HPST ตอนที่ 46: ไดอารี่ของทอม ริดเดิ้ล

HPST ตอนที่ 46: ไดอารี่ของทอม ริดเดิ้ล

ทั้งสามคนรีบวิ่งขึ้นบันไดและตรงไปที่ตู้ที่แครบบ์กับกอยล์อยู่ข้างในและโยนรองเท้าเข้าไปในตู้ พวกเขาจากไปและรีบไปที่ชั้นสามขณะสวมเพียงแค่ถุงเท้า

หลังจากนั้นพวกเขาพบกับรอน

“รอน นายมาทำอะไรที่นี่?” เฮอร์ไมโอนี่ที่ประหลาดใจถาม

“มาดามพอมฟรีย์บอกว่าฉันกลับได้แล้วและเธอแนะนำว่าฉันควรจะไปร่วมงานเลี้ยงคริสต์มาส แต่ฉันอยากเจอพวกเธอก่อน”

“หลังจากนั้นนายได้เห็นอะไรไหม?” อีวานถามอย่างร้อนรน จัสตินพึ่งถูกทำร้ายตอนที่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องน้ำ

“ฉันพึ่งจะมาถึงตอนที่พวกนายกลับมา” รอนพูดตะกุกตะกัก “แล้วแผนเป็นยังไงบ้าง?”

“ทุกอย่างไปได้ด้วยดี พวกเรายังได้ทุบตีมัลฟอยด้วย แต่ตอนที่พวกเราออกมาจากห้องทำงานของสเนป พวกเราเห็นจัสตินถูกทำให้กลายเป็นหิน เขานอนอยู่ข้างหน้ากระจกบานใหญ่ในดันเจี้ยน” แฮรี่กล่าวขณะที่รู้สึกสลดใจ

“การโจมตีอีกครั้งงั้นหรอ?!” รอนอ้าปากค้าง เขาดูหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าพวกเขาทั้งสาม “ไม่ใช่มัลฟอยใช่ไหม……..”

“ฉันเดาว่าไม่” แฮร์รี่พูด “เขาอยู่กับพวกเราในห้องนั่งเล่นของสลิธิรีนตอนที่เกิดการโจมตีขึ้น” แฮร์รี่ส่ายหัว “แต่มันก็ไม่ใช่การเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ พวกเราได้เบาะแสสำคัญมาจากเขา”

แฮร์รี่,รอน, และเฮอร์ไมโอนี่กระซิบกระซาบกันขณะที่อีวานเห็นหนังสือสีดำคราคร่ำอยู่ข้างใต้เศษกระจกแตกด้านหลังรอน

ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็บีบรัดแน่น ม่านตาของเขาขยายออก และเขากำมือแน่น

พระเจ้า นี่มันไดอารี่ของทอม ริดเดิ้ล!

เขาตามหามันมากว่าครึ่งปีที่โรงเรียน แต่ตอนนี้อยู่ๆมันก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาขณะที่เขากำลังไปไหนมาไหน

อีวานก้าวไปข้างหน้าและพยายามจะหยิบมัน แต่รอนก็รีบยื่นแขนออกของเขามาห้ามเขาไว้

“อีวาน อย่าแตะต้องมัน!” กล่าวโดยรอนที่ดูซีดและกลัว

“มันคืออะไร?”แฮรี่ที่เห็นสิ่งที่อยู่ในอ่างล้างมือถาม “อย่าติงต๊องไปหน่อยเลย หนังสือมันจะอันตรายได้ไง”

“มันมีหนังสือมากมายนับไม่ถ้วนที่อันตราย!” รอนกล่าวขณะมองไปที่ไดอารี่ “พ่อของฉันบอกว่าหนังสือบางเล่มที่ถูกยึดโดยกระทรวงเวทย์มนต์จะเผาตาของนาย และนอกจากนี้ยังมีหนังสือที่เมื่อนายหยิบมาแล้วจะไม่สามารถวางลงได้เป็นต้น”

“การระวังตัวเป็นสิ่งที่ดี แต่เราต้องอ่านเพื่อให้รู้ว่ามันคืออะไรเราใช่ไหมล่ะ?” อิวานพูดขณะที่เขาหยิบไดอารี่ขึ้น

ทันทีที่เขาเปิดมันเขาก็มั่นใจได้เลยว่ามันเป็นไดอารี่ของทอม ริดเดิ้ล

เขาเปิดมันขึ้นและเห็นชื่อหนึ่งเขียนอยู่ในนั้น ‘ทอม ริดเดิ้ล’

“ทอม ริดเดิ้ล,เขาเป็นใคร? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อแบบนี้ในฮอกวอตส์ แต่ฉันรู้สึกว่าเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน”

“ทอม ริดเดิ้ลได้รางวัลพิเศษสำหรับการทำประโยชน์เพื่อโรงเรียนห้าสิบปีที่แล้ว” อีวานกระซิบ

“ฉันจำได้แล้ว,ฉันเคยอ่านเกี่ยวกับมันมาก่อน แต่มันไม่ได้บอกว่าทำไมเขาถึงได้รางวัล” เฮอร์ไมโอนี่พูด

“ทุกอย่างเป็นไปได้หมดแหละ ,บางทีเขาอาจจะช่วยชีวิตนกฮูกสามสิบตัว หรือไปช่วยอาจารย์จากปลาหมึกยักษ์ก็ได้” รอนกระซิบ “ทำไมเราถึงไม่โยนมันทิ้งไปล่ะ มันดูสกปรกนะ”

“ห้าสิบปีก่อนคือครั้งล่าสุดที่ห้องแห่งความลับถูกเปิด บางทีไดอารี่เล่มนี้อาจจะมีบางอย่างที่เกี่ยวกับมัน” อีวานพูดขณะที่เขาศึกษาไดอารี่ในมือของเขาอย่างระมัดระวัง

“จริงหรอ ให้ฉันดูหน่อย!” แฮร์รี่พูดขณะหยิบไดอารี่อย่างเร่งรีบและตรวจดูมัน “ไม่มีแม้แต่คำเดียวถูกเขียนในนี้”

เขาเปิดไดอารี่ไปจนถึงหน้าสุดท้ายและเห็นว่ามันมาจากร้านของมักเกิ้ลชื่อ ถนนวอกซ์ฮอลล์ ในลอนดอน

“เขาต้องเป็นมักเกิ้ล-บอร์น” เขาวิเคราะห์ “ดังนั้นเขาจึงซื้อไดอารี่มาจากที่นั่น”

“เอาล่ะ มันก็ไม่ได้มีประโยชน์กับเราสักเท่าไหร่” รอนพูดอย่างรีบร้อน “ทิ้งมันไว้ที่นี่เถอะ”

“ไม่ ฉันคิดว่าอีวานพูดถูก” เฮอร์ไมโอนี่กล่าวขณะที่เธอหลี่ตาลงซึ่งมันทำให้เธอดูเหมือนกับศาสตราจารย์มักกอนนากัล “คิดดูนะ ริดเดิ้ลมาที่โรงเรียนนี้เมื่อห้าสิบปีก่อน เขาต้องไม่ใช่นักเรียนฮอกวอตส์อีกแล้ว แต่ทำไมสมุดไดอารี่ของเขาถึงมาอยู่ที่นี่และใครเป็นคนทิ้งมันไว้?”

“พวกเรารู้จากมัลฟอยว่าคนที่เปิดห้องแห่งความลับครั้งล่าสุดถูกไล่ออกและทอม ริดเดิ้ลได้รางวัลพิเศษสำหรับการช่วยเหลือโรงเรียนในช่วงเวลาเดียวกัน ดังนั้นเขาได้รางวัลเพราะจับตัวทายาทได้รึเปล่า? ไดอารี่ของเขาคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราในการค้นหาสิ่งที่พวกเราอยากรู้ คนที่จัดฉากการโจมตีเหล่านี้คงไม่ต้องการให้ไดอารี่เล่มนี้เดินไปมาไม่ใช่หรอกหรอ?”

“ให้เหตุผลได้เยี่ยม” รอนพูดขณะประจบประแจงเล็กน้อย “แต่เขาไม่ได้เขียนอะไรลงไปในไดอารี่ของเขา”

“บางทีเข้าอาจจะเขียนมันด้วยหมึกล่องหน!” เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นพร้อมกับหยิบไม้กายสิทธิ์ของเธอออกมาและร่ายคาถา “อะพาเรซีอุม”

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น, แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่หมดความพยายาม หลังจากนั้นเธอคว้าเอายางลบสีแดงสดออกมา

“มันคือยางลบเวทย์มนต์ที่ฉันได้มาจากตรอกไดแอกอน” หลังจากนั้นเธอถูมันบนหน้าแรกวันที่ 1 มกราคม แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มีอย่างอื่นอีกไหม”

“ริดเดิ้ลคนนี้” รอนกล่าว “บางทีเขาอาจจะไม่มีเวลามาเขียนสิ่งต่างๆในนั้น”

“แต่ว่า….” เฮอร์ไมโอนี่ไม่ยอมถอดใจ

“ฉันรู้สึกเหมือนว่าเขาเป็นเพื่อนของฉันที่ฉันหลงลืมไป มันต้องไร้สาระแน่ๆเพราะฉันไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน ก่อนที่ฉันจะเข้าฮอกวอตส์ และทอม ริดเดิ้ลคนนี้ก็เป็นคนจากเมื่อห้าสิบปีก่อนอีก” แฮร์รี่กล่าว

“นั้นมันแค่ความคิดของนายที่กำลังเล่นตลกกับตัวของนาย ดังนั้นทิ้งมันไว้ที่นี่เถอะ และไปที่งานปาร์ตี้วันคริสต์มาสแทนที่จะอยู่ในห้องน้ำผู้หญิงกับสมุดไดอารี่เก่าๆที่ไม่มีอะไรเขียนอยู่ข้างในนั้น”

“มันต้องมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้นที่เขายังไม่ค้นพบ” อีวานพูดขณะที่เขาหยิบไดอารี่กลับมา

“เอาล่ะ เนื่องจากพวกนายทุกคนคิดแบบนี้ ฉันจึงมีไอเดีย” รอนพูดขณะเบาเสียงของเขาลง “อีวาน ส่งมันมาให้ฉัน และฉันจะส่งมันไปให้พ่อของฉันที่เป็นผู้เชี่ยวชาญจัดการกับของพวกนี้”

“ไม่ รอน!” อีวานกล่าวพร้อมกับส่ายหัวของเขาและใส่ไดอารี่ลงไปในกระเป๋าของเขา “ฉันคิดว่ามันจะเป็นการดีต่อฉันที่จะเก็บมันไว้ เพราะเมื่อเร็วๆนี้ฉันเห็นน้ำยาในหนังสือที่มันอาจจะช่วยเปิดเผยความลับของมันได้”

ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่ภาพหลอนหรือเพราะแสงทียนสลัวในห้องน้ำ แต่หน้าของรอนนั้นดูเหมือนจะซีดลง

เสริม

Aparecium ( อะพาเรซีอุม)

ผลของเวทมนตร์: เสกให้หมึกล่องหนปรากฏ