ติดหนี้สามสิบล้าน 570 เข้าอุทยานแล้ว

ติดหนี้สามสิบล้าน 570 เข้าอุทยานแล้ว

พวกเขาทิ้งพวกตาเฒ่ายายเฒ่าของสถาบันกวีและภาพวาดไว้เบื้องหลัง แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว

ขาหน้าเพิ่งจะก้าวออกจากลานจอดรถ ขาหลังก็มีรถสองคันขับตามเข้ามาติด ๆ

ประตูรถเปิดออกเสียงดังปัง เผยให้เห็นรูปร่างอันกำยำล่ำสัน

ด้านหลังของพวกเขา คือชาวต่างชาติที่มีสีหน้าโง่งมทีละคน

ทั้งคนดำ คนขาว คนผิวสีน้ำตาล และคนผิวเหลือง ผู้คนหลากสีผิวสะพายเป้มองดูฉากอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า พลางอุทานโอ้มายก๊อดออกมาเต็มปาก

“นี่ก็คือภูเขาว่านหยวนสินะ!”

“นี่ก็คือแหล่งท่องเที่ยวระดับ 6A แห่งนั้นเหรอ?”

“มองไม่ออกเลยว่ามีอะไร? มันมีอะไรขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ”

“บ้าเอ๊ย! ทริปนี้ผลาญเงินฉันไปตั้ง 1,000 ดอลลาร์ แค่สองวันหนึ่งคืนก็แพงขนาดนี้แล้ว”

ไกด์ของซานหมั่งไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก

“ฟังนะ! ทุกคนตามหาทีมของตัวเองให้เจอ พวกเรา”

ถึงจะขูดรีดก็ส่วนขูดรีด แต่บริการของซานหมั่งนั้นไร้ที่ติจริง ๆ

ทุกคนพา

ข้างกายเขามีซ่งจื้อหมิงเพื่อนซี้สหายรักนั่งอยู่ วันนี้จงใจโดดงานออกมาเที่ยวโดยเฉพาะ

ด้วยสถานะของพวกเขาทั้งสองคนในตอนนี้ ถึงแม้จะหาที่นั่งชมวิวระดับวีไอพีไม่ได้ แต่เรื่องตั๋วน่ะเหรอ~ แค่ไปทักทายสวี่จิ้งสักคำก็จัดการได้แล้ว

“ไปกันเถอะ~ พวกเรามาเที่ยวให้สุดเหวี่ยงไปเลยสามวัน!”

ทั้งสองคนกอดคอกันเดินเข้าไปข้างใน ผ่านไปอีกพักใหญ่ ประตูรถบัสคันหนึ่งที่จอดอยู่ลึกเข้าไปในลานจอดรถถึงค่อย ๆ เปิดออก

กลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างปราดเปรียวก้าวลงจากรถ ท่าทางดูเกียจคร้าน ทว่าแววตากลับเฉียบคมและสว่างไสว

“วันนี้วางภารกิจไว้ก่อน ทุกคนแยกย้ายกันไปสำรวจตามจุดชมวิวต่าง ๆ”

ฟางอวี่ฉิวเอ่ยเสียงเบา

“ถ้าเห็นกิจกรรมพิเศษที่ต่างไปจากปกติ ให้รีบรายงานทันที”

“ทุกคน ทุกกิจกรรมจะต้องเช็กอินให้สำเร็จทั้งหมด”

“โควตาได้มาไม่ง่าย จะปล่อยให้”

เสียงตอบรับว่า ‘รับทราบ’ อย่างไร้เรี่ยวแรงดังมาจากหูฟัง ฟางอวี่ฉิวเผยรอยยิ้มออกมา

“งั้นก็ออกเดินทางได้”

...

เมื่อมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาถึงมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรดาเพื่อนเก่าที่สวี่จิ้งรู้จักก็พากันมาถึงเช่นกัน

ผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหล่านี้

จนกระทั่งกองกำลังหลักกลุ่มแรกพากันเข้าอุทยานไปแล้ว รถคันหนึ่ง

ตัวถังรถเปล่งประกายแสงสีดำจาง ๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่าทำจากวัสดุพิเศษ ประตูรถเปิดออก

“ไปกันเถอะ คราวนี้พวกเราก็มาใช้สิทธิพิเศษกันบ้าง ดูสิว่าเจ้าเด็กคนนี้จะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาอีก...”

ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ หลี่ฮ่วนซิงเงยหน้าขึ้น

ป้ายชื่ออุทยานถูกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดครั้งนี้ภูเขาว่านหยวนก็แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของระดับ 6A เสียที

แตกต่างจากความธรรมดาก่อนหน้านี้

‘ดูท่าทางเขาจะชอบของขวัญชิ้นนี้มากเลยนะ~’

หลี่ฮ่วนซิงรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ในใจ หลังจากถ่ายรูปด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้ว เขาถึงได้พาลูกน้องสองคนไปนั่งเรือ

ลมหนาวบนแม่น้ำในฤดูหนาว พัดเข้ามาไม่ถึงในเรือ

“ถ้าพูดถึงความสะดวกสบาย ภูเขาว่านหยวนทำได้ไม่เลวเลยจริง ๆ!”

จงเหิงมีสีหน้าเป็นปกติ ทว่าดวงตากลับกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง จากนั้นในตอนที่เรือสำราญกำลังจะเทียบท่า เขาก็ชี้ไปที่

“พี่ซิง ภูเขาลูกนั้นแหละ... สถานที่ที่พวกเราพบหน่วยรบมายา...”

หลี่ฮ่วนซิงกวาดตามองแวบหนึ่ง ก็เข้าใจได้ในทันที

ฝั่งนั้นคือยอดเขาด้านข้างของภูเขาต้าหาน บริเวณตีนเขาด้านหน้าก็คือลานกางเต็นท์ทะเลสาบเซียน

หน่วยรบมายาเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นแล้วก็หายตัวไปงั้นเหรอ?

“อืม วันนี้ไม่คุยเรื่องพวกนั้น พวกเราแค่มาดู”

จงเหิงพยักหน้า ถึงแม้ร่างกายจะยังคงแนบชิดกับหลี่ฮ่วนซิง แต่สีหน้าก็ผ่อนคลายลงบ้าง เขามองไปเบื้องหน้า

“หมู่บ้านหมิงเยวี่ย...”

ตั้งแต่หน่วยของพวกเขามาประจำการ

ก็ได้ยินพวกหน่วยเซิ่งโอ้อวดอยู่ทุกวัน

คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้เขาจะได้เข้ามาดูด้วยเหมือนกัน

...สวยจริง ๆ ด้วยแฮะ!

สิ่งปลูกสร้างดูเรียบง่ายและลึกลับ แต่สิ่งที่ดึงดูดใจมากกว่า... คือความรู้สึกมีชีวิตชีวาของหมู่บ้านโบราณแห่งนี้

เขามองดูถนนเบื้องหน้า มี NPC ที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีคอยส่งเสียงทักทายและพูดคุยกับนักท่องเที่ยว

ทั้งยังมี ‘ประกาศ’ ที่เตรียมไว้สำหรับนักท่องเที่ยวที่เก็บตัว แปะไว้บนกำแพงรอนักท่องเที่ยวไปรับภารกิจเอง

จะเล่นยังไงก็สบายใจ

“เฮ้อ...”

บนถนนแผ่นหินสีคราม เด็กสาวที่ถักเปียสองข้างเข็นรถลากมาหยุดอยู่กลางถนน พลางแสร้งทำเป็นปาดเหงื่อ

“หนักจังเลย~ มีใครมาช่วยฉันหน่อยได้ไหม~”

ดวงตาของหลี่ฮ่วนซิงเป็นประกาย เรื่องนี้เขารู้!

จุดเด่นของหมู่บ้านหมิงเยวี่ย—ภารกิจฉุกเฉิน! ได้ยินมาว่าให้ช่วยเข็นรถลากเหรอ?

เขาดึงตัวจงเหิงทั้งสองคน แล้วรีบก้าวเดินไปข้างหน้า เขาก็อยากจะลองเข้าร่วมดูสักครั้งเหมือนกัน!

แต่จนกระทั่งหลี่ฮ่วนซิงเดินไปถึงข้างรถลาก และสบตากับเด็กสาวที่กำลังถอนหายใจ ถึงได้พบว่าสถานการณ์มันแปลกประหลาด

เขากวาดตามองไปด้านหลังแวบหนึ่ง... ทำไมคนอื่นถึงไม่เข้ามาล่ะ?

แล้วก็ สายตาของพวกเขามันหมายความว่ายังไง?

รอดูเรื่องสนุก สงสาร ตื่นเต้น ภาวนา...

เถียนเถียนมองดูกลุ่มนักท่องเที่ยวชายหญิงฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ยังคงดัดเสียงพูดอย่างออดอ้อน

“เมื่อยมือจังเลย... โอ๊ย! เข็นไม่ไหวแล้วจริง ๆ~~~”

เข็นไม่ไหว...

เชื่อก็บ้าแล้ว!!

นักท่องเที่ยวที่อยู่ไกลออกไปเข้ามาร่วมวงดูเรื่องสนุก แต่พอมองเห็นว่าเป็นเถียนเถียน ก็รีบถอนตัวออกจากวงภารกิจทันที

พี่สาว~ เล่นมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว! ใครบ้างจะไม่รู้จักชื่อเสียงสาวน้อยจอมพลังของเธอ?

รถลากของเธอน่ะเหรอ? มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนถึงจะเข็นขยับ? สุดท้ายยังต้องเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัวอีก!

เธอเข็นไม่ไหวเหรอ? เธอแกล้งทำเป็นเข็นไม่ไหวเนี่ยนะ?!

ถ้าเธอเข็นไม่ไหว พวกเราจะยอมหกสูงกินขี้เลย!

ภารกิจมีความยากสูง แต่รางวัลกลับน้อยนิด หากไม่จำเป็น ตอนนี้คนฉลาดก็ไม่มีใครรับภารกิจของเธอหรอก

หลี่ฮ่วนซิงไม่เข้าใจสาเหตุ เขากับจงเหิงทั้งสามคนยืนอยู่ข้างรถ ใช้นิ้วยกแผ่นไม้กระดานรถขึ้น แถมยังเป็นฝ่ายเอ่ยปากเรียกทุกคนอีกด้วย

“รีบมาสิ ไม่หนักเลยสักนิด พวกเราจะได้รีบทำให้เสร็จ... บ้าเอ๊ย!”

เถียนเถียนไม่พอใจกับปฏิกิริยาของทุกคน เธอหดมือกลับไปล้วงกระเป๋า แต่กลับทำให้ทั้งสามคนที่กำลังทำตัวสบาย ๆ ร้องลั่นแล้วค้อมเอวลงไป

ภู... ภูเขาไท่ซานทับยอดอก?!

จงเหิงไม่เคยเบิกตากว้างขนาดนี้มาก่อน! เส้นเลือดดำบนคอของเขาปูดโปน ออกแรงงัดแผ่นไม้กระดานรถอย่างสุดกำลัง ถึงได้ไม่ทำให้แผ่นไม้กระดานรถดึงรั้งจนเอวแก่ ๆ ของรัฐมนตรีต้องบาดเจ็บ

ทำไมถึงได้หนักขนาดนี้?!

เขามองไปที่เด็กสาวผมเปียที่กำลังค้นหาของในกระเป๋า เธอเป็นใครกันแน่?

รถคันนี้น่าจะหนักเป็นพันจินเลยมั้ง?!

เถียนเถียนหันกลับมาก็ตกใจสะดุ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย รีบยื่นมือไปยกขึ้น มืออีกข้างโบกไปมาตรงหน้า เส้นด้ายสีทองเส้นเล็กแกว่งไกวอยู่ในอากาศ

“ครั้งนี้ฉันมาพร้อมกับความจริงใจนะ~”

“ทำภารกิจสำเร็จมีรางวัลนะ~ ต้องการแค่ 10 คนเท่านั้น~”

ด้ายเส้นเล็กสีทอง!

นักท่องเที่ยวที่รู้จักของสิ่งนี้รีบเผยรอยยิ้มออกมาทันที

หนึ่งในอุปกรณ์ใหม่ที่กำลังโด่งดังเมื่อช่วงก่อนหน้านี้!

ถ้าเป็นเครื่องเซ่นไหว้ ความจริงแล้วทุกคนก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ยังไงซะคืนนี้ก็ไม่มีพิธีอัญเชิญเทพ เอาเครื่องเซ่นไหว้ไปก็ไม่มีประโยชน์

แต่ ‘ด้ายพันทอง’ มันต่างออกไป!

ของเล่นชิ้นนี้สามารถฝากไว้ได้! ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนี้มันจะมีประโยชน์อะไร!

“ฉันเอง!”

“ฉันด้วย!”

“นายหลบไปเลย! แขนขาลีบเล็กแบบนี้ มีนายเพิ่มมาอีกคนก็ยิ่งเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกส่วน!”

“หลีกไปให้หมด! ซานหมั่งมาแล้ว!”

จ้าวหมั่งยืนตระหง่านขวางทาง พาซ่งจื้อหมิงที่กำลังหน้าแดงก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้ามา

น้องเถียนอย่ากลัวไป! พี่หมั่งของเธอมาแล้ว!