บทที่ 110 ใบหน้าแบบหนุ่มหน้าใส พลังแบบประธานจอมเผด็จการ นี่ต่างหากคือซูถง!!!
บทที่ 110 ใบหน้าแบบหนุ่มหน้าใส พลังแบบประธานจอมเผด็จการ นี่ต่างหากคือซูถง!!!
บทที่ 110 ใบหน้าแบบหนุ่มหน้าใส พลังแบบประธานจอมเผด็จการ นี่ต่างหากคือซูถง!!!
“จริงหรือเปล่า?! ซูถงแมนเกินไปแล้ว!!!”
“แข็งมากเลย! ปะทะกับทีมผู้กำกับตรงๆ?!”
“ตอนนั้นฉันก็รู้สึกแล้วว่า รั่วหนานกับซงอวิ้นเดินอยู่กลางลูกเห็บลำบากขนาดนั้น ทำไมยังมีคนถ่ายวิดีโออยู่อีก!”
“ใช่ ฉันเองก็งงตอนนั้น ยังนึกว่าเป็นสิ่งที่ทีมรายการจงใจจัดไว้เสียอีก!”
“คิดไม่ถึงเลย! ที่แท้ก็เป็นช่างภาพน่าขยะแขยงคนนั้น!”
“ตอนนั้นซูถงเหมือนยังชมเขาด้วย ตอนนี้ย้อนกลับไปคิดแล้วน่ากลัวจริงๆ บางทีตอนนั้นซูถงคงมีความเห็นอยู่แล้ว!”
“ตอนนั้นพี่ตากล้องคนนั้นยังพูดสวยหรูว่าเอวตัวเองเจ็บ บางทีตอนนั้นซูถงคงมองออกแล้วสินะ?”
“ใช่เลย! ไม่รู้จักสำนึก ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง?!”
“ซงอวิ้นกับรั่วหนานเป็นเด็กผู้หญิงสองคนเชียวนะ! พี่คนนั้นก็ใจแข็งลงจริงๆ!”
“สมแล้วที่เป็นไอดอลของฉัน คงมีแต่ซูถงเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ได้กระมัง?!”
“ซูถงของพวกเราดีจริงๆ!”
“มองไปทั้งวงการ มีสักกี่คนที่เหมือนซูถงของพวกเรา?”
“มีทั้งคุณธรรมและความสามารถ! นี่ต่างหากคือไอดอล!”
“หลงแล้วหลงแล้ว!”
“ไม่ได้แล้ว ฉันก็เปลี่ยนจากคนผ่านทางเป็นแฟนคลับแล้ว!”
“บ้าเอ๊ย ฉันเปลี่ยนจากแอนตี้เป็นแฟนคลับแล้ว!”
“ตอนแรกฉันเห็นหมอนี่หน้าตาดูเหมือนจะสูสีกับฉันได้ ยังรู้สึกเป็นศัตรูกับเขา ผ่านศึกครั้งนี้ ฉันยอมรับจากใจแล้ว!”
ชาวเน็ตพากันลงสนามแสดงความคิดเห็น
อย่างช้าๆ......
คอมเมนต์ฝั่งบ้านเห็ดแทบจะดังทะลุวงออกไปแล้ว
คำพูดของอาจารย์เหอ ก็ปลุกอารมณ์ของทุกคนขึ้นมาได้สำเร็จ!
“ซูถงทำไม่ผิด”
อาจารย์หวงพูดโดยตรงว่า
“ก็แค่ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่อย่างนั้นฉันคงด่าหมอนั่นคาที่ไปแล้วจริงๆ ไม่รู้จักขอบเขตเอาเสียเลย!”
“ใช่แล้ว......”
คุณอาเสิ่นก็หาได้ยากที่จะจริงจังขึ้นมาเช่นกัน เขาพูดว่า
“สมัยนี้คนถ่ายวาไรตี้แต่ละคนไม่รู้จักควบคุมขอบเขตกันเลย ถ้าน้องสาวบอบบางสองคนนี้เกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”
“คิดไม่ถึงว่าพี่ซูถงจะเป็นลูกผู้ชายขนาดนี้......”
เผิงเผิงเองก็ส่ายหน้าพูด
“อื้มๆๆ!”
จางจื่อเฟิงเองก็พยักหน้ารัวๆ ดวงตาของสาวน้อยราวกับมีดวงดาวเปล่งประกาย ยิ่งนับถือพี่ซูถงของเธอมากขึ้นไปอีก!
กลับเป็นถานซงอวิ้นและจางรั่วหนาน......
“เป็นเพราะพวกเรา......”
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอ ซูถงก็คงไม่ไปมีปัญหากับทีมผู้กำกับ
คราวนี้ดีเลย......
กลายเป็นปะทะกับทีมผู้กำกับขึ้นมาเสียแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้น......
อาจารย์เหอและคนอื่นๆ ก็เตรียมจะปลอบพวกเธอสักสองสามคำตามสัญชาตญาณ......
ใครจะรู้ว่าตอนนี้เอง......
“อะไรคือเป็นเพราะพวกคุณ?”
บริเวณใกล้ศาลา จู่ๆ ก็มีเสียงของซูถงดังมา
เห็นเพียงว่า......
เขาสวมกางเกงขาสั้น เสื้อแขนสั้น และรองเท้าแตะคู่ใหญ่ ไพล่มือ เดินมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ดูสบายๆ ราวกับคุณลุงหัวเกรียนที่ออกมาเดินเล่น!
“ซูถง!!!”
“เขามาแล้ว เขามาแล้ว! เขากลับมาอย่างผู้ชนะแล้ว!”
“อ๊ากกก!!! สามี!!!”
เมื่อเห็นคนที่ทุกคนกำลังพูดถึง
ซูถง
ปรากฏตัวอยู่หน้ากล้อง
ชาวเน็ตก็เดือดพล่านทันที!
“สถานการณ์การรบเป็นยังไง?!”
“ชนะไหม? หมอนั่นไสหัวไปแล้วหรือยัง?!”
“ซูถงรีบพูดเร็วๆ สิ! ขอร้องล่ะ!”
ชาวเน็ตพากันตะโกนอย่างร้อนใจ
และท่ามกลางเสียงเฝ้ารอของทุกคน......
ซูถงก็ค่อยๆ เดินเข้ามา
เดินยิ้มๆ ไปข้างจางรั่วหนานและถานซงอวิ้น ค่อยๆ นั่งลง แล้วพูดว่า
“ไม่ใช่ผมจะว่านะ พวกคุณอย่าแบกทุกเรื่องไว้บนตัวเองไปหมด เรื่องนี้โทษพวกคุณได้หรือไง? จริงๆ เลย......”
คำพูดของเขานี้ แฝงความหมาย “ตำหนิ” อยู่หลายส่วน
ความผิด เป็นของใคร?
เป็นของเหล่าสวีช่างภาพคนนั้นต่างหาก!
“พูดถูก!”
อาจารย์หวงเองก็รู้สึกเดือดดาลแทน เขากระทืบเท้าแล้วพูดว่า
“หมอนั่นเกินไปจริงๆ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องด่าให้ยับ!”
“แต่พี่ซูถงเพื่อพวกเรา ถึงกับมีปัญหากับทีมรายการ......”
จางรั่วหนานเบะปากเล็กน้อย ดวงตาคลอหยาดน้ำ พูดอย่างน่าสงสาร
“ใช่ค่ะ......”
ถานซงอวิ้นก็พูดเสริมหนึ่งประโยค
“ฉันว่านะ พวกเธอก็อย่ากังวลมากไปเลย”
โชคดีที่ในเวลานี้ คุณอาเสิ่นออกโรงได้ทัน เขาพูดว่า
“น้องชายฉันเป็นใคร เขามีฐานะอะไร? ต่อให้มีปัญหากับทีมรายการแล้วจะยังไง ทีมรายการก็ต้องประจบเขาอยู่ดี! ใครกล้าทำอะไรเขา? ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?”
“ฮ่าๆ! คำนี้พูดได้สะใจ!”
ครั้งแรกที่อาจารย์เหอไม่ห้าม กลับยืนอยู่ข้างพวกเขา เขาหัวเราะแล้วพูดว่า
“คุณอาเสิ่นพูดไม่ผิดเลย!”
“ฮ่าๆ! ใช่ๆ!”
ชาวเน็ตเองก็พากันลงสนามแสดงความคิดเห็นขึ้นมา
“ซูถงของพวกเราเป็นบอสใหญ่ เป็นนายทุนใหญ่ ใครกล้าทำอะไรเขา?”
“ใช่! ไอดอลบ้านเราเป็นคนประเภทที่ไม่ต้องให้คนอื่นเป็นห่วง!”
“เขานิ่งมาก!”
แน่นอนว่า......
ซูถงมีปัญหากับทีมรายการ......
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความถึงอะไร!
ทีมรายการนี้ ยังกล้าทำอะไรซูถงหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น......
พนักงานในกองถ่ายเอง ก็ล้วนยืนอยู่ข้างซูถง
ทางผู้กำกับ บางทีช่วงสั้นๆ อาจมีความไม่พอใจ แต่ซูถงนำกระแสให้รายการของพวกเขามากขนาดนี้ ความไม่พอใจเล็กๆ นั้นของเขา อีกไม่นานก็คงหายไป
ก็เหมือนที่คุณอาเสิ่นพูด......
ใคร ยังกล้าทำอะไรซูถงหรือ?
ความกังวลของสองสาวนี้......
ไม่มีความจำเป็นจริงๆ!
“ใช่แล้ว......”
ในเมื่อทุกคนรู้กันหมดแล้ว ซูถงก็ไม่ได้คิดปิดบัง
เขาจึงพูดกับถานซงอวิ้นและจางรั่วหนานสองสาวว่า
“พวกคุณเป็นเพื่อนของผม มาอยู่ที่นี่เพราะได้รับเชิญมาเข้าร่วมรายการ ไม่ใช่มารับเงินเพื่อทำงาน”
“ผู้หญิงออกจากบ้านมา สิ่งสำคัญที่สุดคือปกป้องตัวเองให้ดี ผลลัพธ์ของรายการอะไรนั่น เมื่อเทียบกับความปลอดภัยแล้ว ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว เข้าใจไหม?”
บางที......
ตัวซูถงเอง เพราะความฉลาดทางอารมณ์ของตัวเอง ก็สามารถทำเรื่องแบบนั้นออกมาได้ เช่นเพื่อผลลัพธ์ของรายการ ยอมไม่เก็บมะพร้าว แต่ไปเก็บกล้วยแทน
นั่นคือ “ผลลัพธ์ของรายการ” ที่อยู่ในเหตุผลปกติ และคนเข้าใจได้
แต่ถ้า......
เมื่อใดก็ตาม!
เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยในชีวิตของตัวเอง!
ล่วงละเมิดหลักการ!
เหยียบเส้นตาย!
อย่างนั้นซูถงก็จะไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่า “ผลลัพธ์ของรายการ” แบบนี้อีกต่อไป
ค่าตัวมากแค่ไหน เงินมากเพียงใด ก็ซื้อความปลอดภัยส่วนบุคคลไม่ได้
นี่คือหลักการของซูถง!
“ว้าว!!! ซูถงมีเสน่ห์ความเป็นผู้ชายมาก!”
“มีใบหน้าแบบหนุ่มหน้าใส แต่กลับมีบุคลิกแบบประธานจอมเผด็จการ!”
“หลงแล้วหลงแล้ว!”
ชาวเน็ตพากันชื่นชมซูถง!
และในขณะนี้เอง......
เผิงเผิงที่นั่งอยู่ตรงมุม ก็เหมือนถูกสอนบทเรียนหนึ่งเช่นกัน
เขาตั้งใจฟังคำพูดของซูถง
มองภาพฉากนี้
พูดจริงๆ......
ในเวลานั้น
เผิงเผิงเองก็มองออกว่า เหล่าสวีช่างภาพคนนั้นทำไปเพื่อผลลัพธ์ของรายการ
เขาคิดว่าซูถงเองก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน จึงไม่ได้พูด
คิดว่าเรื่องคงจบลงแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ก็เพื่อผลลัพธ์ของรายการนี่นา ก่อนหน้านี้ซูถงก็ใช่ว่าไม่เคยทำ......
แต่ว่า......
เมื่อเดินมาถึงตอนนี้
เผิงเผิงเพิ่งค้นพบอย่างกะทันหันว่า
หากตัวเองเพื่อสิ่งที่เรียกว่า “ผลลัพธ์ของรายการ” แล้วละทิ้งเส้นตาย ปั่นกระแสแบบไร้ขีดจำกัด ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
อย่างนั้น ก็จะไม่มีความหมายใดๆ เลย!
ทำร้ายคนอื่น ทำร้ายตัวเอง!
บางทีผู้ชมดูแล้วอาจสะใจ อาจรู้สึกดี
แล้วตัวคุณเองล่ะ?
บางทีอาจบาดเจ็บตรงนั้นตรงนี้ ส่งผลกระทบไปทั้งชีวิต!
ดังนั้น......
คนส่วนใหญ่ ยังคงต้องเหมือนซูถง
มีเส้นตาย!
ไม่ว่าเรื่องใด ล้วนต้องมีเส้นตาย
ตราบใดที่ไม่เหยียบเส้นตาย อยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้ ทำผิดก็ทำผิดไป ไม่ถือสา ทนได้
แต่เมื่อใดที่เหยียบเส้นตาย......