HPST ตอนที่ 30: ห้องแห่งความลับ

HPST ตอนที่ 30: ห้องแห่งความลับ

“เอาล่ะสุภาพบุรุษ ช่วยอธิบายมาสิ!” เฮอร์ไมโอนี่พูดขณะจ้องหน้าของพวกเขา

“อธิบายอะไร?” รอนถามพร้อมกับท่าทางตกใจเล็กน้อย

“ศาสตราจารย์สเนปพูดถูก พวกนายไม่ได้พูดความจริง” เฮอร์ไมโอนี่กล่าว “อย่างแรก รอน นายอยู่ในห้องน้ำตอนที่แมวของฟิลช์ถูกทำร้ายอยู่ข้างนอกประตูนั่น”

“ทำไมเธอถึงมาสงสัยฉันกันละเนี่ย?”

“รอน เลิกโง่สักที” เฮอร์ไมโอนี่กล่าว “ดัมเบิลดอร์บอกว่ามันเป็นคำสาปชั้นสูงที่พวกเราไม่สามารถร่ายได้ ฉันแค่อยากถามนายว่านายได้สังเกตอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

“ฉันก็คุยกับอีวานเรื่องนี้ไปแล้ว ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงฟ่อ แต่ฉันไม่แน่ใจ เมอร์เทิลร้องไห้เสียงโคตรดัง”

“บางทีนั้นอาจจะเป็นเบาะแส” เฮอร์ไมโอนี่หันหน้าไปหาแฮรี่และพูด “แฮรี่ นายบอกฉันว่านายได้ยินเสียงอะไรในตอนนั้น?”

“เสียงมันพูดว่ามันหิวโหย มันอยากจะฆ่า วิธีที่มันใช้มันเหมือนกับผี วิธีที่มันขึ้นจากชั้นหนึ่งไปอีกชั้นหนึ่ง” แฮรี่กระซิบ “หลังจากนั้นพวกเราก็เห็นแมวของฟิลช์ที่กลายเป็นหินบนผนัง ดังนั้นมันต้องเป็นเจ้าของเสียงนี่”

“แต่มันคือใครหรืออะไร ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยในตอนนั้น” เฮอร์ไมโอนี่พูดขณะที่เธอขมวดคิ้ว

“ใครจะรู้” แฮรี่ลังเล “เธอคิดว่าฉันควรจะบอกศาสตราจารย์เรื่องเสียงที่ฉันได้ยินไหม”

“ฉันไม่! มันไม่ใช่สัญญาณที่ดีนะที่ได้ยินเสียงบ้าๆนี่ ถึงแม้จะเป็นในโลกพ่อมดก็เถอะ” รอนตอบอย่างไม่คิด

“นายเชื่อฉันใช่ไหม?” แฮรี่ถามรอน

“ฉันเชื่อนาย แต่ นายต้องยอมรับนะว่ามันพิลึก” รอนตอบอย่างรวดเร็ว

“ฉันรู้ มันพิลึก” แฮรี่กล่าวตอบ “ทุกอย่างมันพิลึกไปหมด นายได้ยินเสียงฟ่อในห้องน้ำ และหลังจากนั้นแมวของฟิลช์ก็ถูกทำร้าย แล้วคำพูดที่เขียนอยู่บนกำแพงนั้นหมายถึงอะไร?”

“บางที พวกเราควรพิจารณาจากอีกมุมมอง ,แมวถูกทำร้าย แต่ใครจะรู้สึกดีกับเรื่องนี้?” รอนพูด

“นอกจากฟิลช์แล้วทุกคนรู้สึกดีทั้งนั้น” แฮรี่ตอบหลังจากคิดเกี่ยวกับมัน “แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับห้องแห่งความลับ?”

“ฉันหมายความว่า ใครจะมีความสุขกับมัน หรือใครที่เกลียดแมวมากที่สุด” รอนกล่าวเสริม

“ฉันคิดว่าฉันรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับห้องแห่งความลับนะ”

อีวานพูดขึ้น หลังจากที่ได้เห็นเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพูดคุยกันของแฮร์รี่และรอน แต่คอยมองไปที่เขาตลอด ดังนั้นเขาจึงต้องบอกพวกเขาบางอย่าง

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา แฮรี่และรอนหนันกลับมามองอีวานด้วยความประหลาดใจ

“พวกนายเคยได้อ่าน ‘ประวัติศาสตร์ : ฮอกวอตส์’ไหม?”

“ไม่” แฮรี่กับรอนพูดขณะที่ส่ายหัว

“อีวาน นายหมายถึง….” เฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนจะจำบางอย่างได้

“ใช่ มันน่าจะเป็นห้องลับที่ ซาลาซาร์ สลิธิรีน ทิ้งเอาไว้ เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าฮอกวอตส์ถูกก่อตั้งโดย โรเวน่า เรเวนคลอว์,เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ,ก็อดดริก กริฟฟินดอร์, และซาลาซาร์ สลิธีริน ตอนแรกพวกเขาได้ร่วมมือกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปความแตกแยกก็เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างคนอื่นๆกับสลิธิรีน”

“สลิธิรีนต้องการให้คัดสรรนักเรียนที่จะเข้ามาเรียนในฮอกวอตส์ เขาไม่เต็มใจที่จะยอมรับนักเรียนที่เกิดมาจากมักเกิ้ล หลังจากนั้นไม่กี่ปีสลิธิรีนกับกริฟฟินดอร์ก็ทะเลาะกัน ซึ่งมันเป็นสาเหตุให้สลิธิรีนออกจากโรงเรียนไป แต่เขาทิ้งห้องลับไว้ในโรงเรียนโดยที่ผู้ก่อตั้งคนอื่นไม่รู้เรื่องนี้”

“ห้องแห่งความลับ?”

“ถูกต้อง” อีวานพยักหน้า “แต่สลิธิรีนได้ปิดผนึกห้องนี้ไว้ดังนั้นจึงไม่มีใครเปิดมันออกได้จนกระทั่งทายาทของเขาได้มาที่โรงเรียน มีแค่ทายาทคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถเปิดห้องแห่งความลับ ปลดปล่อยความสยองขวัญจากภายใน ชำระล้างโรงเรียน และกำจัดทุกคนที่ไม่สมควรได้เรียนเวทย์มนต์”

ทันใดนั้นห้องเรียนมืดก็เงียบงัน และบรรยากาศก็ตึงเครียดจนแทบทนไม่ไหว

พวกเขาทั้งสาม แฮรี่,รอน,และเฮอร์ไมโอนี่ ไม่มีใครเอ่ยปากพูด รอให้อีวานพูดต่อไป

“เรื่องมันจบแค่นี้” อีวานพูดเบาๆ หลังผ่านไปได้สักพัก

“แต่อะไรคือความสยดสยองที่อยู่ในห้องแห่งความลับ?” เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้นในทันที

“ไม่รู้” อีวานกล่าว “บางทีอาจจะเป็นอสูรกายที่มีแค่ทายาทของสลิธิรีนเท่านั้นที่ควบคุมได้”

“อ่า มันก็สอดคล้องกับสไตล์ของสลิธิรีนล่ะนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่า ซาลาซาร์ สลิธิรีน เป็นไอ่แก่บ้าวิปริต แต่พอฉันได้รู้ว่าเขามีความคิดเรื่องสายเลือดบริสุทธิ์บ้าบอนี่ ฉันจะไม่ไปอยู่บ้านของเขา ถึงแม้เขาจะจ่ายเงินให้ฉันไปอยู่ก็ตาม” รอนกล่าว “ให้ฉันพูดความจริง ถ้าหมวกคัดสรรให้ฉันได้ไปอยู่บ้านสลิธิรีน ฉันคงจะขึ้นรถไฟกลับบ้านไปแล้ว”

“เดี้ยวก่อน!” เฮอร์ไมโอนี่พูดบางอย่างขึ้นทันที “ลองคิดเกี่ยวกับคำพูดที่เขียนบนผนัง ห้องลับได้ถูกเปิดแล้วโดยทายาทของเขา และแฮรี่ก็ได้ยินเสียงประหลาดแล้วก็เจอแมวของฟิลช์แขวนอยู่บนผนัง,ถ้างั้น…..”

เธอไม่ได้พูดต่อ ทั้งสามคนรู้ว่าเธอหมายความว่าอะไร

“มันเป็นไปไม่ได้ที่แฮรี่จะเป็นทายากของเขา ถ้าให้ฉันพูดมัน ไอ่ผู้สืบทอดนั้นต้องเป็นมัลฟอย พวกเขาทั้งหมดเป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ บางทีพวกเขาอาจเป็นลูกหลานของซาลาซาร์ สลิธิรีนก็ได้” รอนพูด

“เฮอร์ไมโอนี่ แฮรี่อยู่กับเราทั้งคืน เขาไม่มีเวลาไปทำแบบนั้นได้” อีวานกล่าว

“ฉันรู้เรื่องนั้น แค่มันพิลึกที่เขาได้ยินเสียงที่พวกเราไม่ได้ยิน” เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมทั้งหันสายตาของเธอ “และนายยังไม่ได้อธิบายเลยว่านายถึงพยายามเข้าไปในห้องน้ำของเมอร์เทิลพักหลังนี้”

ได้เห็นท่าทางที่พวกเขามองมาที่เขา เขาไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าเขาพยายามเข้าไปถ้ำมองในห้องน้ำหญิง โดยเฉพาะห้อน้ำที่เมอร์เทอลจอมคร่ำครวญอยู่ด้านใน

“อ่า พูดตามตรงนะ ฉันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับห้องแห่งความลับอยู่อีก” อีวานพูดอย่างขมขื่น

“มันคืออะไร?” ทั้งสามถามพร้อมกัน

“พวกนายรู้ไหมว่าในการจัดเตรียมบทความสำหรับส่วนประวัติศาสตร์ของหนังสือพิมพ์ ฉันคอยดูเหตุการณ์ของฮอกวอตส์ตามลำดับเหตุการณ์” อีวานกล่าว “ฉันเห็นว่าในหนังสือเล่มหนึ่งมีการตัดหนังสือพิมพ์มาแปะไว้ โดยที่ระบุไว้ว่าเมื่อประมาณ 50 ปีที่ผ่านมา ห้องแห่งความลับเคยถูกเปิดแล้ว!”

“อะไรนะ? ใครเป็นคนเปิด?”

“ฉันไม่รู้ มันไม่ได้เขียนไว้” อีวานพูดพร้อมกับส่ายหัวของเขา “มันระบุไว้ว่ามีหญิงสาวชื่อ เมอร์เทิล วอร์เรนตายเพราะอุบัติเหตุ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าการตายของเธอเกี่ยวข้องกับห้องแห่งความลับหรือไม่ แต่หญิงสาวคนนั้นคือ….”

อีวานหยิบหนังสือพิมพ์สีเหลืองออกมาจากกระเป๋าของเขา เพื่อโชว์รูปภาพของหญิงสาวกับพวกเขา

“มันคือ………...เมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ!”

“ใช่ นั่นคือเธอ” อีวานพูดในทันที “ฉันแค่อยากถามกับเธอ ถ้าเธอได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง”