บทที่ 343 การยั่วยุ! กฎแห่งพลังทั้งหก!

“พี่หมิงอู๋เจี๋ย การที่ท่านลงมือจัดการกับคนรุ่นหลังด้วยตนเองนั้น สร้างปัญหาให้ท่านมากเกินไป”

ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงหัวเราะเบาๆ

“พี่ฉางไห่! ศิษย์ของท่านทำเกินไปแล้ว!”

สีหน้าของหมิงอู๋เจี๋ยดำมืดลง

“พวกเขายังเด็ก ไม่รู้ประมาณกำลังของตนเอง พี่ได้ว่ากล่าวตักเตือนไปแล้ว โปรดอภัยให้พวกเขาเถอะ พี่หมิงอู๋เจี๋ย”

หลี่ฉางไห่ยิ้ม

“หมิงอู๋เจี๋ย การบาดเจ็บเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการประลองระหว่างคนรุ่นหลัง เป็นเรื่องปกติ จะทำไมล่ะ? หรือว่าท่านเป็นคนแพ้แล้วพาล?”

ชายในชุดคลุมสีดำอีกคนเยาะเย้ย

“หงเจี้ยนเฟิง! เจ้ากำลังหาที่ตาย!”

หมิงอู๋เจี๋ยโจมตีด้วยความโกรธ

ชายในชุดคลุมสีดำก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด

จักรวาลโกลาหลที่เงียบเหงาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

โซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์จำนวนมากแตกสลาย กงล้อมหาเต๋าถูกบดขยี้จนกลายเป็นฝุ่นผง

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองมีระดับเท่าเทียมกัน ไม่มีใครสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้

ในที่สุด หลี่ฉางไห่ก็เข้ามาแทรกแซง และทั้งสองก็หยุดมือ

หมิงอู๋เจี๋ยทำได้เพียงล่าถอยออกไปอย่างจำนน

“เหอะ ไอ้หมิงอู๋เจี๋ยนี่ ศิษย์ที่รับมามีแต่พวกไร้ค่าทั้งนั้น! จะต้านทานมหาการทำลายล้างได้อย่างไร?”

หลังจากหมิงอู๋เจี๋ยจากไป หงเจี้ยนเฟิงก็เยาะเย้ย

“ในยุคสมัยนี้ ศิษย์ของมันคงไม่มีใครไปถึงขั้นบรรพกาลได้หรอก!”

หลี่ฉางไห่ส่ายหัว

“ศิษย์พวกนี้ต้องการประสบการณ์ แค่อุปสรรคเพียงเล็กน้อยยังรับมือไม่ได้? ไร้สาระสิ้นดี!”

หงเจี้ยนเฟิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “ให้ศิษย์ของพวกเราไปช่วยสั่งสอนพวกมันเถอะ!”

...

ในวิหารว่างเปล่า บาดแผลของเจียงถงถงเบาที่สุด นางจึงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วและเริ่มฝึกตนอย่างบ้าคลั่ง

บาดแผลของเยี่ยหรูเฟิงและเซียวฮั่นซงนั้นสาหัสกว่า แม้จะมีสมบัติล้ำค่า แต่ก็ยังต้องใช้เวลาพักฟื้น

หมิงอู๋เจี๋ยมีธุระบางอย่างในช่วงเวลานี้และยังไม่ได้กลับมา

ส่วนถังหยุนนั้นหมกมุ่นอยู่กับการฝึกตน

หลังจากบริโภคเศษเสี้ยวแห่งกฎเกณฑ์ไป 80 ชิ้น ในที่สุดถังหยุนก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นขอบเขตเผาผลาญนภา!

ขั้นขอบเขตเผาผลาญนภา, 1%! พลังต่อสู้ +800,000 ดาว!

หลังจากบริโภคเศษเสี้ยวแห่งกฎเกณฑ์ที่เหลืออยู่ทั้งหมด ระดับการฝึกตนของถังหยุนก็เพิ่มขึ้นเป็นขั้นขอบเขตเผาผลาญนภา, 12%! พลังต่อสู้ +9 ล้านดาว!

“พลังต่อสู้พื้นฐาน 104.8 ล้านดาว!”

พลังต่อสู้พื้นฐานทะลุ 100 ล้านดาวแล้ว!

“ลำดับต่อไป กฎแห่งความเข้าใจ!”

ถังหยุนไม่ได้อยู่นิ่งเฉย

ตูม!

ในขณะที่กำลังจะฝึกตน ก็มีการรบกวนเล็กน้อยมาจากวิหารว่างเปล่า

“มีคนกำลังทำลายค่ายกล!”

ถังหยุนชะงักไปเล็กน้อย

ในไม่ช้า เขาก็ออกจากลานสีแดงฉาน ผ่านโถงหลัก และมุ่งตรงไปยังประตูวิหารว่างเปล่า

เจียงถงถงได้ยินเสียงอึกทึกจึงรีบพุ่งออกมาทันที

บาดแผลของนางหายดีแล้ว

“ยินเจ๋อ เจ้ากำลังทำอะไร!”

ใบหน้าอันงดงามของเจียงถงถงเต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อเห็นว่าใครมา

“ไม่ทำอะไร แค่แวะมาทักทาย ทำไม? ถึงกับต้องตั้งค่ายกลเชียวหรือ กลัวพวกเราขนาดนั้นเลยรึ?”

ยินเจ๋อที่แต่งตัวเหมือนคุณชายมีสีหน้ายียวนกวนประสาท

ศิษย์ที่อยู่เบื้องหลังต่างก็มีรอยยิ้ม

“กลัวพวกเจ้า? พวกเจ้าก็แค่พึ่งพาจำนวนคน!”

เจียงถงถงโต้ตอบอย่างท้าทาย

“จำนวนคน? ฮ่าฮ่า ไม่มีปัญหา ออกมานี่เลย เดี๋ยวพวกเราจะรับมือทีละคน รับรองว่าจะต้องสนุกแน่!”

ยินเจ๋อหัวเราะเสียงดัง

“ยินเจ๋อ หุบปากสุนัขของเจ้าไปซะ!”

เซียวฮั่นซงและเยี่ยหรูเฟิงก็มาถึงเช่นกัน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูหมิ่นเจียงถงถง พวกเขาก็โกรธจนตัวสั่น

“เซียวฮั่นซง เจ้ามันหยาบคายนัก! พวกเราอุตส่าห์นำแขนที่ขาดไปคืนให้ แต่ไม่เพียงไม่ขอบคุณ ยังมาด่าทอศิษย์พี่ของพวกเราอีก!”

ศิษย์หญิงคนหนึ่งข้างหลังยินเจ๋อกล่าวพร้อมเชิดหน้าขึ้น

“ศิษย์น้องหญิงไป๋ อย่าโกรธเลย เจ้าคนนี้มันดื้อรั้นก็เท่านั้น”

ใครบางคนหัวเราะ

“เซียวฮั่นซง ศิษย์น้องหลินฟานยั้งมือไม่อยู่ในตอนนั้น เลยตัดขาเจ้าไปข้างหนึ่งและแขนอีกข้างหนึ่ง ข้านำแขนมาคืนให้แล้ว แต่ขาของเจ้าน่ะถูกเจ้าอาหวงกินไปเสียแล้ว น่าเสียดายจริงๆ อดทนหน่อยเถอะ เดี๋ยวคงงอกใหม่เอง”

ยินเจ๋อกล่าวพลางโยนแขนที่ขาดไปมา

ทว่ามันถูกค่ายกลสกัดเอาไว้

“เซียวฮั่นซง ไม่คิดจะออกมาเก็บไปหน่อยหรือ? ไม่อยากได้แล้วรึ?!”

“กลัวหรือ? พวกเราสัญญาว่าจะไม่ตีเจ้า ฮ่าฮ่า!”

“ขี้ขลาดนัก แม้แต่แขนตัวเองยังไม่กล้ายกเลยรึ?”

“เซียวฮั่นซง ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่กล้าลงมือกับเจ้าหรอก ท้ายที่สุดพวกเราก็กลัวว่าอาจารย์ของเจ้าจะกลับมาเคาะประตูบ้านอีก...”

ฝูงชนต่างสมทบคำเยาะเย้ย

“ให้ตายเถอะ พวกเจ้ามันเกินไปแล้ว! จะสู้จนตายกันไปข้าง!”

เจียงถงถงสุดจะทน

ในกลุ่มนี้ เซียวฮั่นซงและเยี่ยหรูเฟิงยังคงบาดเจ็บ ปัจจุบันนางแข็งแกร่งที่สุดจึงต้องเป็นคนรับหน้า

“อาจารย์คงต้องลำบากเพราะพวกเรามากแน่ๆ”

ใบหน้าของเยี่ยหรูเฟิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

เซียวฮั่นซงกำหมัดแน่น อดทนต่อความอัปยศ “ศิษย์น้องหญิง อย่าหลงกล! ตราบใดที่มีค่ายกล พวกมันทำอะไรไม่ได้หรอก!”

“พวกขี้ขลาด!”

“นั่นสิ แม้แต่ศิษย์น้องหลินฟานยังไม่มา พวกมันก็กลัวจนหัวหดแล้ว!”

“ช่างน่าอัปยศต่อวิญญาณว่างเปล่าเสียจริง!”

“ถ้าข้าเป็นวิญญาณว่างเปล่า สิ่งแรกที่ข้าจะทำเมื่อกลับมา คือการตบพวกขยะพวกนี้ให้ตาย!”

ฝูงชนเยาะเย้ยไม่หยุด

เจียงถงถงถูกเซียวฮั่นซงรั้งไว้แน่น ไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม

ถังหยุนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ดูเคร่งขรึม

แม้ความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่อีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่า

และพลังของพวกมันอาจไม่ด้อยกว่าเขา!

ในแง่ของพลังดารา เขาอาจจะด้อยกว่าคนเหล่านี้เสียด้วยซ้ำ!

ท้ายที่สุดพวกมันก็มียอดฝีมือขั้นขอบเขตเผาผลาญนภาที่ 3 อยู่หลายคน!

ในฐานะอัจฉริยะระดับท็อป พลังดาราของพวกมันไม่สามารถคำนวณด้วยวิธีธรรมดาได้

“กลับไปฝึกฝน! เดี๋ยวจะไปล้างแค้นเมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น!”

เซียวฮั่นซงกล่าว

ทุกคนพยักหน้าและเพิกเฉยต่ออีกฝ่าย

“อันดับแรก ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ทั้งหมด!”

นั่งลงใต้ต้นไม้สีแดงฉาน ความเข้าใจของถังหยุนยิ่งชัดเจนขึ้น

ด้วยการสนับสนุนจากเศษเสี้ยวแห่งกฎเกณฑ์

กฎแห่งไฟ! กฎแห่งน้ำ! กฎแห่งอวกาศ! กฎแห่งเวลา!

ถังหยุนเข้าใจกฎเกณฑ์ใหม่ทั้งสี่ประการ!

ภายนอกวิหารว่างเปล่า ยินเจ๋อและพวกมันยังคงส่งเสียงรบกวนเป็นพักๆ

เจียงถงถงทนต่อความโกรธไม่ไหว โต้ตอบด้วยวาจาก่อนจะกลับไปฝึกตนต่อ

เวลาผ่านไป บาดแผลของเซียวฮั่นซงและคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ หายดี

และความแข็งแกร่งของถังหยุนก็ก้าวหน้าอย่างมหาศาล!

กฎแห่งความมืด ระดับ 3, 80%! กฎแห่งไฟ ระดับ 4, 10%! กฎแห่งน้ำ ระดับ 3, 60%!

กฎแห่งอวกาศ ระดับ 3, 10%! กฎแห่งเวลา ระดับ 2, 80%! กฎแห่งวิถีกระบี่ ระดับ 4, 20%!

กฎแห่งไฟแซงหน้ากฎแห่งวิถีกระบี่ไปแล้ว!

“กฎแห่งพลังทั้งหก!”

แสงสีทองวูบผ่านดวงตาของถังหยุน

แม้พลังต่อสู้พื้นฐานจะไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่ความสามารถในการต่อสู้จริงกลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล!

ต้องรู้ไว้ว่า กฎแห่งพลังเหล่านี้สามารถซ้อนทับกันได้!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาสามารถทำความเข้าใจพลังศักดิ์สิทธิ์ได้มากขึ้นอีก!

อย่างไรก็ตาม การทำความเข้าใจพลังเหนือธรรมชาติเหล่านั้นต้องใช้เวลามากขึ้น

“ในช่วงไม่กี่วันนี้ ข้าสะสมพลังไอแห่งความโกลาหลได้ยี่สิบส่วน!”

ถังหยุนอาศัยอยู่ในวิหารเทพว่างเปล่าเป็นเวลาหลายเดือน

ในเดือนเหล่านั้น ด้วยการใช้วิถีแห่งภาพลวงตาและความเป็นจริง เขาสามารถควบแน่นพลังไอแห่งความโกลาหลได้ยี่สิบส่วน!

การควบแน่นพลังไอแห่งความโกลาหลใช้พลังวิญญาณมหาศาล

ถังหยุนสามารถควบแน่นได้เพียงหนึ่งส่วนในทุกๆ สองสามวัน

ต่อให้ผ่านไปห้าเดือน เขาก็สามารถควบแน่นได้เพียงเท่านี้!

หากหมิงอู๋เจี๋ยรู้เข้า เขาคงต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน

วิธีการสร้างสิ่งของจากความว่างเปล่านี้ช่างท้าทายสวรรค์เกินไป

แม้แต่ตัวเขาเองที่ค้นหาอย่างบ้าคลั่งในจักรวาลโกลาหลมาหลายเดือน ก็ยังไม่สามารถหาพลังไอแห่งความโกลาหลได้มากขนาดนี้!

แต่ถังหยุนเพียงแค่อยู่ในที่พัก ก็ได้รับมันมามากมายถึงเพียงนี้!

“เสริมพลังแหวนมิติศีลาปีศาจดำ!”