไร

แต่นี่คือในโรงเรียน การเรียกแบบนั้นมันไม่ค่อยเหมาะสม

รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นเวยแข็งค้าง

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอโดนผู้บริหารของโรงเรียนมัธยมหกหักหน้าแบบนี้

"ผู้อำนวยการจ้าวคะ ไม่ทราบว่าคุณลุงพอจะ..."

เสิ่นเวยกำลังจะเอ่ยปากเชิญจ้าวซงไปที่บ้านอีกครั้ง ทว่ากลับถูกจ้าวซงยกมือปรามไว้เสียก่อน

"เสิ่นเวย เธอจะมาทดสอบปราณโลหิตไม่ใช่เหรอ

รีบไปทดสอบสิ ครูเฉินฟางช่วยรีเซ็ตค่าเครื่องที"

"รับทราบค่ะ"

ครูเฉินฟางเดินไปปรับเครื่อง

เสิ่นเวยโดนจ้าวซงตอกกลับหน้าหงายไปสองรอบติดก็แอบเบ้ปาก

ฉันไปทำอะไรให้ผู้อำนวยการท่านนี้ไม่พอใจตอนไหนเนี่ย

ไม่น่าจะใช่นะ...

ระหว่างที่เสิ่นเวยกำลังหงุดหงิด จ้าวซงก็หันไปยิ้มให้ซูจวิ้น ซึ่งซูจวิ้นก็รับรู้ได้ทันที

เขารู้ว่าผู้อำนวยการกำลังออกโรงปกป้องเขาด้วยการปรามเสิ่นเวย

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของหลินลี่ลี่ เธอกลอกตาไปมาเหมือนกำลังใช้ความคิด

"เสิ่นเวย ทดสอบปราณโลหิตกับพลังหมัดได้เลย"

ครูเฉินฟางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เธอไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับดาวโรงเรียนที่ภายนอกดูเย่อหยิ่งแต่ลึกๆ กลับบ้าวัตถุคนนี้เลยสักนิด

เสิ่นเวยไม่ได้ปรายตามองครูเฉินฟางเลยด้วยซ้ำ เธอวางมือลงบนเครื่องวัดปราณโลหิต

10...20...จนสุดท้ายตัวเลขไปหยุดที่ 129!

"ปราณโลหิต 129 จุดเลยเหรอ

สูงจังเลย!

พี่เวยสมกับเป็นอันดับหนึ่งของรุ่นเราจริงๆ!"

หลินลี่ลี่รีบประจบประแจงอยู่ข้างๆ ทันที

แต่สายตาของทุกคนในห้องกลับดูพิลึกพิลั่น

บรรยากาศที่เงียบสงัดทำให้หลินลี่ลี่กับเสิ่นเวยชะงักไป

ทำไมมันไม่เหมือนที่คิดไว้เลยล่ะ

พวกเขาไม่ควรจะตกตะลึงกันหรอกเหรอ

ต่อให้ไม่ตกตะลึง ก็ไม่น่าจะทำหน้าตาแบบนี้สิ

เสิ่นเวยกับหลินลี่ลี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร

"ซูจวิ้น นายคิดว่าปราณโลหิตของพี่เวยเป็นยังไงบ้างล่ะ"

หลินลี่ลี่ตัดสินใจชี้ไปที่ตัวเลขสว่างวาบจ้าบนเครื่องวัดปราณโลหิตแล้วหันไปถามซูจวิ้น

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโอ้อวดราวกับว่าปราณโลหิตของตัวเองพุ่งปรี๊ดไปถึง 128 จุดก็ไม่ปาน

ตอนนั้นเอง

หางตาของเสิ่นเวยก็เหลือบไปมองซูจวิ้นเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องที่เธอยอมเอาสายตาไปหยุดอยู่ที่เขา

ทว่าเธอกลับต้องขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน

เพราะแววตาของซูจวิ้นนั้นนิ่งสงบเกินไป

ไม่มีความประหลาดใจ ไม่มีความหวาดหวั่น ไม่มีความกระวนกระวาย ไม่มีความรู้สึกต่ำต้อย...

มันช่างแตกต่างจากภาพซูจวิ้นในความทรงจำของเธอราวฟ้ากับเหว

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาของซูจวิ้นยังเป็นแบบนี้ เธอคงสงสัยไปแล้วว่าคนตรงหน้าคือคนอื่น...

แต่ไม่นานเสิ่นเวยก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

ตอนนี้พวกเขาสองคนอยู่ในสถานะที่ถือว่าเลิกกันไปแล้ว

เธอมีความจำเป็นอะไรต้องไปแคร์ความรู้สึกของซูจวิ้นด้วย

"ก็ดี..."

เมื่อเผชิญกับคำถามของหลินลี่ลี่ ซูจวิ้นตอบกลับมาเรียบๆ แค่สองคำ

คำพูดนี้ทำให้หลินลี่ลี่รู้สึกเหมือนชกนุ่น อึดอัดใจเป็นบ้า

"พี่เวย ให้คนบางคนได้เบิกเนตรดูพลังหมัดของพี่หน่อยสิคะ!"

เสิ่นเวยสูดลมหายใจเข้าลึก

แววตาของเธอคมกริบก่อนจะซัดหมัดใส่เครื่องวัดพลังสุดแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

ตัวเลขวิ่งฉิวไม่หยุด

จนไปหยุดนิ่งอยู่ที่ 1164.8!

"ว้าว!

พี่เวยสมกับเป็นอัจฉริยะที่ทำลายสถิติของโรงเรียนมัธยมหกเลยนะคะ!

พลังของปราณโลหิต 1 จุดเพิ่มจาก 9 กิโลกรัมเป็น 9.1 กิโลกรัมแล้ว!"

หลินลี่ลี่แสร้งทำหน้าตาตื่นเต้นตกใจอีกครั้ง

เสิ่นเวยเห็นพลังหมัดของตัวเองแล้วมุมปากก็ยกขึ้นสูง

แต่ไม่นานเสิ่นเวยก็พบความผิดปกติ

นอกจากเสียงของหลินลี่ลี่แล้ว ในห้องกลับไม่มีเสียงคนอื่นเลย

แถมไม่ว่าจะเป็นครูเฉินฟางหรือผู้อำนวยการจ้าวซงต่างก็มีสายตาที่แปลกประหลาด

ส่วนหลินเสี่ยวเจี้ยนนั้นมองเธอด้วยสายตาราวกับกำลังดูตัวตลกกระโดดโลดเต้น

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อหันไปเห็นอดีตคนรักอย่างซูจวิ้นยังคงมีแววตาราบเรียบ มันก็ทำให้เสิ่นเวยรู้สึกจุกในอก

เธออยากจะพุ่งเข้าไปถามเขาให้รู้แล้วรู้รอดว่าทำไมถึงได้นิ่งเฉยขนาดนี้

ทั้งปราณโลหิต!

ทั้งพลังหมัด!

มันไม่แข็งแกร่งพอหรือไง

แต่เสิ่นเวยก็ฝืนกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป

"เอ๊ะ

ซูจวิ้น ที่นายไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยนี่คือตกใจจนช็อกไปแล้วใช่ไหมล่ะ"

พอหลินลี่ลี่เห็นสีหน้าของซูจวิ้นก็แอบประหลาดใจ

ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วเดาเอาเองว่าซูจวิ้นคงช็อกกับความเก่งกาจของเสิ่นเวยจนทำตัวไม่ถูก

พอเสิ่นเวยได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าน่าจะเป็นไปได้สูง

คิดได้ดังนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นสูงอีกครั้งพร้อมกับเผยให้เห็นความเหนือกว่า

ตกใจงั้นเหรอ

ซูจวิ้นได้ยินคำพูดของหลินลี่ลี่ก็แอบแค่นหัวเราะในใจ

ฉันที่มีปราณโลหิต 153 จุด พลังหมัด 23 กิโลกรัมต่อปราณโลหิต 1 จุดเนี่ยนะจะไปตกใจกับปราณโลหิต 128 จุดและพลังหมัด 9.1 กิโลกรัมต่อปราณโลหิต 1 จุดของเสิ่นเวย

น่าขำสิ้นดี!

ซูจวิ้นปรายตามองหลินลี่ลี่แวบหนึ่ง ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วยจึงหมุนตัวเดินหนีไป

ท่าทีนี้ทำเอาหลินลี่ลี่แทบจะเต้นเร่าๆ

"ซูจวิ้น! นายทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงยะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เสิ่นเวยเห็นท่าทีของซูจวิ้นแล้วก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดในใจ

"เอ๊ะ ลูกพี่จวิ้น ทำไมแถวนี้ถึงมีหมาบ้าเป็นโรคพิษสุนัขบ้ามาเห่าหอนได้ล่ะ

หนวกหูชะมัดเลย!"

ซูจวิ้นขี้เกียจใส่ใจหลินลี่ลี่ แต่หลินเสี่ยวเจี้ยนไม่ยอมทนกับนิสัยเสียๆ ของเธอจึงด่ากระทบชิ่งไป

ประโยคนี้ทำเอาหลินลี่ลี่โกรธจนหน้าแดงก่ำ

จังหวะที่เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์ น้ำเสียงเรียบๆ ของซูจวิ้นก็ดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง

"เสี่ยวเจี้ยน คราวหน้าอย่าลืมพกไม้ตีหมามาด้วยล่ะ จะได้ฟาดหมาบ้าให้ตายไปเลย!"