ตอนที่ 161: อัคคีสาดแสงคว้าชัย

ในยามนี้ หั่วอู๋ซวงไม่ได้มีเปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนอยู่ทั่วร่างเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว ทว่ามันกลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีขาวอันสว่างเจิดจ้า

สองตา รูจมูก และมุมปากของเขามีเลือดไหลซึมออกมา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโคจรพลังวิญญาณเกินขีดจำกัด ทว่ากลิ่นอายของเขากลับทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"นี่... นี่คือวิชาลับตระกูลหั่วของโรงเรียนอัคคีสาดแสง——เผาร่างผลาญวิญญาณ!" บนที่นั่งวีไอพี มีคนจำสถานะของหั่วอู๋ซวงได้

"เขาบ้าไปแล้วหรือ? การใช้วิชาลับแบบนี้จะสร้างความเสียหายอย่างประเมินค่าไม่ได้ให้กับรากฐานเลยนะ!"

บนลานประลอง ในดวงตาของหั่วอู๋ซวงมีเพียงความเด็ดเดี่ยว เพื่อเกียรติยศของโรงเรียน เพื่อไม่ให้ความพยายามของน้องสาวและเพื่อนร่วมทีมต้องสูญเปล่า เขายินดีที่จะจ่ายด้วยราคาใดๆ ก็ตาม

"ทักษะวิญญาณที่สี่ ผู้พิทักษ์อัคคีเดือด——ผันกลับ!"

สิ้นเสียงคำรามของเขา ทักษะผู้พิทักษ์อัคคีเดือดที่เดิมทีใช้สำหรับป้องกัน พลันพลิกกลับคุณสมบัติอย่างกะทันหัน จากเปลวเพลิงแห่งการปกปักษ์แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งการทำลายล้าง เปลวไฟสีขาวพกพาความร้อนสูงอันน่าสะพรึงกลัว โถมเข้าใส่โรงเรียนชางฮุยราวกับคลื่นสึนามิ

สือเฟินหน้าถอดสี

"ป้องกันเต็มกำลัง!"

ทั้งเจ็ดคนร่วมมือกันอีกครั้ง ม่านป้องกันหลากสีสาดแสงเจิดจ้า เปลวเพลิงสีขาวและม่านป้องกันหลากสีเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง ส่งเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู

พื้นของลานประลองเริ่มหลอมละลาย ม่านพลังป้องกันรอบด้านสั่นไหวอย่างรุนแรง กรรมการถึงกับต้องเชิญยอดฝีมือระดับมหาปราชญ์วิญญาณหลายท่านมาร่วมกันเสริมความแข็งแกร่งให้กับม่านพลัง เพื่อป้องกันไม่ให้พลังงานรั่วไหลออกไปทำร้ายผู้ชม

ภายใต้การพุ่งชนอย่างต่อเนื่องของเปลวเพลิงสีขาว ม่านป้องกันหลากสีก็เริ่มปรากฏรอยร้าว ลูกทีมโรงเรียนชางฮุยทั้งเจ็ดคนมีใบหน้าเจ็บปวดรวดร้าว เห็นได้ชัดว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

"พวกเราจะแพ้ไม่ได้!" สือเฟินกัดฟันตะโกน ประกายความบ้าคลั่งวาบผ่านในดวงตา

"กายแท้เจ็ดอสูร!"

อีกหกคนที่เหลือเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็สะดุ้งเฮือก แต่เมื่อเห็นม่านป้องกันที่กำลังจะแตกสลาย พวกเขาก็ยังคงกัดฟันพยักหน้า

ทั้งเจ็ดคนพ่นเลือดแก่นแท้ออกมาพร้อมกัน ม่านป้องกันหลากสีพลันแปรเปลี่ยน ก่อตัวเป็นร่างคนสีสันตระการตาขนาดมหึมา —— กายแท้เจ็ดอสูร

ร่างหลากสีนั้นเพียงแค่ยกมือขึ้นตวัด ก็สามารถตบเปลวเพลิงสีขาวของหั่วอู๋ซวงให้สลายไปได้อย่างง่ายดาย แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลทำให้หั่วอู๋ซวงปลิวละลิ่วถอยหลังกลับไป ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เป็นตายร้ายดีไม่อาจทราบได้

"ท่านพี่!"

หั่วอู่กรีดร้องโหยหวน น้ำตาและเลือดปะปนกันในดวงตา

บนที่นั่งวีไอพี ปี๋ปี๋ตงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"โรงเรียนชางฮุยนี่กะจะลงมือเอาถึงตายเลยสินะ"

บนลานประลอง กายแท้เจ็ดอสูรก้าวเดินด้วยจังหวะฝีเท้าอันหนักอึ้งเข้าหาลูกทีมโรงเรียนอัคคีสาดแสงที่เหลือ แรงกดดันทางจิตใจอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ทำให้หั่วอวิ๋น หั่วอวี่ และคนอื่นๆ แทบจะขยับตัวไม่ได้

หั่วอู่มองดูพี่ชายที่ล้มลง มองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังฝืนทนอย่างยากลำบาก ประกายความเด็ดเดี่ยววาบผ่านในดวงตา

"โรงเรียนอัคคีสาดแสง จะไม่มีวันยอมจำนน!"

นางผลักหั่วอวี่ที่คอยประคองอยู่ออกไป แล้วยืนหยัดขึ้นอย่างโซเซ วงแหวนวิญญาณทั้งสี่วงเหนือศีรษะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน จากนั้นกลับเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน!

"นางกำลังจะใช้ทักษะหลอมวงแหวนในระดับปรมาจารย์วิญญาณงั้นหรือ?"

อวี้เสี่ยวกัง หรือ อาจารย์ใหญ่ ที่อยู่บนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

การหลอมวงแหวน เป็นเทคนิคขั้นสูงอย่างยิ่งยวดที่สามารถทำให้วิญญาจารย์นำพลังของวงแหวนวิญญาณหลายวงมาหลอมรวมกัน และระเบิดพลังที่เหนือล้ำกว่าระดับปัจจุบันของตนเองออกมาได้อย่างมหาศาล ทว่ามันก็อันตรายเป็นอย่างมาก หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวจะถูกพลังวิญญาณตีกลับ สถานเบาคือตบะสูญสิ้น สถานหนักคือตายตกไปตรงนั้น โดยปกติแล้วมีเพียงยอดฝีมือระดับมหาปราชญ์วิญญาณขึ้นไปเท่านั้นที่จะกล้าลอง

การที่หั่วอู่ในฐานะปรมาจารย์วิญญาณ ฝืนใช้ทักษะหลอมวงแหวน จึงไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

กรรมการตวาดเสียงดัง เตรียมจะยุติการแข่งขัน

แต่สายตาของหั่วอู่กลับทำให้กรรมการต้องหยุดชะงัก ช่างเป็นสายตาแบบไหนกันนะ เด็ดเดี่ยว แน่วแน่ และไม่ยอมจำนน ราวกับว่าต่อให้ต้องจ่ายด้วยชีวิต ก็ต้องยืนหยัดในปณิธานของตนให้จงได้

ในวินาทีที่วงแหวนวิญญาณทั้งสี่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ หั่วอู่ทั้งร่างก็แปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มก้อนเพลิงรูปร่างมนุษย์ เปลวเพลิงนั้นไม่ใช่สีแดงธรรมดาอีกต่อไป ทว่ากลับเปล่งประกายแสงเจ็ดสี งดงามและอันตรายถึงชีวิต

"นี่มัน... การใช้ตัวเองเป็นสื่อกลาง เปลี่ยนพลังวิญญาณให้กลายเป็นพลังแห่งเปลวเพลิงที่บริสุทธิ์ที่สุด!" ในดวงตาของเฉินซินเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

"แม่หนูคนนี้ มีคุณสมบัติพอที่จะกลายเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง"

หั่วอู่ที่กลายเป็นเปลวเพลิงเงยหน้าขึ้นมองกายแท้เจ็ดอสูรขนาดมหึมา พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

"เกียรติยศของอัคคีสาดแสง ข้าจะเป็นคนปกป้องเอง"

นางไม่ได้ใช้ทักษะวิญญาณใดๆ เพียงแค่ยกมือขึ้นอย่างเรียบง่าย แล้วชี้ไปที่กายแท้เจ็ดอสูร เส้นเพลิงเจ็ดสีสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของนาง มันเล็กละเอียดดั่งเส้นผม ทว่ากลับทำให้มิติของลานประลองทั้งหมดเริ่มบิดเบี้ยว

เส้นเพลิงเจ็ดสีนั้นพุ่งเข้าชนกายแท้เจ็ดอสูรอย่างเงียบเชียบ จากนั้นฉากอันน่าตกตะลึงก็เกิดขึ้น กายแท้เจ็ดอสูรที่ลือกันว่าสามารถต้านทานการโจมตีระดับจักรพรรดิวิญญาณได้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเส้นเพลิงอันเล็กละเอียดนั้น กลับเริ่มหลอมละลายราวกับเนยที่เจอความร้อน

"เป็นไปไม่ได้!"

สือเฟินกรีดร้องด้วยความหวาดผวา เขาสัมผัสได้ว่ากายแท้เจ็ดอสูรกำลังพังทลายลงอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้พลังวิญญาณของพวกเขาทั้งเจ็ดถูกผลาญไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เส้นเพลิงเจ็ดสียังคงพุ่งทะลวงต่อไป จนท้ายที่สุดก็เจาะทะลุกายแท้เจ็ดอสูร เข้าชนสมาชิกโรงเรียนชางฮุยทั้งเจ็ดคนที่อยู่ด้านหลัง ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีเสียงกัมปนาท ทั้งเจ็ดคนเพียงแค่ร่างกระตุกวูบ ก่อนจะล้มพับลงไปอย่างอ่อนระทวย

ความผันผวนของพลังวิญญาณบนร่างของพวกเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ ราวกับกลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว

ส่วนหั่วอู่ที่ปลดปล่อยการโจมตีนี้ออกมา ในที่สุดก็ฝืนทนต่อไปไม่ไหว ร่างกายล้มพับลงอย่างอ่อนแรง ในเสี้ยววินาทีก่อนที่จะหมดสติไป นางเห็นกรรมการชูธงที่เป็นตัวแทนชัยชนะของโรงเรียนอัคคีสาดแสงขึ้น

หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ บนอัฒจันทร์ก็ระเบิดเสียงโห่ร้องดังกึกก้องจนแสบแก้วหู ไม่มีใครคาดคิดว่า โรงเรียนอัคคีสาดแสงจะสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาชนะภายใต้ค่ายกลมายาเจ็ดอสูรได้ ซ้ำยังเป็นการชนะด้วยรูปแบบที่น่าสลดหดหู่ทว่ายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

บนที่นั่งวีไอพี หนิงเฟิงจื้อถอนหายใจยาว

"คลื่นลูกใหม่ไล่หลังมาแล้วจริงๆ วิญญาจารย์หนุ่มสาวรุ่นนี้ ยอดเยี่ยมกว่าที่เราคิดไว้มาก"

เฉินซินพยักหน้ารับ

"โดยเฉพาะแม่หนูจากโรงเรียนอัคคีสาดแสงคนนั้น หากนางสามารถก้าวข้ามเคราะห์กรรมในครั้งนี้ไปได้ อนาคตย่อมประสบความสำเร็จอย่างหาที่เปรียบมิได้"

บริเวณขอบสนาม เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้าไปในสนาม หามสมาชิกของทั้งสองทีมลงมาเพื่อรับการรักษา

หั่วอู่ถูกหามลงจากลานประลอง นางปรือตาขึ้นเล็กน้อย มองไปยังหั่วอู๋ซวงที่กำลังถูกหามมาเช่นกัน มุมปากประดับรอยยิ้มบางๆ

ศึกครั้งนี้ โรงเรียนอัคคีสาดแสงต้องจ่ายด้วยราคาแสนสาหัส —— รากฐานพลังวิญญาณของหั่วอู๋ซวงได้รับความเสียหาย เส้นทางการฝึกฝนในอนาคตจะยากลำบากอย่างยิ่ง หั่วอู่ฝืนใช้ทักษะหลอมวงแหวน เส้นลมปราณได้รับความเสียหายอย่างหนัก จำเป็นต้องใช้เวลาพักฟื้นยาวนาน ส่วนลูกทีมคนอื่นๆ ก็ใช้พลังวิญญาณจนหมดเกลี้ยง ต้องพักฟื้นนานหลายเดือน

แต่พวกเขาก็คว้าชัยชนะมาได้ ได้รับความเคารพ และที่สำคัญคือได้รับเกียรติยศแห่งโรงเรียนอัคคีสาดแสง

เมื่อข่าวชัยชนะของโรงเรียนอัคคีสาดแสงส่งกลับไปถึงโรงเรียน ทั่วทั้งโรงเรียนก็แทบจะเดือดพล่าน คณะครูและนักเรียนต่างก็รวมตัวกันตามความสมัครใจ เพื่อสวดภาวนาให้กับลูกทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน

ท่าทีของโรงเรียนอื่นๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนเช่นกัน ไม่มีใครกล้าดูถูกโรงเรียนแห่งนี้อีกต่อไป

ในสถานพยาบาล หั่วอู๋ซวงที่ฟื้นขึ้นมาก่อน เฝ้าอยู่ข้างเตียงน้องสาว มือจับมือนางไว้แน่น เมื่อหั่วอู่ลืมตาขึ้นในที่สุด สิ่งที่นางเห็นคือรอยยิ้มทั้งน้ำตาของพี่ชาย

"พวกเราชนะแล้ว หั่วอู่" หั่วอู๋ซวงเอ่ยเสียงแผ่ว

หั่วอู่พยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง ก่อนจะหลับตาลงและจมสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้ มุมปากของนางกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความโล่งใจ

นอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องดุจเปลวเพลิง ทาบทับลงบนทวีปที่เต็มไปด้วยปาฏิหาริย์แห่งนี้ และสำหรับสมาชิกของโรงเรียนอัคคีสาดแสงแล้ว การเดินทางของพวกเขา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น