บทที่ 2132 แท่งน้ำแข็งและธารเย็น (ฟรี)

บทที่ 2132 แท่งน้ำแข็งและธารเย็น

อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญตระกูลกู่เหล่านี้เลย แม้แต่กู่ฉางฮวนก็ยังตกใจกับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

เมื่อมองผ่านแผนที่สู่เซียน ไม่พบผู้บำเพ็ญหรือสัตว์ร้ายตนใดลงมือกับธารอีกาเหมันต์จิกวารี เช่น ตัดสายน้ำ กลืนกิน หรือหลอมมันแต่อย่างใด มันหดเล็กลงเองโดยไม่มีลางบอกเหตุโดยสิ้นเชิง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม ผิวธารที่เดิมนับว่ากว้างขวางก็เหลือเพียงลำธารกว้างเท่าฝ่ามือ

แม้ความหนาวเย็นยังคงอยู่ แต่หากคิดอาศัยมันชำระกายและควบแน่นจิตสัมผัสก็ยากแล้ว

เมื่อเห็นว่าธารอีกาเหมันต์จิกวารีกำลังจะหายไปอย่างไร้สาเหตุ สีหน้ากู่ฉางฮวนพลันเปลี่ยน เขาส่งจิตสัมผัสเข้าไปตรวจลูกแก้วน้ำหนักและสิ่งของชิ้นเล็กต่างๆ ที่สร้างจากน้ำในธารก่อนหน้านี้ แล้วพบว่าพวกมันกำลังระเหยอย่างรวดเร็วเช่นกัน!

กู่ฉางฮวนลอบร้องว่าแย่แล้ว ในชั่วพริบตาเขาคล้ายคิดบางอย่างออก จึงดีดปราณแท้ออกจากร่าง ห่อหุ้มลูกแก้วน้ำหนักและสิ่งของอื่นๆ เอาไว้!

ทันใดนั้น ลูกแก้วน้ำหนักและสิ่งของเหล่านั้นก็หยุดระเหย

กู่ฉางฮวนถอนหายใจโล่งอก แต่ก็เริ่มกลัดกลุ้ม

เช่นนี้แล้วภายหน้าเขาจะใช้สิ่งเหล่านี้อย่างไร?

อีกทั้งเมื่อน้ำในธารอีกาเหมันต์จิกวารีมีคุณสมบัติเช่นนี้ และตัวมันยังสลายหายไปได้ ก็ควรถูกกล่าวถึงในตำราเรื่องประหลาดจึงจะถูก แต่กู่ฉางฮวนนึกย้อนอยู่นานและอ่านตำรามากมาย ก็ยังไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับธารอีกาเหมันต์จิกวารี

หรือมันไม่ใช่สิ่งของจากโลกนี้?

หากมันหดเล็กและหายไปอย่างกะทันหันได้ เช่นนั้นมันจะปรากฏขึ้นและขยายใหญ่ในทันใด จนก่อแผ่นดินไหวและคลื่นยักษ์ดังที่พวกเขาเห็นในตอนแรกได้หรือไม่?

ขณะที่กู่ฉางฮวนคิดเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญตระกูลกู่จำนวนมากก็เก็บหินบันทึกภาพ พวกเขาบันทึกเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้แล้ว เมื่อกลับบ้านจะได้นำประสบการณ์พิสดารจากการเดินทางครั้งนี้ไปแบ่งปันกับญาติมิตร

เมื่อเห็นกระแสเย็นสายสุดท้ายของธารอีกาเหมันต์จิกวารีหายไป ทุกคนในตระกูลกู่ก็อดเสียดายไม่ได้

โอกาสอันหาได้ยากที่ช่วยให้ทุกคนยกระดับพร้อมกัน กลับสั้นถึงเพียงนี้

ส่วนกู่หรานกั่วกลับถอนหายใจโล่งอก

“หากชำระต่อไป ข้ารู้สึกว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นคิงคองบาร์บี้แล้ว”

“คิงคองบาร์บี้?

นั่นคืออะไร?”

น้อยครั้งนักที่กู่หรานฉีจะได้ยินคำศัพท์ที่ตนไม่เข้าใจจากปากกู่หรานกั่ว นางจึงถามด้วยความสงสัย

อีกด้านหนึ่ง จิตสัมผัสของกู่ฉางฮวนกำลังตรวจตราบนแผนที่สู่เซียน

จู่ๆ เขาคล้ายค้นพบบางอย่าง หลังจากกำชับกู่เสวียนจั้นและคนอื่นๆ หนึ่งประโยค ก็กลายเป็นแสงหลบเร้นมุดลงสู่ใต้ดิน

ความเร็วหลบเร้นของผู้บำเพ็ญระดับต้าเฉิงรวดเร็วยิ่ง ไม่นานกู่ฉางฮวนก็ปรากฏตัวอยู่ในรอยแยกอันคับแคบ

นี่คือรอยแยกที่เกิดจากแผ่นดินไหวเมื่อครู่

อาจเพราะรู้สึกว่าพื้นที่คับแคบรอบกายพันธนาการเขาจนเสียงาน กู่ฉางฮวนจึงยกมือขึ้นเปลี่ยนเป็นฝ่ามือ แล้วฟันลงอย่างรุนแรง!

ทันใดนั้นแผ่นดินก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง แม้แต่คนตระกูลกู่ที่อยู่ใต้ทะเลยังรู้สึกว่าพื้นดินใต้เท้าสั่นไหว ผู้ที่ไม่รู้คงนึกว่ากำลังมีธารเย็นอีกสายระเบิดออกมาจากใต้ดิน!

อีกด้านหนึ่ง กู่ฉางฮวนซึ่งสร้างพื้นที่ราบเรียบใต้ดินกำลังกวาดตามองพื้น ไม่นานเขาก็พบสิ่งที่ต้องการจากกระแสน้ำขุ่นซึ่งกำลังพลิกปั่น

กู่ฉางฮวนยกมือคว้ากลางอากาศไปยังทิศทางหนึ่ง สิ่งของที่เปล่งแสงจางๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือ

เมื่อแน่ใจว่าสิ่งนั้นอยู่ในมือแล้ว กู่ฉางฮวนก็กลับไปหาคนตระกูลกู่

กู่ฉางอวี่เดินมาข้างกู่ฉางฮวน ยังไม่ทันได้ถาม กู่ฉางฮวนก็แบฝ่ามือ แสดงสิ่งของในมือให้ทุกคนดู

บนฝ่ามือเรียวยาวมีข้อกระดูกเด่นชัด มีแท่งน้ำแข็งเล็กๆ วางอยู่อย่างสงบ

“นี่คือแท่งน้ำแข็งหรือ?

ไม่เคยเห็นวัตถุวิญญาณเช่นนี้มาก่อนเลย!”

กู่ฉางอวี่เกาศีรษะ กู่เสวียนจั้นก็ไม่เข้าใจเช่นกัน กู่ฉางฮวนอุตส่าห์ลงแรงไปเที่ยวหนึ่ง คงไม่ใช่เพียงเพื่อเก็บแท่งน้ำแข็งกลับมากระมัง?

หารู้ไม่ว่าเวลานี้กู่ฉางฮวนเองก็รู้สึกพิสดารยิ่ง เขามองแผนที่สู่เซียนภายในร่าง ก่อนอธิบายว่า

“นี่ไม่ใช่แท่งน้ำแข็ง แต่มันคือธารสายนั้นเมื่อครู่

มีชื่อว่า ‘ธารอีกาเหมันต์จิกวารี’

ส่วนเหตุใดมันจึงกลายเป็นเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่แน่ใจ

บางทีมันอาจมีช่วงหลับใหล?”

เมื่อได้ฟังคำของกู่ฉางฮวน แม้ทุกคนจะรู้สึกเหลือเชื่อ แต่ก็พอฝืนยอมรับได้

ในเมื่อฉางฮวน พี่สิบเจ็ด และท่านลุงต่างกล่าวเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเท็จ

“ดังนั้นมันไม่ได้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ตื่นขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?

จากนั้นก็ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนทำให้แผ่นดินแยกและสั่นสะเทือน ตื่นอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนแล้วกลับไปหลับอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นแท่งน้ำแข็งขนาดเท่านี้?”

กู่ฉางเต๋อมองแท่งน้ำแข็งในมือกู่ฉางฮวนด้วยสีหน้าประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นธารเช่นนี้มาก่อน ช่างน่าสนใจจริงๆ

“ธารอีกาเหมันต์จิกวารีมีประโยชน์ต่อพวกเราไม่น้อย เพียงไม่รู้ว่ามันจะตื่นขึ้นทุกกี่ปี หรือต้องมีเงื่อนไขใดกระตุ้น

หากตื่นทุกไม่กี่ร้อยปีก็ยังดี แต่หากเกินหนึ่งพันปีคงยากจะยอมรับอยู่บ้าง”

กู่หว่านฮ่าวลูบหนวดเคราพลางคาดเดา

สิ่งที่เขากล่าวก็คือความคิดของทุกคน น่าเสียดายที่กู่ฉางฮวนไม่อาจตอบได้ เขาลูบแท่งน้ำแข็ง แม้น้ำของธารอีกาเหมันต์จิกวารีจะหนาวเย็น แต่แท่งน้ำแข็งนี้กลับไม่มีอุณหภูมิ แม้วางอยู่กลางฝ่ามือเขานานเพียงนี้ ก็ไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย

“ดูท่าระหว่างเดินทางต่อจากนี้ พวกเราต้องรวบรวมตำราของเผ่าอื่นให้มากขึ้น

หากมันตื่นขึ้นนานกว่าหนึ่งเดือนทุกหนึ่งร้อยปีจริง ก็มีประโยชน์ต่อตระกูลกู่ของเรามาก”

กู่ฉางฮวนมองแท่งน้ำแข็งในมือด้วยความสำคัญ

ท้ายที่สุดผิวธารอีกาเหมันต์จิกวารีกว้างขวาง สามารถรองรับผู้บำเพ็ญตระกูลกู่จำนวนมากให้ฝึกพร้อมกันได้

แต่หากช่วงเวลาหลับใหลยาวนานเกินหนึ่งพันปี มันก็ไร้ประโยชน์เกินไป

เว้นแต่จะคำนวณเวลาแล้วนำไปเก็บไว้ในเจดีย์เสวียนเทียน จากนั้นจึงนำออกมาวางในสถานที่แห่งหนึ่งเมื่อใกล้ตื่น

แต่เห็นได้ชัดว่า ก่อนพวกเขาจะตรวจสอบรายละเอียดของธารอีกาเหมันต์จิกวารีได้ชัดเจน ระยะสั้นนี้คงไม่อาจใช้มันฝึกฝนอีก

กู่ฉางฮวนค้นแหวนเก็บของ พบสมบัติวิญญาณมิติชิ้นหนึ่ง จึงเก็บมันเข้าไป และวางยันต์รับสัมผัสไว้ข้างแท่งน้ำแข็งของธารอีกาเหมันต์จิกวารี

เช่นนี้ หากธารอีกาเหมันต์จิกวารีฟื้นคืนและขยายตัวขึ้นอย่างกะทันหัน กู่ฉางฮวนก็จะรับรู้ได้ทันเวลาและนำมาใช้ประโยชน์

แม้การปรากฏของธารอีกาเหมันต์จิกวารีจะเหนือความคาดหมายและยากจะคาดเดา แต่ต้องยอมรับว่าการปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของธารสายนี้ช่วยการฝึกของผู้บำเพ็ญตระกูลกู่จำนวนมากอย่างไม่อาจประเมินได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าท้ายที่สุดกู่ฉางฮวนยังเก็บร่างแท้ของธารสายนี้ไว้ด้วย

ในสายตากู่ฉางฮวน ธารอีกาเหมันต์จิกวารีน่าจะเป็นผลเก็บเกี่ยวที่เหนือความคาดหมายที่สุดนับตั้งแต่เริ่มเดินทางครั้งนี้

แม้ธารสายนี้ไม่มีประโยชน์ต่อกู่ฉางฮวน แต่ความน่าสนใจและสภาพอันพิสดารของมันทำให้กู่ฉางฮวนเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ฟ้าดินกว้างใหญ่ วัตถุวิญญาณแปรเปลี่ยนหลากหลาย ไม่อาจกล่าวสรุปได้ด้วยคำเดียวจริงๆ”

กู่ฉางฮวนกล่าวเบาๆ ความยำเกรงที่มีต่อฟ้าดินเพิ่มขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ