บทที่ 13 เลื่อนขั้นสำเร็จ อัปเลเวล!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ จวนเจ้าเมือง

เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวและสาเหตุของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้สำเร็จ ฉู่ผิงอันก็ถึงกับเงียบไป

ใครจะไปคิดล่ะว่าภารกิจเลื่อนขั้นธรรมดาๆ ของเขา จะกลายเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้เกิดข่าวใหญ่โตขนาดนี้ จนทุกคนปักใจเชื่อว่าทางเชื่อมต่อของพวกต่างโลกได้เปิดออกแล้ว!

แม้ว่าในทางทฤษฎีแล้ว มันก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ถ้าตัดสินจากผลลัพธ์ที่ตามมา...

ช่วยบอกทีเถอะว่าตกลงแล้วทางเชื่อมต่อของห้วงลึกมันปิดลงหรือยังเนี่ย?!

ในเวลานี้ ฉู่ผิงอันได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่เงียบๆ

"จะให้ตาเฒ่ารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าฉันเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้!"

ไม่อย่างนั้นล่ะก็...

...แค่คิดถึงผลที่จะตามมาก็สยองแล้ว!

แน่นอนว่า

หากย้อนเวลากลับไปและมีโอกาสได้เลือกใหม่อีกครั้ง...

ฉู่ผิงอันก็จะบอกว่า: ผมก็ยังกล้าทำอยู่ดี!

เมื่อเป็นเรื่องของการเลื่อนขั้น และภายใต้ความมั่นใจว่ามีโอกาสสำเร็จเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีทางที่เขาจะยอมทิ้งโอกาสเลื่อนขั้นไป เพียงเพื่อสิ่งที่เรียกว่าความถูกต้อง หรือความปลอดภัยหรอก!

เขาไม่ได้มีมาตรฐานทางศีลธรรมสูงส่งเหมือนตาเฒ่า และเขาไม่มีทางยอมสละผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับเพื่อคนอื่นอย่างแน่นอน

นอกจากคนที่สนิทชิดเชื้อแล้ว สิ่งอื่นๆ ล้วนถูกจัดลำดับความสำคัญโดยยึดผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลัก

หากคนเราไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินก็คงลงโทษ!

การเอาศีลธรรมมาผูกมัด ใช้กับเขาไม่ได้ผลหรอกนะ

"ว่าแต่ ลูกทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพเสร็จแล้วใช่ไหม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่ผิงอันก็พยักหน้าโดยไม่เสียเวลาคิด "แน่นอนครับ"

ฉู่ขวงเหรินหรี่ตาลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจับผิด "เงาหมายเลข 1 บอกพ่อว่าลูกเข้าไปในดันเจี้ยนระดับนรก"

"ภารกิจเลื่อนขั้นระดับ 1 มันให้ภารกิจที่ต้องลุยเดี่ยวดันเจี้ยนระดับนรกด้วยเหรอ"

!!

ฉู่ผิงอันสะดุ้งอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย "อดีตก็คืออดีต ปัจจุบันก็คือปัจจุบันสิครับ"

"แค่เพราะคนอื่นไม่เคยเจอ มันแปลว่าวิหารแห่งการเลื่อนขั้นจะไม่มอบภารกิจแบบนี้ให้เลยงั้นเหรอ"

"หรือพ่อคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นฝีมือผมล่ะ"

ก่อนที่ฉู่ขวงเหรินจะได้พูดอะไร ฉู่ผิงอันก็พูดต่อ "ต่อให้ผมเป็นคนก่อเรื่องจริงๆ พ่อคิดว่าคนอ่อนแออย่างผม จะไปวุ่นวายกับทางเชื่อมต่อที่มีระดับพลังงานระดับ 5 หรือ 6 ได้เหรอครับ"

"ผมคงร่ายเวทมนตร์ต้องห้ามแล้วทำลายดันเจี้ยนทิ้งไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ"

ด้วยคำพูดเหล่านี้ ข้อสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่ในใจของฉู่ขวงเหรินก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

"นั่นก็จริงนะ"

"ด้วยเลเวลของแก อย่าว่าแต่พวกต่างโลกระดับ 5 เลย แค่ระดับ 4 ก็บี้แกตายด้วยนิ้วเดียวได้แล้ว"

"แล้วเรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่ หรือว่ามันจะเป็นแค่อุบัติเหตุจริงๆ"

"พ่อเนี่ยสมกับเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของผมจริงๆ!"

ฉู่ผิงอันแอบกลอกตาในใจ ด้วยความกลัวว่าตาเฒ่าอาจจะปะติดปะต่อเรื่องราวอะไรได้ขึ้นมา เขาจึงรีบพูดแทรก "ใครจะไปสนล่ะครับว่ามันหายไปได้ยังไง ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ"

"ก็จริง"

ฉู่ขวงเหรินพยักหน้า ก่อนจะเสริมว่า "แต่เรื่องนี้ก็ยังต้องสืบสวนให้ละเอียดอยู่ดี"

"จำไว้นะลูก เมื่อเทียบกับอันตรายที่มองเห็นได้ชัดเจนแล้ว สิ่งชั่วร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มักจะน่าสะพรึงกลัวกว่ามาก"

"ครับพ่อ"

ฉู่ผิงอันพยักหน้ารับส่งๆ

ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าเรื่องนี้คลี่คลายลงได้ยังไง แล้วมันมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า

แต่...

"ตราบใดที่เขาไม่ได้สงสัยในตัวฉัน เขาก็ยังเป็นตาเฒ่าแสนดีของฉันอยู่แหละ!"

"ไปที่วิหารแห่งการเลื่อนขั้นเพื่อส่งเควสต์ และทำการเลื่อนขั้นให้เสร็จเถอะ"

หลังจากที่ฉู่ผิงอันเดินจากไป ฉู่ขวงเหรินก็บ่นพึมพำกับตัวเอง "ในอนาคต คงมีสถิติใหม่เพิ่มเข้ามาในความยากระดับ 5 ดาวของการเลื่อนขั้นระดับ 1 แน่ๆ"

เขาส่ายหน้า และไม่เก็บเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาใส่ใจ

"อีกเดี๋ยวเดียว คนที่เบื้องบนจัดเตรียมไว้ก็น่าจะเดินทางมาถึงแล้ว"

เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์สำคัญระดับนี้ ฉู่ขวงเหรินย่อมรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบ และขอกำลังเสริมทันที

เพียงแต่ว่าหลังจากที่เหตุการณ์ยุติลง เบื้องบนกลับส่งคนอื่นมาแทน

"จะว่าไปแล้ว ช่วงนี้พวกเขาดูจะมีชื่อเสียงโด่งดังเอาเรื่องเลยแฮะ... เดี๋ยวนะ แล้วสรุปว่าเป็นใครกันล่ะเนี่ย"

"ช่างเถอะ ชื่ออะไรก็ไม่สำคัญหรอก"

"การมีสกิลที่เกี่ยวข้องกับเวลาและมิติ... อาชีพพิเศษพวกนี้ถ้าไม่อ่อนแอกว่าสายสนับสนุน ก็แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อไปเลย!"

"โชคดีที่ไอ้ลูกชายของฉันก็ไม่ได้แย่อะไร!"

"สมแล้วที่เป็นสายเลือดของฉัน!"

มุมปากของฉู่ขวงเหรินยกขึ้น เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

ไม่กี่นาทีต่อมา

ฉู่ผิงอันก็มาถึงวิหารแห่งการเลื่อนขั้น หลังจากพูดคุยกับพนักงานเล็กน้อย เขาก็เดินเข้าไปในโถงที่คล้ายกับโถงที่เขารับภารกิจเลื่อนขั้นอีกครั้ง

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะดูใจเย็น แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย

"ถึงฉันจะฆ่าปีศาจแห่งห้วงลึกไปแค่ตัวเดียว แต่ภารกิจนี้คงไม่ได้เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพหรอกมั้ง"

ถ้าเน้นแต่ปริมาณล่ะก็ เขาซวยแน่ๆ

เพราะเขาเพิ่งจะสังหารปีศาจแห่งห้วงลึกไปได้แค่ตัวเดียว ก่อนที่ดันเจี้ยนทั้งแห่งจะพังทลายลงด้วยเวทมนตร์ต้องห้ามบทนั้น!

"แต่ไอ้ตัวนั้นมันก็เป็นถึงปีศาจแห่งห้วงลึกระดับ 5 เลยนะ"

อย่าถามนะว่ารู้ได้ยังไง—ก็ดูที่แจ้งเตือนการสังหารสิ

"ฉันเป็นแค่คนธรรมดาตัวเล็กๆ ที่ยังไม่ถึงระดับ 1 ด้วยซ้ำ แต่กลับข้ามระดับไปฆ่ามันได้สำเร็จ พวกเขาคงไม่ใจจืดใจดำ ปฏิเสธการประเมินระดับสมบูรณ์แบบ เพียงเพราะจำนวนยังไม่ถึงเป้าหรอกมั้ง?!"

ด้วยความหวั่นใจนี้ ฉู่ผิงอันจึงกดยืนยันการส่งภารกิจ

เมื่อมองดูข้อมูลที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจก็หลุดร่วงลงเสียที

แน่นอนว่าเหตุการณ์น้ำเน่าแบบนั้นย่อมไม่เกิดขึ้น ไร้ซึ่งข้อกังขาใดๆ เขาได้คะแนนเต็ม!

"【ขอแสดงความยินดีด้วย คุณทำภารกิจเลื่อนขั้นสำเร็จแล้ว】"

"【อัตราความสำเร็จ: 100 เปอร์เซ็นต์】"

"【การประเมิน: สมบูรณ์แบบ】"

"【กำลังเริ่มการเลื่อนขั้น】"

แสงสีขาวสาดส่องปกคลุมร่างของเขา

วินาทีต่อมา แสงสีรุ้งอันเจิดจรัสก็สว่างวาบขึ้นภายในห้อง!

แสงเหล่านั้นโอบล้อมฉู่ผิงอันไว้ราวกับสัมผัสจากมืออันอ่อนนุ่ม มอบความอบอุ่นและความผ่อนคลาย

มันเป็นความรู้สึกที่น่าพึงพอใจและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเสียยิ่งกว่าการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเสียอีก

เขาอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง ดื่มด่ำไปกับเกลียวคลื่นแห่งความหรรษานี้

ทว่าความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน และจบลงภายในเวลาเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น

"ชิ"

"ไวจังแฮะ"

ฉู่ผิงอันแอบชูนิ้วกลางอยู่ในใจเงียบๆ จากนั้นก็เริ่มสำรวจความเปลี่ยนแปลงหลังจากการเลื่อนขั้น

ไม่ได้มีพลังงานอันทรงพลังเอ่อล้นขึ้นมาในร่างกายเพียงเพราะการเลื่อนขั้นหรอกนะ

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อสวมใส่ชุดอุปกรณ์ระดับมหากาพย์ การเสริมพลังที่ได้รับจากการขยายพลังหนึ่งร้อยเท่านั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งที่การเลื่อนขั้นเพียงอย่างเดียวจะสามารถเทียบเคียงได้อย่างแน่นอน

ทว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และสมองก็รู้สึกปราดเปรียวและปลอดโปร่งมากขึ้น

"ไม่แปลกใจเลยที่เขาว่ากันว่า การเลื่อนขั้นทุกครั้งเปรียบเสมือนการยกระดับชีวิต"

ความเปลี่ยนแปลงในรูปแบบนี้ เป็นสิ่งที่แม้แต่ชุดอุปกรณ์ระดับมหากาพย์ก็ไม่อาจมอบให้ได้ มีเพียงการเลื่อนขั้นเท่านั้นที่จะสามารถบันดาลสิ่งนี้ให้เป็นจริงได้!

"เมื่อเทียบกันแล้ว การเพิ่มขีดจำกัดของเลเวล การเพิ่มค่าสถานะ และการเพิ่มขีดจำกัดของเลเวลสกิลหลังจากการเลื่อนขั้น กลับดูเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย"

ฉู่ผิงอันส่ายหน้า สายตาของเขาเลื่อนไปจับจ้องที่หน้าต่างค่าสถานะส่วนตัวในปัจจุบัน

"【ผู้ใช้พลัง: ฉู่ผิงอัน】"

"【อาชีพ: พ่อค้าหีบสมบัติ สายพิเศษ】"

"【ระดับ: ระดับ 1】"

"【เลเวล: 40 ขีดจำกัดเลเวลปัจจุบัน: 50】"

"【ความทนทาน: 524,800 -> 526,800 (18,000 (ค่าสถานะพื้นฐาน) + 508,800 (โบนัสจากอุปกรณ์))】"

"【มานา: 215,600 -> 217,600 (27,000 + 190,600)】"

"【ความแข็งแกร่ง: 396,800 -> 398,800 (18,000 + 380,800)】"

"【ความคล่องตัว: 224,400 -> 226,400 (18,000 + 208,400)】"

"【ความอึด: 478,500 -> 480,500 (18,000 + 462,500)】"

"【แต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรรคงเหลือ: 400】"

"เมื่อเทียบกับตอนก่อนหน้านี้ หลังจากขึ้นมาสู่ระดับ 1 การเพิ่มค่าสถานะทั้งหมดต่อการอัปเลเวล 1 ครั้ง จะเปลี่ยนจาก 1 แต้มเป็น 2 แต้ม"

"ประการที่สอง แต้มสถานะที่ได้รับต่อการอัปเลเวล 1 ครั้ง เพิ่มขึ้นจาก 20 แต้มเป็น 40 แต้ม!"

"การเพิ่มขึ้นอาจจะดูเล็กน้อย แต่นี่ก็เป็นเพียงระดับ 1 เท่านั้นเอง"

"อีกอย่าง นี่เป็นผลมาจากการที่ฉู่ผิงอันได้รับการประเมินระดับสมบูรณ์แบบต่างหาก ไม่อย่างนั้นการเพิ่มขึ้นของค่าสถานะก็คงจะน้อยนิดจนแทบไม่รู้สึก"

"ความเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอย่างแท้จริง จะเกิดขึ้นในทุกๆ 3 ระดับ!"

"เมื่อถึงจุดนั้น มันจะไม่ใช่แค่การเพิ่มระดับเท่านั้น แต่มันยังเป็นการยกระดับสายอาชีพอีกด้วย!"

"ดังนั้น ภารกิจเลื่อนขั้นระดับ 3 จึงมีอีกชื่อหนึ่งเรียกว่า การเปลี่ยนอาชีพ!"

"แน่นอนว่า"

"ระดับ 3 ยังอยู่ห่างไกลสำหรับเขา ดังนั้นการมานั่งคิดเรื่องนี้ในตอนนี้ จึงไม่มีประโยชน์อะไร"

"เมื่อเทียบกับค่าสถานะที่ได้รับ นี่ถือเป็นการเสริมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังจากการเปลี่ยนอาชีพเลยก็ว่าได้!"

"ฉู่ผิงอันมองดูหน้าต่างค่าสถานะของตนเอง และรอยยิ้มแห่งความปีติยินดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่"