บทที่ 1 - รายการโต๊ะอาหารปริศนากับบ้านสกุลซูอันแสนธรรมดา

ณ สถานที่ถ่ายทำรายการโต๊ะอาหารปริศนา

กล้องซ่อนความละเอียดสูงหลายตัวถูกตั้งเอาไว้

พวกมันหันหน้าตรงไปยังเขตที่พักอาศัยซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

บริเวณหลังกล้อง

ทีมงานรายการกำลังคัดเลือกครอบครัวที่จะใช้ในการบันทึกเทปสำหรับตอนนี้

ส่วนแขกรับเชิญที่จะปรากฏตัวในรายการตอนนี้

ตี๋ลี่เร่อปากับจางเสี่ยวเสี่ยวกำลังวุ่นวายอยู่กับการซักซ้อมขั้นตอนสุดท้ายกับทีมผู้กำกับก่อนจะเข้าฉาก

ท้ายที่สุดแล้วรายการในตอนนี้ถือเป็นตอนแรกที่จะเบิกฤกษ์สำหรับรายการวาไรตี้รายการใหม่ของพวกเขา

หากพวกเขาสองคนสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับรายการนี้ได้สำเร็จ

มันย่อมส่งผลดีอย่างมหาศาลต่อการหาสปอนเซอร์และการโปรโมตรายการในตอนต่อๆ ไป

...

"เร่อปา เธอวางใจได้เลย !"

"รายการนี้ก็แค่ให้พวกเธอไปขอร่วมโต๊ะกินข้าวที่บ้านของคนธรรมดาก็เท่านั้น"

"แล้วก็ถือโอกาสฟังเรื่องราวประสบการณ์ชีวิตของพวกเขาไปด้วย"

"มันไม่มีอะไรยากลำบากเป็นพิเศษหรอก"

"อีกอย่างทางทีมผู้กำกับรู้ดีว่าเธอเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวและไม่กล้าหน้าด้านขอคนอื่นกิน"

"พวกเขาเลยขอยืมตัวจางเสี่ยวเสี่ยวที่เป็นพิธีกรของสถานีมาช่วย ถึงตอนนั้นเธอก็แค่คอยตามหลังเขาแล้วปล่อยให้เขาจัดการก็พอ"

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้ายผู้จัดการส่วนตัวก็ส่งสายตาให้กำลังใจตี๋ลี่เร่อปา

ทางด้านตี๋ลี่เร่อปาที่ได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดแล้ว

เธอก็เริ่มมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น

เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองก็ถือเป็นดาราสาวที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักไปทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว

คงไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอหรอกมั้ง

ต่อให้ถึงเวลาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่รับมือไม่ไหว แค่ใช้ใบหน้าที่สวยระดับท็อปของวงการบันเทิงของเธอก็คงไม่น่าจะเจอสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจอะไรหรอกมั้ง

หลังจากเตรียมใจเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น

ตี๋ลี่เร่อปาก็พาทีมงานพร้อมกล้องซ่อนรูปเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

ขณะเดียวกันแฟนคลับนับล้านคนที่หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด

ต่างก็พากันคอมเมนต์พูดคุยกันอย่างออกรส

ท้ายที่สุดแล้วการที่ดาราดังต้องทำตัวเหมือนคนธรรมดา

ต้องหน้าด้านไปขอร่วมโต๊ะกินข้าวที่บ้านคนอื่น

รูปแบบรายการแบบนี้เพิ่งเคยปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มีรายการวาไรตี้มา

ดังนั้นผู้คนเหล่านี้จึงเกิดความสนใจขึ้นมาในทันที

"พวกนายคิดว่าเร่อปาต้องไปเคาะประตูกี่บ้านถึงจะได้กินข้าว"

"ฉันเดาว่าอย่างน้อยก็ต้องสามสี่บ้านนั่นแหละ"

"สามสี่บ้านอะไรกัน ฉันว่าแค่บ้านเดียวก็ผ่านฉลุยแล้ว !"

"นั่นสิ ด้วยหน้าตาระดับเร่อปาของพวกเรา ไม่เห็นต้องวิ่งรอกหลายบ้านเลย"

"เอ่อ พวกนายไม่รู้เหรอว่าพื้นที่ที่รายการเลือกมาถ่ายทำน่ะคือที่ไหน"

"ดูจากสถาปัตยกรรมก็รู้แล้วว่าเป็นเขตชุมชนเก่าแก่ในเมืองโม่ตู"

"คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ถ้าไม่ใช่คู่สามีภรรยาที่เพิ่งย้ายมาทำงานในโม่ตู ก็เป็นคนแก่ที่ลูกหลานย้ายออกไปหมดแล้วและต้องอยู่ตามลำพัง"

"ดังนั้นการที่พวกเร่อปามาที่นี่อาจจะไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิดหรอกนะ"

"เผลอๆ อาจจะโดนไล่ตะเพิดไม่ให้เข้าบ้านเอาด้วยซ้ำ"

"อ้าว ถ้าเป็นแบบนั้นพวกเร่อปาก็อดกินข้าวน่ะสิ"

"อืม มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เพราะที่นี่ถือเป็นเขตที่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญของโม่ตูเลยทีเดียว"

...

ในขณะที่แฟนคลับในห้องไลฟ์สดกำลังพูดคุยกันอย่างดุเดือด

ทางด้านเร่อปาก็รวบรวมความกล้าเดินไปเคาะประตูบ้านเดี่ยวที่มีกำแพงล้อมรอบหลังหนึ่ง

"ก๊อก ... ก๊อก ... ก๊อก"

ตี๋ลี่เร่อปาที่เพิ่งเคยมาเคาะประตูขอข้าวกินเป็นครั้งแรกดูเกร็งไปหมด แม้แต่เสียงเคาะประตูก็ยังทั้งเบาและแผ่ว

ราวกับกลัวว่าคนที่อยู่ในบ้านจะได้ยินอย่างนั้นแหละ

จางเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์แบบนั้นก็ขมวดคิ้วที่เต็มไปด้วยรองพื้นหนาเตอะ

เขายื่นมือออกไปตบประตูเหล็กสีแดงบานใหญ่เสียงดังปังๆ

เร่อปาที่เห็นแบบนั้นก็สะดุ้งตกใจ รีบถอยหลังไปหลบอยู่หลังทีมงานพร้อมกับเผยสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อย

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้พวกเขากำลังถ่ายรายการโดยอ้างว่ามาขอร่วมโต๊ะกินข้าวหรอก ในชีวิตจริงต่อให้เป็นเพื่อนบ้านธรรมดาแวะมาหากัน ก็ไม่มีใครเขาเคาะประตูแบบจางเสี่ยวเสี่ยวกันทั้งนั้น

แต่จางเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับมีสีหน้าตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้แสดงผลงานแล้ว

"เร่อปา ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่าเธอหรอกนะ แต่ขืนเคาะประตูแบบเมื่อกี้ ต่อให้รอจนถึงเที่ยงคืนเราก็คงไม่ได้กินข้าวหรอก !"

"ดูนี่นะ ต้องตบไปตรงกลางประตูเหล็กแรงๆ แบบฉันนี่ !"

"แบบนี้คนที่อยู่ในบ้านถึงจะได้ยินเสียงแล้วรีบมาเปิดประตูให้พวกเรายังไงล่ะ !"

จางเสี่ยวเสี่ยวยืนขวางหน้ากล้อง ใบหน้าที่อวบอูมของเขายิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น

ในมุมมองของเขา การที่ดาราดังอย่างพวกเขาไปกินข้าวบ้านคนธรรมดาถือเป็นการให้เกียรติอย่างมากแล้ว

จะมีใครที่ตาไม่ถึงกล้าปฏิเสธพวกเขาได้ลงคอกัน

เสียงทุบประตูของจางเสี่ยวเสี่ยวทั้งรัวและเร็ว แถมยังดังสนั่นจนเพื่อนบ้านละแวกนั้นพากันวิ่งออกมาดู

พวกเขารวมตัวกันดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านสกุลซูข้างๆ นี้กันแน่

ไม่นานนักประตูเหล็กสีแดงบานใหญ่ก็เปิดออก

ชายชราผมสีเงินยวงในชุดถังจวงสีขาวสะอาดตาชะโงกหน้าออกมามองข้างนอก

เมื่อเขาเห็นกลุ่มทีมงานรายการยืนออขวางอยู่เต็มหน้าประตูบ้าน ความรู้สึกไม่พอใจก็ตีตื้นขึ้นมาในทันที

ตี๋ลี่เร่อปาเห็นท่าไม่ดีจึงฝืนยิ้มอย่างเก้อเขินแล้วเดินเข้าไปหาชายชรา

"สวัสดีค่ะคุณปู่ พวกเรามาจากรายการโต๊ะอาหารปริศนา ไม่ทราบว่าลูกหลานของบ้านคุณปู่อยู่ไหมคะ !"

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ตี๋ลี่เร่อปาถึงได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายชราท่านนี้อย่างชัดเจน

เธอมองเห็นว่าภายใต้เส้นผมสีเงินดอกเลาคือใบหน้าที่ดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยพลัง ท่าทางดูราวกับผู้บำเพ็ญเพียรที่หลุดพ้นจากโลกโลกีย์

ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกหลานของชายชราท่านนี้จะหน้าตาเป็นอย่างไร

บังเอิญจริงๆ ที่พวกเขากำลังถ่ายรายการอยู่พอดี ถ้าให้ลูกหลานของคุณปู่ท่านนี้เข้ากล้องด้วยสักหน่อยก็น่าจะช่วยดึงเรตติ้งรายการให้สูงขึ้นได้

"ทำไมล่ะ พวกเธอรู้จักเจ้าลูกชายบ้านฉันด้วยงั้นเหรอ"

ซูเจี้ยนกั๋วก้าวออกมาจากประตูเหล็ก เขามองตี๋ลี่เร่อปาด้วยรอยยิ้มและรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ตามปกติแล้วเจ้าลูกชายคนนั้นจะกลับมาพักผ่อนที่บ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์เพื่ออยู่เป็นเพื่อนชายแก่อย่างเขา

แต่นี่เพิ่งจะวันจันทร์ ทำไมถึงมีรายการชื่อแปลกๆ มาหาถึงหน้าประตูบ้านได้ล่ะ

"เอ่อ ไม่ใช่ค่ะคุณปู่ พวกเราไม่ได้รู้จักกับลูกชายของคุณปู่หรอกค่ะ"

"รายการของพวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ ก็เลยอยากจะหาบ้านสักหลังเพื่อร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยน่ะค่ะ"

"ไม่ทราบว่าบ้านของคุณปู่จะสะดวกไหมคะ"

โดนซูเจี้ยนกั๋วถามแบบนั้นเข้าไปตี๋ลี่เร่อปาก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่วินาทีต่อมาเธอก็ไม่ลืมภารกิจถ่ายทำของรายการ

เธอหน้าแดงก่ำแล้วถามซูเจี้ยนกั๋วด้วยความรู้สึกเกรงใจ

"โธ่เอ๊ย จะสะดวกหรือไม่สะดวกอะไรกัน ปกติฉันก็กินข้าวคนเดียวอยู่แล้ว"

"วันนี้มีคนมากินเพิ่มอีกสักกี่คนก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"พอดีเลย เจ้าลูกชายของฉันเพิ่งส่งวัตถุดิบชั้นดีมาให้ล็อตหนึ่ง พวกเธอรีบเข้ามาลองชิมฝีมือฉันสิ"

"อ้อ จริงสิ ยกเว้นยัยป้าแต่งตัวฉูดฉาดคนนี้ก็แล้วกัน บ้านสกุลซูของเราไม่ต้อนรับผู้หญิงที่ไม่มีมารยาท !"

พูดจบซูเจี้ยนกั๋วก็นิ้วชี้ไปทางที่จางเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ จากนั้นเขาก็ยิ้มแย้มแล้วพาตี๋ลี่เร่อปาพร้อมกับทีมงานรายการเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ในลานบ้าน

ทิ้งให้จางเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่กับที่โกรธจัดจนหน้าบิดเบี้ยว รองพื้นบนใบหน้าหลุดร่อนลงมาเป็นแผ่นๆ

ตาแก่บ้า ไม่ให้ฉันกิน ฉันก็รังเกียจว่าของบ้านแกมันสกปรกเหมือนกันนั่นแหละ !

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าครอบครัวแบบพวกแกจะมีของดีอะไรมารับแขกได้ !

[จบแล้ว]