บทที่ 12 - ค่ารักษาหนึ่งแสน!

บทที่ 12 - ค่ารักษาหนึ่งแสน!

……

ตกเย็น ซุนอี๋เลิกงานกลับมา ความจริงเธอตั้งใจจะมาดูว่าเย่เฉินโกรธหรือเปล่า เพราะคำพูดเมื่อเช้าค่อนข้างจะทำร้ายจิตใจเขาอยู่บ้าง

แต่เมื่อเธอเห็นเย่เฉินซื้อธงประหลาดๆ มาเป็นกอง เธอก็รู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ

สงสารในความโชคร้าย แต่ก็โกรธที่ไม่รู้จักต่อสู้ดิ้นรน!

เธออุตส่าห์คิดว่าคำพูดเมื่อเช้าจะช่วยเตือนสติเขาได้ บางทีหมอนี่อาจจะยอมไปหางานทำอย่างว่านอนสอนง่าย แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เย่เฉินจะไม่เพียงไม่ออกไปหางานทำ แต่กลับมาทำธุรกิจต้มตุ๋นหลอกลวงอีกแล้ว!

ครั้งนี้ไม่ได้หลอกเธอ! แต่ไปหลอกคนอื่น! น่าโมโหยิ่งกว่า!

เย่เฉินเองก็สังเกตเห็นว่าซุนอี๋กลับมาแล้ว เขาเพิ่งจะอ้าปากอธิบายแผนการ ซุนอี๋ก็พุ่งเข้ามายืนจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธจัด "เย่เฉิง นายจะทำตัวไร้สาระไปถึงไหน? หางานทำดีๆ ไม่เป็นหรือไง?"

เย่เฉินยักไหล่ ตอบกลับอย่างจนใจ "ฉันกำลังจะไปช่วยชีวิตคนต่างหาก ทำไมถึงไม่ใช่งานที่ดีล่ะ?"

"เย่เฉิง ถ้านายต้องการเงิน ฉันให้ได้ แต่ฉันหวังว่านายจะซื่อสัตย์เหมือนชื่อของนาย ฉันว่าพ่อแม่นายที่ตั้งชื่อนี้ให้ก็คงหมายความแบบนี้เหมือนกัน การที่นายทำแบบนี้ นายไม่อายพ่อแม่ที่อยู่บ้านนอกบ้างเหรอ?

ต่อไปนายจะเอาหน้าไปสู้พวกท่านได้ยังไง? นายไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างเลยหรือ?"

พูดถึงตรงนี้ ซุนอี๋คิดว่าเย่เฉิงจะต้องยิ้มแย้มและเถียงกลับ หรือไม่ก็พูดจาสองแง่สองง่ามใส่เธอ แต่กลับกลายเป็นว่าแววตาของเย่เฉินหม่นแสงลง เขาหันหลังกลับเงียบๆ หยิบของที่เตรียมไว้สำหรับวันนี้ แล้วเดินออกไป

เมื่อเย่เฉินเดินไปถึงประตู เขาก็หยุดฝีเท้าลง "ฉันเองก็อยากจะเอาหน้าไปสู้พวกท่านในวันข้างหน้าเหมือนกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ ฉันไม่มีวันได้เจอพวกท่านอีกแล้ว"

พูดจบ เย่เฉินก็เดินออกไปทันที

ซุนอี๋มองตามแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของเย่เฉิน ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไปเสียแล้ว

"เย่เฉิง... ไม่มีพ่อแม่แล้วเหรอ..."

เธอรู้ดีว่าคำพูดเมื่อกี้มีความหมายอย่างไรต่อเด็กกำพร้าที่ไร้พ่อแม่

เธอรู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของเย่เฉิงจะเจ็บปวดแค่ไหน

ไม่รู้ทำไม ขอบตาของเธอถึงได้ร้อนผ่าว เธอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนอีกครั้ง

เธอนึกถึงเพื่อนร่วมโต๊ะคนนั้นที่เคยมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่เพียงชั่วข้ามคืน ทุกอย่างก็พังทลายลง

ไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น

เธอรู้เพียงแค่ว่า ตระกูลเย่ ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

เด็กหนุ่มที่ชื่อเย่เฉินคนนั้นก็ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวนั้นเจ็บปวดเพียงใด เธอเคยสัมผัสมันมาแล้ว

ดังนั้นในตอนนั้น เธอจึงอยากใช้กำลังของตัวเองทำอะไรสักอย่างเพื่อเพื่อนเก่าที่หายสาบสูญหรืออาจจะตายไปแล้วคนนั้น

เธอฝ่าฝืนอุปสรรคทุกอย่าง นำร่างของคนในตระกูลเย่ทั้งสามไปฝัง...

จู่ๆ ซุนอี๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบวิ่งตามออกไป แต่เย่เฉินได้หายลับไปในฝูงชนอันกว้างใหญ่เสียแล้ว

ไร้ซึ่งร่องรอยให้ตามหา

ขณะที่ซุนอี๋กำลังยืนเหม่อลอย โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอคิดว่าเป็นสายจากเย่เฉิน แต่เมื่อหยิบขึ้นมาดูถึงนึกขึ้นได้ว่าเย่เฉินไม่มีโทรศัพท์มือถือ

หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อสามพยางค์: เซี่ยรั่วเสวี่ย

"ท่านประธานเซี่ย คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?" ซุนอี๋ปรับอารมณ์และกดรับสาย

"ซุนอี๋ อยู่ไหน? รีบกลับมาที่บริษัทด่วน มีการประชุมฉุกเฉินระดับ S"

พูดจบ สายก็ถูกตัดไปทันที

ซุนอี๋ตระหนักได้ว่าเรื่องเริ่มไม่ชอบมาพากลแล้ว เธอทำงานในบริษัทนี้มาหลายปี ไม่เคยได้ยินน้ำเสียงที่รีบร้อนขนาดนี้ของท่านประธานมาก่อน ราวกับเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือ นี่เป็นการประชุมฉุกเฉินระดับ S! นี่คือการประชุมฉุกเฉินขั้นสูงสุด!

"หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ย?"

……

สวนสาธารณะเฉิงเป่ย

เย่เฉินแบกข้าวของพะรุงพะรังมาถึงถนนการค้าในสวนสาธารณะ

เนื่องจากเป็นช่วงเย็น แผงลอยเล็กใหญ่จึงเริ่มตั้งกันแล้ว ผู้คนก็พลุกพล่านใช้ได้

เย่เฉินใช้ความพยายามอย่างมากในการหาที่ว่าง เขาว่าของลงและตั้งโต๊ะเล็กๆ แบบง่ายๆ ทันที

เมื่อตั้งโต๊ะเสร็จ เขาก็นึกถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ เขาลืมเอาเก้าอี้มา!

จะให้คนป่วยยืนให้รักษาหรือยังไง

"อย่าบอกนะว่าเปิดร้านวันแรกก็ต้องเลื่อนออกไปก่อน?"

ขณะที่เย่เฉินกำลังขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ คุณลุงที่ขายเครื่องปั้นดินเผาแผงข้างๆ ก็เดินเข้ามาทัก

"โย่ พ่อหนุ่ม เพิ่งมาใหม่ล่ะสิ ลุงไม่เคยเห็นหน้าเลย"

เย่เฉินเพิ่งสังเกตเห็นคุณลุงที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้พูดคุยกันเล็กน้อยก็ถือว่าทำความรู้จักกันแล้ว

คุณลุงชื่อจงเสวี่ยหย่ง มาจากอำเภอซงซานซึ่งเป็นพื้นที่ใต้การปกครองของเมืองเจียงเฉิง เขามาตั้งแผงขายของหาเลี้ยงชีพที่นี่ เป็นคนร่าเริงแจ่มใสและมักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ

"พ่อหนุ่ม เมื่อกี้ลุงเห็นเธอทำหน้าเครียดๆ เจอเรื่องลำบากอะไรหรือเปล่า?"

เย่เฉินตอบตามตรง "คุณลุงจงครับ วันนี้ผมเพิ่งมาตั้งแผงเป็นวันแรก ดันลืมเอาเก้าอี้มาด้วย นี่ผมก็ว่าจะเก็บของกลับแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

ลุงจงได้ยินดังนั้น ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินไปหยิบเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งเมื่อครู่นี้มาให้ทันที "ลุงไม่ค่อยชอบนั่งหรอก เอาเก้าอี้ตัวนี้ไปใช้เถอะ วันนี้คนกำลังเยอะ ไม่ตั้งแผงขายของก็น่าเสียดายแย่"

"แต่ถ้าคุณลุงไม่มีเก้าอี้ ก็ต้องยืนทั้งคืนเลยนะ จะดีเหรอครับ..."

ยังไม่ทันที่เย่เฉินจะพูดจบ ลุงจงก็โบกมือแล้วเดินกลับไปที่แผงของตัวเอง "พ่อหนุ่ม อย่ามัวแต่เกรงใจเลย ให้ก็คือให้ ถ้าวันไหนขายดี ก็เลี้ยงบุหรี่ลุงสักมวนก็พอ"

เย่เฉินไม่ได้ทำตัวมากความ เขาขอบคุณลุงจงแล้วเอาเก้าอี้ไปวางไว้หน้าแผงทันที จากนั้นก็นำธงที่สั่งทำมาแขวนประดับ!

ลุงจงอยากรู้อยู่แล้วว่าเย่เฉินมาตั้งแผงขายอะไร เขาจึงแอบมองดูอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อเห็นข้อความบนธง เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย!

ผืนแรกยังพอดูเป็นปกติ: "เคร่งครัด ซื่อสัตย์ อุทิศตน!"

ผืนที่สองเริ่มไม่ค่อยเข้าท่า: "ช่วยชีวิตผู้คน หมอเทวดารักษาโรค เปี่ยนเชวี่ยจุติ ฮูโต๋กลับชาติมาเกิด!"

ลุงจงคิดไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวเย่คนนี้จะเป็นหมอ แต่จะมีหมอที่ไหนมายกยอตัวเองขนาดนี้!

แม้แต่หมอในโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองเจียงเฉิงก็ยังไม่กล้าคุยโวขนาดนี้เลย!

เสี่ยวเย่คนนี้บ้าไปแล้วแน่ๆ!

แต่นั่นยังไม่เท่าไหร่ เมื่อได้เห็นข้อความบนธงผืนที่สาม ลุงจงแทบจะอยากกรีดร้อง!

"ฉลองเปิดร้านใหม่ ลดราคาทั้งร้าน 20% รักษาได้ทุกโรค ค่ารักษาเริ่มต้นที่หนึ่งแสนหยวน!"

พระเจ้าช่วย เสี่ยวเย่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย รักษาโรคมีลดราคาด้วยเหรอ!

ลดราคาก็ว่าไปอย่าง แต่ค่ารักษาเริ่มที่หนึ่งแสนหยวน นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!

ในโลกนี้มีใครเขาตั้งราคากันแบบนี้!

ลุงจงตั้งใจจะเข้าไปเตือนเย่เฉิน แต่กลับพบว่าผ่านไปไม่นาน แผงของเย่เฉินก็มีคนมามุงดูจนแน่นขนัด!

เขาแทรกตัวเข้าไปไม่ได้เลย

"ซวยแน่ๆ เสี่ยวเย่เจอปัญหาเข้าแล้ว" ลุงจงพูดด้วยความร้อนใจ

ความจริงแล้ว สาเหตุที่มีคนมามุงเยอะขนาดนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะอยากมาดูความตลกของเย่เฉิน!

พวกเขาอยากจะเห็นหน้าคนที่กล้าเรียกค่ารักษาหนึ่งแสนหยวน!

วัยรุ่นผมทองคนหนึ่งก้าวออกมา มองเย่เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสยะยิ้ม "ไอ้น้อง เพิ่งมาใหม่สินะ มาเปิดแผงรักษาโรคที่นี่เนี่ยนะ? แสนนึง? แน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น?"

เย่เฉินปรายตามองวัยรุ่นผมทองก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดี จึงพูดขึ้นว่า "จ่ายค่ารักษามาแสนนึงสิ แล้วแกจะรู้เองว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม"

วัยรุ่นผมทองไม่คิดว่าพ่อค้าคนนี้จะปากดีขนาดนี้ จึงพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก "น้ำหน้าอย่างแก กล้ามาเรียกเงินฉันตั้งแสนนึง? พวกต้มตุ๋นอย่างแก ฉันเจอที่ไหนเป็นต้องกระทืบที่นั่น"

เย่เฉินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "ถ้ามีปัญญาก็ลองดูสิ!"

แม้เย่เฉินจะไม่ได้ใช้พลังปราณแท้เลยแม้แต่น้อย แต่เขาคือคนที่คลานออกมาจากกองซากศพ แค่สายตาเพียงปรายเดียวก็เพียงพอที่จะสะกดคนทั้งฝูงได้แล้ว!

วินาทีนั้น วัยรุ่นผมทองรู้สึกราวกับถูกมัจจุราชเพ่งเล็ง เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก ร่างกายหนาวเหน็บราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง!

"ฉัน..."

วัยรุ่นผมทองก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าลื่นล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหัวเราะลั่น เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ วัยรุ่นผมทองก็ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบเผ่นหนีหางจุกตูดไปทันที

(จบแล้ว)