บทที่ 12: สอนหลินลู่ด้วยมือคู่นี้

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของหลิวอู๋ชิง

【ติ๊ง~ ปล่อยภารกิจ: โปรดจับมือกับหลินลู่เป็นเวลาสิบวินาที รางวัล: วิชาดาบระดับก้าวข้ามขีดจำกัด! บทลงโทษ: ลบโฮสต์ให้หายไป!】

หลิวอู๋ชิงมองดูดาบในมือ นางเพิ่งหยิบมันขึ้นมาได้เพียงครู่เดียว ระบบก็ส่งภารกิจพร้อมรางวัลเป็นวิชาดาบมาเสียแล้ว

แม้หลิวอู๋ชิงจะไม่จำเป็นต้องได้รับรางวัลนี้ แต่บทลงโทษนั้นทำให้นางไม่อาจปฏิเสธได้

หลิวอู๋ชิงจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาหลินลู่

ในขณะนั้น หลินลู่กำลังเลือกอาวุธอยู่

หลินลู่ลองทั้งหอก ไม้พลอง ขวาน และอาวุธอื่นๆ แต่ก็ยังรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป

ไม่นานนัก หลินลู่ก็สังเกตเห็นชั้นวางดาบ

และหลิวอู๋ชิงก็บังเอิญยืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งถือดาบพร้อมกับมองมาทางนาง

หลินลู่เดินเข้ามาหาหลิวอู๋ชิง "เจ้าเลือกดาบงั้นหรือ?"

หลิวอู๋ชิงพยักหน้า "อื้ม"

หลินลู่จึงหยิบดาบขึ้นมาเล่มหนึ่ง และทันทีที่นางสัมผัส นางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"ดาบเล่มนี้ใช้ได้เป็นธรรมชาติมาก ดีกว่าพวกหอก ไม้พลอง หรือขวานพวกนั้นตั้งเยอะ ข้าเลือกดาบเหมือนกันดีกว่า"

เมื่อเห็นหลินลู่ที่กำลังตื่นเต้น หลิวอู๋ชิงกลับเอาแต่คิดว่าจะจับมือนางอย่างไรดี

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้น

หลินลู่และหลิวอู๋ชิงหันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน

พวกนางเห็นชายร่างกำยำในชุดลายพรางสองคนกำลังซ้อมรบบนเวที

คนหนึ่งใช้หอก ส่วนอีกคนใช้ดาบ

ขณะที่ต่อสู้กัน คมดาบและปลายหอกปะทะกันไม่หยุดยั้งจนเกิดประกายไฟกระจัดกระจาย

นักเรียนคนอื่นๆ ต่างจดจ่ออยู่กับการประลองนั้น และหลินลู่ก็เช่นกัน

หลิวอู๋ชิงไม่ได้สนใจการประลองนัก นางจ้องมองไปที่มือเล็กๆ ของหลินลู่

นางไม่อยากคิดอะไรให้มากความ จึงยื่นมือออกไป

หลินลู่ซึ่งกำลังดูการต่อสู้อยู่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาที่ฝ่ามือ

พอก้มลงมองก็พบว่ามือขวาของหลิวอู๋ชิงกำลังกุมมือซ้ายของนางอยู่ นิ้วมือสอดประสานกันแน่น

ในขณะเดียวกัน เสียงโลหะปะทะกันยังคงดังมาจากใกล้ๆ

หลินลู่คิดว่าหลิวอู๋ชิงคงจับมือนางเพราะรู้สึกกลัว

ดังนั้นนางจึงกุมมือเล็กๆ ของหลิวอู๋ชิงกลับแน่น

ทั้งคู่อยู่ในท่าที่นิ้วมือสอดประสานกันแบบนั้น ยืนชมการประลองต่อไป

ผู้ชมในไลฟ์ของหลินลู่นั่งไม่ติดกันเลย:

: "อ๊ากกก!!! ข้าก็อยากจับมือบ้าง"

: "คุณภรรยาทั้งสอง พวกเจ้าสองคนทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ!"

: "ช่างเป็นฉากที่กลมกลืนอะไรขนาดนี้ ข้าเกลียดตัวเองจริงๆ ที่ไม่ได้อยู่ตรงกลางระหว่างพวกนาง"

: "ถ้าข้าได้จับมือกับคุณภรรยาทั้งสองคน ข้าคงตายตาหลับแล้ว!"

: "..."

สิบวินาทีผ่านไป เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลิวอู๋ชิง

เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น หลิวอู๋ชิงก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องกุมมือหลินลู่ไว้อีก

ในวินาทีที่หลิวอู๋ชิงปล่อยมือหลินลู่ ครูในชุดลายพรางทั้งสองก็จบการประลองพอดี โดยฝ่ายที่ใช้หอกเป็นผู้ชนะ

ในขณะนั้น ข้อมูลความรู้เรื่องดาบมหาศาลก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลิวอู๋ชิงทันที

หลิวอู๋ชิงลองตวัดดาบด้วยมือซ้าย

แม้จะเป็นครั้งแรกที่นางใช้ดาบ แต่มันกลับรู้สึกเป็นธรรมชาติเหมือนเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย

"นี่สินะที่เรียกว่า 'คนกับดาบเป็นหนึ่งเดียว'?"

หลิวอู๋ชิงพึมพำกับตัวเอง

ซือเหมาตะโกนขึ้นมาในตอนนั้นว่า "ทุกคนเลือกอาวุธกันเสร็จแล้วใช่ไหม? จากนี้ไปให้แยกย้ายไปหาครูประจำอาวุธที่พวกเจ้าเลือกได้เลย"

"อาวุธในมือครูแต่ละคนคือสิ่งที่พวกเขาสนัดที่สุด ครูรับผิดชอบเรื่องดาบ นักเรียนคนไหนที่เลือกดาบ ให้มารวมกันตรงนี้"

"แล้วก็ วิชาอาวุธเป็นการเรียนรวมของหลายห้องนะ"

หลิวอู๋ชิงกวาดสายตามองไปรอบๆ โรงยิม และพบครูในชุดลายพรางยืนอยู่ตามจุดต่างๆ จริงๆ โดยแต่ละคนถืออาวุธต่างชนิดกัน

ทางฝั่งของซือเหมา มีนักเรียนที่เลือกดาบรวมกันแล้วกว่าสามสิบคน

อย่างไรก็ตาม มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่มาจากห้อง 1 ส่วนที่เหลือมาจากห้องอื่น

ซือเหมานำนักเรียนที่เลือกดาบไปที่ลานฝึก

"เอาล่ะ ทุกคนจงฝึกทักษะดาบพื้นฐาน เริ่มจากการตวัดดาบให้ครบหนึ่งพันครั้ง"

หลังจากพูดจบ ซือเหมาก็สาธิตให้ดูหนึ่งรอบ

เมื่อสาธิตเสร็จ ซือเหมาก็เดินจากไป "เดี๋ยวครูจะกลับมาห้ามอู้งานกันล่ะ!"

นักเรียนทั้งสามสิบคนมองหน้ากันด้วยความท้อแท้

หลินลู่กลับหยิบขาตั้งโทรศัพท์ออกจากเป้ ตั้งกล้องแล้วเริ่มฝึกตวัดดาบ

ส่วนหลิวอู๋ชิงนั่งลงข้างๆ หลินลู่ นั่งดูนางฝึก

หลินลู่สังเกตเห็นหลิวอู๋ชิงที่อยู่ข้างกาย "หลิวอู๋ชิง ทำไมเจ้าไม่ฝึกล่ะ?"

หลิวอู๋ชิงเอียงคอ "ข้าเก่งเรื่องดาบมากแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องฝึกน่ะ"

หลิวอู๋ชิงพูดความจริง เพราะนางรู้สึกว่าตราบใดที่ถือดาบอยู่ในมือ นางก็ไร้พ่ายในใต้หล้า

หลินลู่ยังคงตวัดดาบต่อไป

หลิวอู๋ชิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าท่าทางของหลินลู่นั้นผิด

ดังนั้นหลิวอู๋ชิงจึงลุกขึ้น "หลินลู่ ท่าทางของเจ้าผิดนะ"

หลินลู่หยุดตวัดดาบ "ผิดงั้นหรือ?"

หลิวอู๋ชิงพยักหน้า "ใช่ ผิด"

"เป็นไปไม่ได้ ข้าทำตามแบบอย่างครูซือชัดๆ" หลินลู่พูดด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ท่าทางของเขาก็ผิดเหมือนกัน"

หลินลู่สตั๊นท์ไปเลย "ห๊ะ?"

ไม่เพียงแค่หลินลู่ แม้แต่คนที่ดูไลฟ์สดก็ยังสตั๊นท์ไปด้วย

: "ห๊ะ? เกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้หรือที่ภรรยาหลิวจะเก่งกว่าซือเหมา?"

: "แอดมิน ไล่ไอ้คนแรกออกไปที มันเกินเยียวยาแล้ว"

: "ใช่เลย ภรรยาข้าจะโกหกได้อย่างไร"

: "ข้าก็อยากใกล้ชิดภรรยาเหมือนกัน อยากให้ภรรยาหลิวสอนดาบด้วยมือคู่นี้จัง"

: "..."

เวลาผ่านไปนานจนพวกนางไม่ทันสังเกต

นักเรียนคนอื่นๆ ที่ตวัดดาบอยู่ต่างเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่หลินลู่กลับไม่มีความเหนื่อยอ่อนแบบนั้น แม้จะล้าอยู่บ้าง แต่นางยังอยู่ในสภาวะที่ตื่นเต้น

ซือเหมากลับมาในตอนนั้น เห็นนักเรียนคนอื่นๆ ยังคงขยันขันแข็งตวัดดาบก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แต่เมื่อเห็นหลิวอู๋ชิงนั่งอยู่ข้างๆ คิ้วของซือเหมาก็ขมวดมุ่นขึ้นมาอีกครั้ง