บทที่ 155 เพื่อบรรลุเป้าหมาย ไม่เลือกวิธีการ!

เย่อิงดูเหมือนจะเห็นความคิดของโล่วฟาน จึงรีบอธิบายว่า:

"เป็นแม่ทัพหงอิง เธอเป็นคนสั่งให้พวกเราเข้าสังกัดเกาะเซียวเหยา"

"โอ้ ที่แท้ก็เป็นหงอิงนี่เอง"

โล่วฟานจึงลดพลังสังหารที่แผ่ออกจากร่างกาย และเชื่อในคำพูดของเย่อิง

หงอิงก็เป็นหนึ่งในแม่ทัพเทพทั้งสี่ อยู่ในอันดับที่สิบในอันดับเซียวเหยา เป็นคนเก่งกาจรองจากอวิ๋นถิงเพียงคนเดียว

เธอรับผิดชอบดูแลพื้นที่ตะวันออกกลางเป็นหลัก หากหงอิงไม่แสดงตัวตน องค์กรแม่ม่ายดำที่เล็กๆ ย่อมไม่มีทางรู้จักชื่อจริงของเธอ

แต่เย่อิงไม่ได้พูดให้ชัดเจนว่า หงอิงได้เหยียบย่ำร่างของสมาชิกเกือบพันคนขององค์กรแม่ม่ายดำถึงได้เอาชนะใจพวกเธอ

เมื่อสองวันก่อน หงอิงใช้ปืนเพียงนัดเดียวสังหารผู้นำระดับสูงสิบคนขององค์กรแม่ม่ายดำ และอีกนัดทำลายฐานใหญ่ขององค์กรแม่ม่ายดำ สังหารคนเกือบพันคน

ด้วยท่วงท่าอันเหนือชั้นเธอปราบพวกนั้นลง และรับเข้าสังกัดภายใต้เกาะเซียวเหยา

ที่โล่วฟานไม่รู้เรื่องเหล่านี้ เป็นเพราะองค์กรแม่ม่ายดำยังไม่ผ่านการทดสอบของหงอิง

เมื่อผ่านช่วงทดสอบแล้ว พวกเธอจึงจะถือว่ายอมสวามิภักดิ์อย่างแท้จริง

ถึงเวลานั้น ไม่เพียงแต่จะประกาศให้เกาะเซียวเหยาทราบ แต่ยังจะส่งข่าวไปทั่วโลกเพื่อให้กลุ่มอิทธิพลใหญ่ๆ ทั้งหมดได้รับรู้

"คนฉันพาไปแล้ว เงินฉันก็ไม่คืนแล้ว กลับไปบอกแม่ม่ายดำว่า จงอยู่ในประเทศมังกรอย่างสงบเสงี่ยม หรือไม่ก็ไสหัวออกไปจากประเทศมังกร ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้พวกเธอตายไม่มีที่ฝัง"

ขณะพูด พลังฮึกเหิมอันเกรียงไกรแผ่ออกจากร่างของโล่วฟาน อุณหภูมิรอบข้างทันใดนั้นก็ลดลงต่ำถึงจุดเยือกแข็ง

เย่อิงรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวถึงขั้วหัวใจ ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

"ขอองค์จักรพรรดิดำวางใจ บ่าวขอรับประกันว่าจะอยู่ในประเทศมังกรอย่างสงบ ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น"

"ฉันจะเชื่อใจเธอสักครั้ง"

โล่วฟานทิ้งประโยคเย็นชานี้ไว้ แล้วพาเย่ชิงหวงจากไป

แม้ทั้งสองจะจากไปนานแล้ว เย่อิงก็ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าลุกขึ้นมาง่ายๆ

บนหน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อหนาแน่น เหงื่อไหลลงมาตามสันจมูกหยดลงบนพื้นดังแปะๆ

กริ๊งๆ! กริ๊งๆ!

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน เย่อิงจึงได้สติกลับมา

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากหัวหน้าองค์กร จึงรีบรับสาย

"พี่ใหญ่?"

"ได้เอกสารมาแล้วหรือยัง?"

"พี่ใหญ่ เย่ชิงหวงเป็นหญิงของจักรพรรดิดำ เขาเตือนว่าให้พวกเราไสหัวออกจากประเทศมังกร หรือไม่ก็อยู่อย่างเรียบร้อย"

"จักรพรรดิดำ?"

หัวหน้าที่อยู่ปลายสายถึงกับอึ้ง พวกเธอเสียเงินมหาศาล ระดมคนมากมายเพียงเพื่อจะได้อาวุธลำแสงเลเซอร์อินฟราเรด

บัดนี้เห็นอีกาที่ถูกต้มจนสุกบินหนีไปแล้ว เธอจะไม่โกรธได้อย่างไร

แต่อีกฝ่ายคือจักรพรรดิดำผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ เธอจะทำอะไรได้?

อย่างไรก็ตาม หลังจากความเงียบชั่วขณะ เสียงของอีกคนหนึ่งก็ดังมาจากโทรศัพท์

"จักรพรรดิดำที่เจ้าพูดถึงชื่อว่าโล่วฟานใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว ท่านหงอิง!"

เย่อิงตอบตามความจริงว่า: "เขาไม่เพียงช่วยเย่ชิงหวงออกไป ยังเอาเงินหนึ่งร้อยพันล้านไปด้วย พวกเราเสียทั้งคนทั้งเงิน"

"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า"

เสียงเย็นชาของหงอิงดังต่อจากโทรศัพท์

คนอื่นอาจไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของโล่วฟาน แต่ในฐานะหนึ่งในแม่ทัพเทพทั้งสี่ เธอย่อมรู้จักตัวตนอื่นของโล่วฟาน

ราชาเซียวเหยา, ซางหัวถัว, จักรพรรดิดำ ทั้งสามตัวตนที่ดูเหมือนจะไม่เข้ากัน แท้จริงแล้วคือคนเดียวกัน

คือโล่วฟาน

ตั้งแต่กองกำลังเซียวเหยาหมื่นนายถอนตัวออกจากประเทศมังกร รอบข้างของโล่วฟานก็ไม่มีแม้แต่คนรับใช้คนเดียว

หงอิงคิดว่าให้เย่อิงอยู่ในประเทศมังกรเพื่อเป็นคนรับใช้ให้โล่วฟาน น่าจะดีกว่า

จึงออกคำสั่งว่า:

"พวกเจ้าจงอยู่ในประเทศมังกรต่อไป ให้ความร่วมมือกับจักรพรรดิดำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าเขาจะมีความต้องการใดๆ เจ้าต้องพยายามทำให้พอใจ"

"บ่าวขอน้อมรับคำสั่งของท่านหงอิง!"

......

โล่วฟานและเย่ชิงหวงเพิ่งออกมาจากห้องใต้ดิน ก็เห็นฉีเทียนอวิ๋นยืนองอาจผึ่งผายอยู่ในห้องโถงชั้นหนึ่ง

กำลังต่อว่าเจ้าหน้าที่ตรวจการณ์สองคน ข้างหลังของเขามีกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทใส่แว่นกันแดดยืนอยู่

องอาจน่าเกรงขาม แผ่พลังสังหารออกมา

"ฉันไม่สนว่าพวกนายเป็นลูกน้องของใคร กล้าบุกรุกตึกฉีอวิ๋นก็ต้องตาย"

(จบบท)