บทที่ 21 ราชทินนามพรหมยุทธ์วัยสามสิบสามปี

ถังซานกรีดร้อง กุมลำคอของตนพลางมองไปทางเสียวอู่

“ขอโทษนะ เสียวอู่ ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว

ขออภัยด้วย สำนักถัง ข้าคงไม่อาจฟื้นฟูพวกท่านให้เกรียงไกรในโลกใบนี้ได้อีกแล้ว”

จากนั้นเขาก็หลับตาลงและนอนแข็งทื่อราวกับซากศพ

ทว่าถังซานกลับไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย เขาจึงลืมตาขึ้น โดยคิดว่าเขาจะได้แอบมองเสียวอู่อีกสักสองสามครั้ง

“ขอมองเสียวอู่อีกสักครั้งเถิด”

ถังซานคิดเช่นนั้น เขาจึงขยับคอเพื่อหันไปมองนาง

ดูเหมือนว่า...

...จะไม่มีปัญหาอันใดเลย

จากนั้นถังซานก็พลิกตัวและนอนคว่ำหน้าลงกับพื้น เฝ้ามองเสียวอู่อย่างสบายอารมณ์

ก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอันใดเช่นกัน

เช่นนั้นข้าจะคลานเข้าไปใกล้ๆ อีกสักหน่อย

ถังซานคลานเข้าไปหาเสียวอู่ราวกับสุนัขหลังหัก

“เสียวอู่... ข้าคิดว่าข้ากำลังจะตาย แต่การได้อยู่เคียงข้างเจ้าก่อนตาย ข้าก็พึงพอใจแล้วล่ะ”

ถังซานร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสะเทือนอารมณ์

“เจ้าโง่”

หยวนหลิงเอ๋อร์เอ่ยอย่างดูแคลน “ข้ายังไม่ได้ฆ่าเจ้าเสียหน่อย เจ้ามาเล่นงิ้วให้ผู้ใดดูไม่ทราบ?”

“...” ถังซาน

ถังซานสัมผัสได้ถึงความรังเกียจจากหยวนหลิงเอ๋อร์

เขานอนกองอยู่บนพื้นและเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดว่า “คราวหน้า ข้าจะต้องเอาชนะเจ้าให้จงได้!”

“ช่างเถอะ”

หยวนหลิงเอ๋อร์หัวเราะเยาะถังซาน

“พึ่งพาเพียงวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินคราม เจ้าคงต้องรอชาติหน้าแล้วล่ะมั้งกว่าจะเอาชนะข้าได้น่ะ?”

หยวนหลิงเอ๋อร์เด็ดและหักหญ้าเงินครามบนพื้นอย่างง่ายดาย

“ต่อให้วิญญาจารย์หญ้าเงินครามจะสามารถฝึกฝนได้ ทว่าอนาคตของพวกเขาก็ถูกจำกัดไว้เพียงแค่นั้นแหละ

ไอ้เศษสวะ”

หยวนหลิงเอ๋อร์ก้าวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงถังซานที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“สามสิบปีริมฝั่งแม่น้ำตะวันออก... ข้ารอถึงสามสิบปีไม่ไหวหรอกนะ ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย!

หยวนหลิงเอ๋อร์ นับตั้งแต่วินาทีที่เจ้าทำร้ายเสียวอู่

เจ้าก็รนหาที่ตายเสียแล้ว!”

ณ สถาบันวิญญาจารย์ระดับต้นนั่วติง

ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา

ชายวัยกลางคนผมเผ้ารุงรังในชุดคลุมสีเทา เนื้อตัวมอมแมม กำลังนั่งยองๆ อยู่ในป่าละเมาะ เฝ้ามองความโกลาหลที่เกิดขึ้นฝั่งถังซานด้วยท่าทีน่าสมเพช

บุคคลผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากถังเฮ่า

“เฮ้! เจ้าเป็นใครกัน? ไม่รู้หรือว่าไม่อนุญาตให้มาปลดทุกข์ในสถาบันแห่งนี้น่ะ?”

อาจารย์ตาไวที่เดินผ่านไปมาบังเอิญสังเกตเห็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาเข้าพอดี

เนื่องจากเขานั่งยองๆ อยู่ในพุ่มไม้ อาจารย์ผู้นั้นจึงเข้าใจผิดคิดว่าถังเฮ่ากำลังใช้สถานที่นี้เป็นห้องน้ำ

และกำลังถ่ายหนักเสียด้วย

“...” ถังเฮ่า

“เจ้า... เจ้าไม่ใช่พวกแก๊งลักพาตัวเด็กใช่หรือไม่?”

เมื่อเห็นพฤติกรรมอันแปลกประหลาดและใบหน้าอันน่าสมเพชของถังเฮ่า อาจารย์ผู้นั้นก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์และพุ่งเข้าไปหมายจะจับกุมเขาในทันที

อย่างไรเสียถังเฮ่าก็เป็นถึงราชทินนามพรหมยุทธ์ ด้วยเสียง 'ฟุ่บ' เขาก็เผ่นแน่บไปในทันที

ทิ้งให้อาจารย์ผู้นั้นยืนงุนงงอยู่ท่ามกลางสายลม

“ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านผู้อำนวยการทราบ เพื่อให้เขาเพิ่มความเข้มงวดในการดูแลสถาบัน เราจะปล่อยให้พวกคนจรจัดเข้ามาป้วนเปี้ยนตามใจชอบไม่ได้”

เมื่อเห็นอาจารย์ผู้นั้นรีบเดินจากไป ถังเฮ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในที่สุด

จากนั้นเขาก็กำหมัดแน่นอย่างลับๆ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด

คิดไม่ถึงเลยว่าข้า พรหมยุทธ์เฮ่าเทียน ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรมาตลอดชีวิตและกระทั่งเคยทุบตีองค์สังฆราชมาแล้ว จะต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ เกือบจะถูกจับในข้อหาลักพาตัวเด็กเสียแล้ว

เอ่อ

ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะสำนักวิญญาณยุทธ์นั่นแหละ ที่ทำให้ข้าต้องกลายเป็นเช่นนี้

ข้าล่ะเกลียดชังสำนักวิญญาณยุทธ์เสียจริงๆ!

ความเกลียดชังประจำวัน

เช็กอินเรียบร้อย

“นังเด็กน้อยนั่นถึงกับมีวงแหวนวิญญาณวงแรกเป็นระดับสีม่วงเชียวหรือ ในอนาคตนางจะต้องเข้าร่วมกับสำนักวิญญาณยุทธ์อย่างแน่นอน!

สำนักวิญญาณยุทธ์

ข้าจะขอเก็บดอกเบี้ยจากพวกเจ้าก่อนก็แล้วกัน”

เหตุผลเชิงตรรกะของถังเฮ่านั้น บางทีอาจจะเรียกได้ว่าต่ำต้อยก็ว่าได้

อย่างไรก็ตาม สำหรับถังเฮ่า การสังหารหยวนหลิงเอ๋อร์ย่อมต้องมีเหตุผลมารองรับเสมอ

เห็นได้ชัดว่าเขาทนไม่ได้ที่พรสวรรค์ของหยวนหลิงเอ๋อร์เหนือกว่าถังซาน

ทว่าเขาก็ยังดึงดันที่จะแสดงละครตบตา ว่าตนกำลังกำจัดภัยร้ายเพื่อผู้คน

“โย่ นี่ไม่ใช่ถังเฮ่าหรอกหรือ!”

มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของถังเฮ่า ถังเฮ่าหันขวับกลับมาและพบกับชายหนุ่มผมทองผู้หนึ่งกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง

“เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ตายไปเสียทีเล่า?

ช่างน่าเสียดายนัก”

ประกายความแหลมคมวาบขึ้นในดวงตาอันขุ่นมัวของถังเฮ่า

การที่สามารถเข้ามาประชิดตัวเขาได้โดยไร้สุ้มเสียง บุคคลผู้นี้ย่อมต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับราชทินนามพรหมยุทธ์อย่างแน่นอน

ประกอบกับความจริงที่ว่าคำพูดของเขาปราศจากความปรานี จึงมีความเป็นไปได้สูงยิ่งว่าเขาจะเป็นศัตรู

ราชทินนามพรหมยุทธ์ผมทองที่ยังดูหนุ่มแน่น...

เช่นนั้น...

“เจ้าคือเชียนสวินลู่งั้นหรือ?”

ถังเฮ่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“สมองฉลาดไม่เบานี่นา”

หยวนสวินลู่ยกมือออกจากไหล่ของถังเฮ่า ดึงกระดาษทิชชู่ออกจากอุปกรณ์วิญญาณเพื่อเช็ดมือ จากนั้นจึงใช้พลังวิญญาณจุดไฟเผามัน

“ช่างสกปรกเสียนี่กระไร”

“...” ถังเฮ่า

หยวนสวินลู่มองถังเฮ่าพร้อมรอยยิ้ม: “ไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อยเถิด ปล่อยให้เรื่องของพวกเด็กรุ่นหลังให้พวกเขาจัดการกันเองจะดีกว่า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังเฮ่าก็รู้สึกโล่งใจ

เมื่อครู่นี้เขากังวลว่าหยวนสวินลู่จะไม่สนใจมารยาทในการต่อสู้และพุ่งเข้าโจมตีถังซานโดยตรง เขาจึงไม่กล้าลงมือทำสิ่งใดบุ่มบ่าม

และคาดว่า หยวนสวินลู่ก็คงเกรงกลัวว่าเขาจะโจมตีหยวนหลิงเอ๋อร์เช่นกัน เขาจึงได้เอ่ยปากร้องขอเช่นนี้

“ตกลง”

ร่างสองร่างพุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังเขตรอบนอกของเมืองนั่วติง

ก่อนที่พวกเขาจะร่อนลงจอด

ขณะที่ยังอยู่กลางอากาศ

ถังเฮ่าก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ ใช้ทักษะวิญญาณที่ 7 กายแท้วิญญาณยุทธ์ และจากนั้นค้อนยักษ์ก็พุ่งเข้ากระแทกหยวนสวินลู่

ไร้ซึ่งมารยาทในการต่อสู้

ลอบโจมตี!

การเสริมพลังจากกายแท้วิญญาณยุทธ์ของราชทินนามพรหมยุทธ์จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับถังเฮ่าผู้เชี่ยวชาญด้านพละกำลัง?

ดังนั้น เมื่อค้อนยักษ์นี้พุ่งเข้ากระแทกร่างของหยวนสวินลู่

ถังเฮ่าจึงนึกถึงเชียนสวินจี๋ขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เขาถูกทุบจนตายในลักษณะนี้แหละ

“เศษสวะก็ยังคงเป็นเศษสวะอยู่วันยังค่ำ นอกจากการทำตัวเป็นหนูท่อแล้ว เจ้าก็ไม่เคยเรียนรู้ที่จะทำตัวเปิดเผยและสง่าผ่าเผยเลยสินะ”

หยวนสวินลู่ก็ปลดปล่อยกายแท้วิญญาณยุทธ์ของเขาเช่นกัน และรับค้อนนั้นเอาไว้ โดยที่ยังคงมีพละกำลังเหลือเฟือ

ดวงตามังกรของมังกรแสงศักดิ์สิทธิ์จ้องมองถังเฮ่าด้วยความเย็นชา: “คิดไม่ถึงเลยว่าในอดีตจะมีคนนำเจ้ามาเปรียบเทียบกับข้า เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนี้ คนผู้นั้นหากไม่โง่เขลาก็คงมีเจตนาร้ายเป็นแน่”

ถังเฮ่าจ้องมองหยวนสวินลู่โดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว ภายในใจของเขาก็หวนนึกถึงฝันร้ายในปีนั้นเช่นกัน

สำหรับอัจฉริยะทุกคนในยุคเดียวกับหยวนสวินลู่ หยวนสวินลู่คือฝันร้ายของพวกเขา

ในวัยเยาว์ ถังเฮ่าคือผู้ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่ศิษย์สายตรงของสำนักเฮ่าเทียน เขาและถังเซี่ยวผู้เป็นพี่ชาย เป็นที่รู้จักในนาม 'ดาวคู่เฮ่าเทียน'

เมื่ออายุยี่สิบ ถังเฮ่าได้รับการยกย่องให้เป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ในสำนักเฮ่าเทียน

เมื่ออายุยี่สิบแปด ถังเฮ่าได้รับโดเมนเทพสังหาร

เมื่ออายุสามสิบ ถังเฮ่าทะลวงผ่านระดับ 70 และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นว่าที่เจ้าสำนักคนต่อไปของสำนักเฮ่าเทียน

เมื่ออายุสามสิบห้า พลังวิญญาณของถังเฮ่าอยู่ในระดับ 84 และเขาได้ใช้ค้อนทุบขาของราชทินนามพรหมยุทธ์จากสำนักวิญญาณยุทธ์จนหัก

เมื่ออายุสี่สิบสี่ ถังเฮ่าทะลวงเข้าสู่ระดับราชทินนามพรหมยุทธ์

ประวัติศาสตร์เช่นนี้ไม่อาจกล่าวได้ว่ายอดเยี่ยมเพียงใด

แต่ทว่า

นั่นก็ต่อเมื่อไม่มีหยวนสวินลู่มาเปรียบเทียบด้วย

เมื่ออายุยี่สิบ ถังเฮ่าได้ยินข่าวลือว่าสำนักวิญญาณยุทธ์มีอัจฉริยะผู้หนึ่งที่กำลังจะทะลวงผ่านระดับ 30 ในวัยเพียง 9 ขวบ

เมื่ออายุยี่สิบแปด ถังเฮ่าได้ยินข่าวลือว่าคนผู้นั้นจากสำนักวิญญาณยุทธ์ได้รับโดเมนเทพสังหารมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว

เมื่ออายุสามสิบ ถังเฮ่าได้ยินข่าวอื้อฉาวเรื่องคนผู้นั้นจากสำนักวิญญาณยุทธ์ทำร้ายองค์สังฆราช และว่ากันว่าในตอนนั้นเขามีระดับพลังเพียงแค่ 70 กว่าๆ เท่านั้น

เมื่ออายุสามสิบห้า ถังเฮ่ารู้ดีว่าคนผู้นั้นจากสำนักวิญญาณยุทธ์ได้บรรลุความสำเร็จในการครอบครองวงแหวนวิญญาณระดับแสนปีเป็นวงที่ 8 แล้ว

เมื่ออายุสี่สิบสี่ ถังเฮ่าโชคดีที่คนผู้นั้นจากสำนักวิญญาณยุทธ์ไม่ได้เดินทางมาด้วยในตอนนั้น มิเช่นนั้น เขาคงต้องเผชิญกับแรงกดดันจากราชทินนามพรหมยุทธ์ถึงสี่คนพร้อมกัน

บุคคลที่ถูกเรียกขานว่า 'คนผู้นั้นจากสำนักวิญญาณยุทธ์'...

...ก็คือ หยวนสวินลู่ ผู้มีอายุน้อยกว่าถังเฮ่าถึงสิบเอ็ดปี

หยวนสวินลู่ ผู้ซึ่งทะลวงเข้าสู่ระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ตั้งแต่อายุเพียงสามสิบสามปี

ฉายา: จักรพรรดิมังกร

และในปีนี้

หยวนสวินลู่เพิ่งจะอายุได้เพียงสามสิบเก้าปีเท่านั้น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═