HPST ตอนที่ 19: ความกังวลของอีวาน

HPST ตอนที่ 19: ความกังวลของอีวาน

กองไฟเผาไหม้อย่างเงียบๆ ขณะอีวานเขียนบทความ และเมื่อคนอื่นๆ กลับมา เขาก็เขียนบทความเสร็จแล้ว เหลือเพียงบางรายละเอียดที่จะต้องแก้ไขทีหลัง

“อีวาน!” เฮอร์ไมโอนี่เรียกขณะที่เธอและโคลินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข “มันเจ๋งมากๆเลย เราถ่ายรูปจำนวนมหาศาล และได้รับต้นฉบับมาจากศาสตราจารย์ล็อคฮาร์ต”

“เยี่ยมไปเลย” อีวานพูดขณะกำลังเขียนประโยคสุดท้าย

“ขอฉันดูหน่อย” เฮอร์ไมโอนี่พูดหลังจากหยิบกระดาษไป และรู้สึกประหลาดใจทันทีเมื่อเธอสังเกตเห็นเนื้อหา “โอ้พระเจ้านี่คือ…..”

ก่อนที่เธอจะได้พูดให้จบ แฮรี่และรอนก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พวกเขาดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดีท่าเทียบกับเฮอร์ไมโอนี่และโคลิน

“พวกนาย วันนี้โคตรจะแย่!” รอนพูดเสียงแข็ง  “พอพวกเราออกมา พวกเราไปเจอกันพีฟส์ โพลเตอร์ไกสท์ ที่ชั้นสองโยนระเบิดดั้งบอมใส่ และหลังจากนั้นเราก็เกือบจะโดนฟิลช์จับเพราะเขาคิดว่าพวกเราเป็นคนทำ”

“เดี้ยวก่อน ทำไมนายถึงไปอยู่แถวนั้นได้ล่ะ ถ้าฉันจำได้ไม่ผิดมันไม่น่าจะมีใครอยู่แถวนั้น” อีวานคิดหาเหตุผลที่พวกเขาไปอยู่ที่ชั้นนั้น เพราะมันมีห้องน้ำของเมอทิล จอมคร่ำครวญอยู่

อีวานเคยพยายามคุยกับ เมอเทิล จอมคร่ำครวญ แต่เขาก็ถูกจับได้เสียก่อนจะได้คุย โดยแมวของฟิลช์ , คุณนายนอร์ริช และเสียเวลานานมากพยายามอธิบายว่าทำไมเขาถึงพยายามแอบเข้าไปในห้องน้ำหญิง

“พวกเราคิดว่าพวกเราเห็นจินนี่เดินผ่านไป แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็นนะ” รอนพูดพร้อมโบกมือปฏิเสธ “ประเด็นมันอยู่ที่พวกเราหนีฟิลช์และไปเจอกับนิกบนชั้นห้า เขาตรงลงจะโน้มน้าววิญญาณตนอื่นมาช่วยพวกเราหาข่าว แต่มีข้อแม้หนึ่งอย่างคือ…...”

“ต้องเขาร่วมงานวันตายครบรอบ 500 ปีของเขาในวันฮาโลวีน” แฮร์รี่พูดด้วยเสียงเบาๆ “และเราสัญญากับเขาไปแล้ว!”

“คิดดูสิ งานฮาโลวีนในชั้นใต้ดิน ในงานครบรอบวันตายของนิก หัวเกือบขาด” รอนพูดพร้อมกับสูดหายใจลึก อีวาน, โคลิน, และเฮอร์ไมโอนี่ ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเตาผิง ดูเหมือนจะเมินเฉยกับเหตุการณ์ที่เกิดนี้

อีวานกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องของจินนี่ ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่มุ่งความสนใจไปที่เรื่องที่อีวานเขียนอย่างเต็มที่ และไม่ได้ฟังที่รอนพูดแม้แต่คำเดียว

“เกิดบ้าอะไรขึ้นกับทั้งสองคนนี้เนี่ย พวกนายไม่ตกใจกันบ้างเลยหรอ มันเป็นปาร์ตี้ของผี….” ก่อนที่รอนจะพูดจบ แฮรี่ก็ดึงเขาออกไป เพราะเขาสังเกตว่าเฮอร์ไมโอนี่มีท่าทีที่ผิดปกติไป มือของเธอกำแน่นและตาของเธอก็แดงก่ำ

รอนหยุดพูดทันที เพราะเขาไม่แน่ใจว่าเขาไปทำให้เฮอร์ไมโอนี่โกรธหรือเปล่า

“เฮอร์ไมโอนี่ เธอสบายดีไหม?” แฮรี่กระซิบ

“ฉันโอเคแฮรี่” เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกับเช็ดตาของเธอ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ยืนขึ้นและเข้าไปกอดแฮรี่ทันที

“เฮอร์ไมโอนี่ ทำอะไร…...” แฮรี่กล่าวและพูดคำต่อมาไม่ออก

“แฮรี่ นี่คือบทความที่อีวานเขียน ฉันว่านายควรจะอ่านมันนะ”

เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกับเอากระดาษไปไว้ในมือของแฮร์รี่

แฮร์รี่เปลี่ยนสายตาของเขาไปที่กระดาษนั่น และไม่นานหน้าของเขาก็เริ่มซีดลง หลังจากที่เขารู้ว่าสิ่งที่เขียนคืออะไร

“อีวาน นี่…..”

“ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างมาจากบาธิลด้า แบ๊กช็อต, เธอเป็นเพื่อนบ้านของพ่อแม่นายที่ กอดดริกฮอลโล่ว ,เธอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น” อีวานอธิบาย

ความตึงเครียดในอากาศเพิ่มขึ้นทำให้ทุกคนไม่พูดอะไร

“พวกนายสักคนช่วยอธิบายฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” รอนบ่นพึมพำ ดังนั้นเฮอร์ไมโอนี่จึงรีบไปกระซิบบอกรายละเอียดกับเขา

หลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่อธิบายกับรอนเสร็จ แฮรี่ที่ดูเหมือนจะหน้าซีดกว่าเดิมยืนอยู่ พร้อมกับปรากฏความหวาดกลัวบนใบหน้า “แฮรี่ อีวานเขียนเรื่องเกี่ยวกับแม่ของนาย ไม่ใช่ว่านายรู้เรื่องพวกนี้ยอู่แล้วหรอ?” เฮอร์ไมโอนี่ถาม

“ฉันไม่เคยรู้มาก่อน ไม่เคยมีใครมาบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้นมาก่อน” แฮรี่ตอบพร้อมกับเสียงที่สั่นเครือ พยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้น้ำตาไกลออกมา

แต่เขาก็พยายามได้ถึงที่สุดแล้ว หยาดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงไปบนกระดาษ

“แฮรี่ ฉันขอโทษ” อีวานกระซิบ เขารู้ว่าสิ่งที่เขาเขียนมันทำร้ายแฮรี่มากแค่ไหน

เป็นเวลากว่าสิบปีที่แฮร์รี่ไม่เคยรู้จักพ่อแม่ของเขา และตอนนี้การเขียนเกี่ยวกับการตายของพวกเขาแบบลงรายละเอียดเป็นสิ่งที่โหดร้ายมากสำหรับที่จะทำกับเขา

“มันไม่ใช่ความผิดของนาย” แฮร์รี่สะอื้นขณะกำลังขยี้ที่ตา

แฮร์รี่ไม่ต้องการให้คนอื่นเห็นเขาร้องไห้ ดังนั้นเขาจึงวิ่งไปที่ห้องนอน ในขณะที่กำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น

“ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันจะทำให้เขาใจเย็นลง” รอนพูดขณะที่เขาวิ่งตามแฮร์รี่

ข้างๆเตาผิงเหลือเพียงแค่ อีวานที่รู้สึกผิดหวังกับตัวเอง , เฮอร์ไมโอนี่ที่ตาแดงก่ำ ,และ โคลินที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

“มันเป็นความผิดของฉันเองที่ไม่ได้บอกแฮรี่ก่อนที่จะเขียนถึงแม่ของเขา”

“ฉันคิดว่ามันเขียนได้ดีเลยนะ” เฮอร์ไมโอนี่กล่าว พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้และกอดอีวาน “แฮรี่แค่ต้องการเวลาให้ผ่านเรื่องนี้ไปได้”

เมื่ออีวานได้ยินเฮอร์ไมโอนี่ปลอบโยนเขา อารมณ์ของเขาก็ค่อนข้างดีขึ้น เขาให้จดหมายตอบกลับของ บาธิลด้า แบ๊กช็อต กับเฮอร์ไมโอนี่ และในไม่ช้า หัวข้อและเนื้อหาของหนังสือพิมพ์ ก็เปลี่ยนไป”

เวลาผ่านไป โคลินนั่งได้สักพักก่อนที่จะออกไป และเฮอร์ไมโอนี่อยู่กับเขาจนถึงเที่ยงคืนก่อนที่จะกลับห้องของเธอพร้อมกับกระดาษกองใหญ่

เมื่อถึงตอนที่กองไฟเกือบจะมอดลง เหลือเพียงแค่อีวานคนเดียวที่ยังอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่หลังจากนั้นเขาก็เห็นจินนี่ย่องเข้ามา

เธอมีท่าทีกระอักกระอ่วน ทั้งตัวเธอดูเหมือนพึ่งไปเล่นมวยปล้ำกับโทรลมา เสื้อคลุมของเธอเต็มไปด้วยฝุ่น หน้าของเธอซีดเล็กน้อย และเธอเต็มไปด้วยร่องรอยของเลือด

หัวใจของอีวานหยุดเต้นเมื่อเขาสงสัยว่าห้องแห่งความลับถูกเปิดแล้ว!

“จินนี่ เธอ….”

“ไม่ต้องกังวล อีวาน”

เฟร็ดเดินเข้ามาและพูดว่า“จินนี่ช่วยเรายืนยันเส้นทางลับ แต่เรามีปัญหาเล็กน้อย”

“พีฟส์โยนระเบิดดั้งบอมมาทั้งกล่อง แต่โชคดีพวกเราวิ่งเร็วกว่า” จอร์จพูดขณะเดินเข้ามา

“ฉันคิดว่าฟิลช์จะจัดการได้นะ” จินนี่พูด

พอได้ฟังคำอธิบาย อีวานถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเขาคิดว่าจินนี่ได้เปิดห้องแห่งความลับ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากังวลโดยใช่เหตุ

หลังจากพวกเขากินช๊อคโกแล๊ตกัน พวกเขาก็กลับไปที่เตียงของพวกเขา เมื่อจินนี่กำลังเดินขึ้นบันได อีวานถาม “จินนี่ เธอรู้หรือเปล่าว่า ทอม ริดเดิ้ลเป็นใคร?”

“นายพูดว่าอะไรนะ?” จินนี่ถาม ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพึ่งพูดไป

“เปล่า ไม่มีอะไร ฝันดีนะ” อีวานตอบแล้วกลับไปที่ห้องนอนของเขา

“ฝันดีอีวาน!” กล่าวโดยเด็กสาวที่มีดวงตาสีน้ำตาลสดใสผิด ปกติ ภายใต้แสงสว่างจากเทียน